(Polski) Different Faces Of Love

Sorry, this entry is only available in Polish.








Three years ago

‘Lucy, I will be back next week, please be a good girl,’ Mike was looking in her eyes. They were standing at the John F. Kennedy Airport, and he was flying to his friend Nick to Mexico.

‘Ok, I’ll try,’ she smiled. ‘You be a good boy and don’t pick up girls.’

‘Never,’ Mike said disgusted, but he was laughing. ‘I have to go,’ he sighed after a while. ‘I love you Lucy Jones, and I want you to be my wife as soon as possible when I am back,’ he stroked her cheek.

‘I think we can do it this month,’ she agreed. ‘All that we need is two tickets to Vegas, Elvis Presley as a priest, who will provide wedding in trashy, shining chapel, oh yes, and we dressed as The Village People.’

‘Try to find the best clothing, I really have to go sweety, see you next week, I call you,’ he kissed her and went.



‘Lucy, wake up!’ Sandra was standing near stairs and shouting. ‘It’s nine o’clock, it’s your day today!’ in the meantime, she was trying different hairstyles on her long brown hair. Because Lucy didn’t answer, she went to her upstairs.

‘Lucy c’mon.’ She opened the door.

‘Ok, I don’t sleep.’ Lucy sat down on the bed and looked at Sandra her beautiful green eyes. ‘Give me five minutes, please. What the chef recommends for breakfast?’ she smiled widely.

‘Porridge,’ Sandra replied and left.

Lucy looked around the room. “It’s my last day here, and from today I will be Mrs Blake,” she thought.

Jake was fantastic man, very handsome fitness instructor with a funny dimple in the chin. She was a lucky girl, and she knew about it. Jake loved and looked after her like no one before… maybe except Michael. She has never talked about Michael; it was finished… because Michael died three years ago… no, it was two years, nine months and sixteen days ago… exactly. And today, she must finish it forever. She went to her dressing table and opened the drawer. Inside, there was a small box… the box didn’t open since three months… from Jake’s proposal. It was the best time to say “goodbye” these gifts and these memories. When she opened the box, all memories back. There were an engagement ring, photos, and stone from their first trip to Grand Canyon. Lucy looked at the mirror with tears in her eyes. “You are a very lucky girl; Jake loves you, and you love him. Mike must go away. Let him go, Lucy, be happy.” She said to herself and felt that it won’t easy.

‘Lucy, breakfast time!’ Sandra’s voice called her to the reality.

‘I’m coming,’ she answered and took one of the photos. It was from Las Vegas, and they promised, that they would come back there and get married… but they didn’t manage. She sighed and put this photo into the box; then she went downstairs.

‘Eat fast, because we don’t have a time.’ Sandra gave her porridge. ‘Hairdresser ten thirty, make up twelve, wedding four thirty… it’s not a lot of time, trust me.’ She added and went to the bathroom.

Lucy rolled her eyes. Sandra was her bridesmaid and treated it very seriously. Suddenly, someone knocked the door.

‘I open!’ Sandra shouted and went to the door. Behind the door, there stood a tall, good-looking, with black hair and black eyes, maybe thirty years old man.

‘Hello. Is here living Lucy Jones?’ he asked kindly.

‘Yes, one moment,’ she answered after a while. This man looked strangely familiar. ‘Lucy, it’s for you,’ she said louder.

When Lucy have come to the door, she stopped dead. She couldn’t believe what she saw.

‘Mike? Is it really you? Oh my God.’ She said incredulously.

‘Hi Lucy,’ he smiled and pulled out his hands to her. She has nothing changed, and she was still wearing this funny Micky Mouse pyjamas.

Sandra was just standing and watching in this situation. If she understood it was Mike, who has died and because of this, Lucy came to England from New York to start a new life.

At the first moment, Lucy wanted to hug him; she was waiting for this so much time. But suddenly she felt anger; she reminded how many tears lost, how long waited for his call or some sign that he was still alive, that everything was okay. And finally, this calls in the midnight and only one sentence: Mike is dead. In her eyes kindled the anger. How dare he come here as if nothing happened, with his cheeky smile! She stepped forward and slapped him in the face.

‘Get out of my house… and my life.’ She hissed, turned back and went upstairs.

Mike held his cheek, and Sandra stood with her mouth opening.

‘I think I should go.’ Mike said after a while.’Lucy is shocked, it wasn’t a good idea to come here,’ he sighed. ‘But I really wanted to see her. Can I leave you my phone number? Maybe when she calms down, she will want to see and listen to me.’

‘Yes, sure,’ Sandra shook off from the shock.

‘Thanks,’ Mike smiled weakly, left her the phone number and went away.

Sandra came to Lucy’s room without knocking. Lucy was lying on the bed and crying. The box with memories lied opening near her.

‘Hey Lucy, don’t cry,’ she stroked her hair. ‘Mike is still alive. It was your the biggest dream, do you remember?’

‘How do you know about Mike?’ Lucy sobbed. ‘And how do you know about my dreams?’ she was angry.

‘Everybody knows Mike… everybody who drank with you at least once. When you are drunk, you always talk about your only love… and don’t remember it the next day,’ she shrugged.

‘Why you have never told me about this!’ Lucy yelled.

‘Because you don’t want to talk about your past when you are sober.’ Sandra explained.

‘But it means that Jake knows about it as well.’ Lucy was scared.

‘That’s true,’ Sandra confirmed. ‘But he loves you and wants to be with you.’

‘Yes, you have right, Jake is the most important, Mike is only past,’ she agreed. ‘I must be ready for our wedding,’ she added and started crying again.

‘You should talk with Mike Lucy before the wedding,’ Sandra said softly. ‘You don’t know what happened and in my opinion, you should know.’

‘It doesn’t matter; it’s too late. Mike is only my past; Jake is my future.’ Lucy tried to be very hard. ‘Take this box, I don’t need it anymore. I start a new life today.’ She gave her box. ‘We have to go to the hairdresser. Give me ten minutes.’ She added and went to the bathroom. She turned on the water, sat down on the floor and started crying. She couldn’t cheat herself. She thought about Mike every day, and she would give everything to turn back the time…

‘Lucy are you all right?’ Sandra knocked on the door. She was anxious.

‘Five minutes,’ Lucy shouted.


‘I drop you to the hairdresser, and I have to do something,’ Sandra tried to be calm because she had a plan. She wanted to meet Mike and talked with him.

‘That’s ok,’ Lucy didn’t care about it. She didn’t care about anything.


After Sandra had left Lucy, she called Mike. He picked up the phone after the second ring.

‘Hi, it’s Sandra, Lucy’s friend. I have to talk with you.’

‘Ok, I live in The Midland Hotel near your house…’

‘I know where it is. I’ll be in five minutes.’


Mike was waiting at the reception.

‘Come to the bar, would you like something to drink?’ he asked.

‘No thank you, I don’t have a time. Lucy doesn’t know that I’m here. Tell me what happened in Mexico and why you disappeared?’

‘It’s a long story and very incredible. I had to die to protect Lucy.’

‘Are you criminal?’ Sandra was frightened.

‘No,’ Mike smiled. ‘But my friend was, and he is dead. It’s really long story.’

‘So now, everything is ok?’ she asked.

‘Yes, I can live as normal,’ he confirmed.

‘Today is Lucy’s wedding day, but I think you should talk with her before it. Here is her address, we will be there from two o’clock, the wedding is four thirty. If you want to try to talk with her, it’s your only chance. Tell security that you come to me, I am her bridesmaid…’

‘Thank you, but why do you help me, you don’t know me…’ he interrupted her.

‘It’s a long story, but I know that she still loves you, and she must know everything before the wedding,’ she smiled.


After two, Mike stood in front of the big house. He went there without problems. Sandra was waiting for him.

‘Come to her, I told her that she should talk with you.’ Sandra led him to Lucy’s room and knocked.

‘Come in,’ said Lucy. Her voice sounded tired and sadly.

‘Lucy you have a visitor, but please don’t hit him anymore.’ Sandra smiled weakly.

‘Mike?’ she was surprised. ‘It’s a very bad moment to talk, I’m sorry,’ she felt tears in her eyes, but she couldn’t cry. She had a beautiful wedding makeup.

‘Lucy, please, give him a chance to explain.’ Sandra asked. ‘You must know everything before wedding.’

Lucy thought for a moment. Sandra had right, she couldn’t say honestly “yes” on the marriage when she knew, that Mike is alive.

‘Ok,’ Lucy gave up. ‘I have only one question Mike; why did you send a message about your death?’ she looked at him very seriously.

‘Because of protecting you,’ he answered.

‘I wait outside,’ Sandra interjected and went out.

‘Protect me, before what?’ Lucy sat down on the chair and the second pointed out Mike. He sat near her and started talking.

‘I went to Nick to Mexico, but he lied dead in his house. He was a criminal and worked with the mafia. The police thought that I am a murderer, so they arrested me. In the jail, someone wanted to kill me, so they thought, I am innocent. But Nick had something belonging to the mafia, and they thought that he gave me this, so they started to chase me. American and Mexican police helped me, but I had to hide. They faked my death and started chasing the boss of this mafia. I had no idea it will be so long time. I’m sorry Lucy, you know, this was supposed to be a simple visit to a friend. I didn’t think that Nick was working for the mafia…’

‘Ok, but what about me, why you protected me?’ She interrupted him. First of all, she couldn’t believe in this story, and that Nick was a bad guy! And the second, how could he expose her to so much pain and suffering! He exactly knew how much she loved him!

‘It’s a huge organisation. Police feared, that they find and kill you. It’s a very, very long story Lucy and I understand, that you can’t believe on this…’

‘And now, am I safe? And what about you?’ she interrupted him again.

‘The police killed all four bosses last Friday, and now, I am free,’ he smiled.

‘Congratulations.’ She said ironically.

Mike looked at her sadly and stood up.

‘I’m sorry, that I disrupted your wedding day. If I knew, I wouldn’t appear today. I wish you only happy moments with your husband. They told me only where you live, I’m sorry again,’ he wanted to go away.

‘Who told you where I live?’ Lucy was surprised.

‘People who protect you all the time. It was my condition, I could die, but you must be safe. And I didn’t know that you have a fiancé, they didn’t tell me.’

‘It’s too much for me.’ Lucy bowed her head. ‘After you had disappeared, I imagined a thousand of times that you came back and everything is like earlier, but after this terrible message, my world collapsed. I couldn’t live without you, so I arrived to England. After a year of your death, I met Jake, and he fell in love with me. I couldn’t forget you, I still have our photos and my ring,’ she took a bag and pulled out of it a small box. Mike came to her. ‘Every day I watched pictures, every day I dreamed about our common life, and every day I tried to explain myself that it’s impossible,’ she cried.

‘Lucy, please, don’t cry,’ Mike crouched near her. ‘I’m very selfish, I’m really sorry. I survived this terrible time only by thoughts about you. I believed that one day we would be together again. When I was released, I found you immediately. I know that I caused you a lot of pain. I know that you couldn’t forgive me. I know, that you have your wedding day today, but I know as well, that I’ve never stopped loving you and if you give me a chance, I will prove you, that I’m the same Mike who disappeared three years ago.’

‘I can’t give you a chance,’ Lucy looked at him. ‘It’s too late Mike. I love you all my heart, but I love Jake as well. I can’t hurt him because you come back and want to be with me.’

‘Ok, I understand,’ Mike stood up.

‘No you don’t understand!’ she was furious. ‘My life fell apart after you disappeared, and when I put them together again, you come and will destroy everything again! I even don’t know that you tell me the truth! Maybe you have another girlfriend or family in Mexico or America; maybe it’s only your game! You left me, Mike, you didn’t give me any sign that you are still alive! It’s inhuman because you knew how much I loved you!’

Mike looked at her resigned and then he raised shirt and showed her his stomach, full of scars after cutting knife.

‘I couldn’t allow, that you met something like this or worse. And this was the only reason, which I agreed on police’s conditions. I had a big luck that they didn’t kill me that night in the jail.’

Lucy stared at his stomach with incredulously and could say nothing.


In the meantime, Sandra went to Jake and told him about Mike and all situation in the morning. In the first moment Jake wanted to go and throw Mike, but in the second he decided to go and talk with both. He knew everything about Mike, and he was sure that Lucy has never stopped loving him.

He just could have hope, that Lucy loves him much more than Mike, although he asked her to marry him five times before she agreed. He was walking around the room and tried to calm down. When he was ready, he came to Lucy’s room with Sandra. When he knocked, Lucy flinched.

‘Come in,’ she said after a while. She was still looking at Mike, and he covered his stomach.

‘Lucy, are you all right?’ Jake came to the room.

‘Yes, I’m ok,’ she confirmed.

‘Can you explain to me what happened here?’ he asked.

‘I have to go,’ Mike headed for the door. ‘I didn’t want to disrupt your wedding.’

‘Stay!’ Jake was annoyed. ‘I want to know what happened here!’

‘Nothing,’ Lucy replied calmly. ‘This is Mike, my… ‘ she didn’t know how she should call him.

‘Ex-boyfriend’ Mike helped her.

Jake looked at them very carefully. Lucy knew this gaze; he expected the truth, which he probably knew.

‘It’s not exactly ex-boyfriend,’ she explained. ‘Mike was my fiancé in America, three years ago, before he died.’

‘You look very well as someone who is dead since three years,’ Jake turned to Mike. ‘What are you doing here, and what do you want?’ this question wasn’t kind; it was very aggressive.

‘I wanted Lucy, but she doesn’t want me anymore.’ Mike answered. ‘It’s time to say goodbye. Have a nice wedding and the rest of your life. Goodbye, Lucy,’ he went to the door.

Lucy felt pain in her heart… the same pain when she found out that Mike is dead. She knew that this was the last time when she saw him, and understood that she couldn’t lose him again. Jake was very important… but Mike… it was MIKE!

‘No!’ she yelled.

Everybody looked at her… even Mike stood in the doorway.

‘Lucy!’ shouted Jake and Sandra.

Lucy looked at them after a while.

‘I would like to talk with Jake… only. Please, leave us and wait behind the door,’ she asked Sandra and Mike. ‘Mike stays with Sandra, please,’ she added.

Mike nodded and went outside; Sandra was going with him.

‘What do you want to tell me, Lucy? It’s over. Do you want to be with your Mike? I was only replacement. Tell something, because I don’t know what I should think!’ he went to her slowly when the door closed, but he was furious.

‘I don’t know what I should tell you! I don’t know what I should think! It’s our wedding day Jake! I love you, and I want to be your wife, but if I can be honest, I love Mike as well…’

‘I wish you weren’t so honest,’ Jake interrupted her.

‘I’m sorry,’ Lucy bowed her head. ‘I don’t know what I should do now. I can’t tell him: “get out of my life”. I know, it’s very hard for you but please, try to understand me.’

‘Lucy, this guy left you, he pretended to be dead almost three years, he didn’t care what happened to you, and you still love him! It isn’t normal! I understood that you had talked about him whenever you were drunk. I think, I know all your history… from the beginning to the end, but I can’t understand this situation. Why you cross out our lives, our plans and dreams because of the guy, who can disappear again. You don’t know him! You know only your dream about him… your memories… if you think it’s enough, that’s ok, it’s your life. I just want to tell you, that I could live in the triangle… you, me and your memories with Mike, but I can’t agree on alive Mike in our life. You don’t have a lot of time, but you must decide now. I give you fifteen minutes, and that’s all,’ he turned and walked out.

Lucy started crying. Sandra peeped to the room, but when she saw Lucy, she just went inside.

‘What happened Lucy? What did he tell you?’ she asked coming to her.

‘Nothing,’ Lucy blew her nose. ‘He told me a truth, nothing more. I feel awful, I don’t know what I should do,’ she sobbed.

‘Do you want to talk with Mike? He’s still waiting outside.’

‘Give me five minutes. I really don’t know what now. Jake gave me fifteen minutes to decide; he or Mike, wedding or the great unknown.’

‘Can I tell you something Lucy?’ Sandra smiled.

Lucy nodded.

‘If you have doubts with this wedding, if you need fifteen minutes to think, if you are still not sure, in my opinion, your choice is very simple.’

‘Mike?’ Lucy asked shyly.

‘You don’t have doubts about Mike; you want to be fair about Jake. You don’t want to hurt him, but you did it anyway. You broke his heart, and that’s all. You can’t change it; you showed him that Mike is very important for you. Obviously, it’s your decision, but it makes no sense to make unhappy all of you. You will be unhappy, Mike will be unhappy and Jake will be suspicious and basically also unhappy. In my opinion, he couldn’t trust you as much as earlier.’

‘You have right,’ Lucy sighed heavily. ‘I love Jake, but Mike is my only love. I’m angry, I’m full of pain and don’t know what will be tomorrow. Maybe he cheats me or disappears like Jake said, but I’m the happiest person in the world that he is still alive. Maybe this is the biggest mistake in my life, maybe my dreams about Mike are different than reality, but I have to try to be with my love.’

‘So, do you want to talk with Mike or with Jake firstly?’

‘With Jake, because it doesn’t matter what happen next, I can’t get married today.’ Lucy felt much better when she decided about it.

‘Ok, so I’m going to Jake,’ Sandra said and went. She came back after a while. ‘Jake is gone. He left a letter for you.’ She gave her a piece of paper.

Lucy took the letter her trembling hands and started reading.

“Dear Lucy,

I couldn’t wait for your decision because I knew it from the beginning. I deluded myself that you can love me like you love Mike. I believe that you really love me, but if you have a choice…

I’m jealous of your love, but at the same time, I wish some woman will love me like you love Mike. I hope, he exactly is the same man who you remember. Be happy. Jake.”

Lucy had tears in her eyes.

‘He knew,’ she said to Sandra.

Sandra smiled.

‘Lucy, everybody knew. You have no idea what you told us about you and Mike. You don’t know because you don’t remember it. Every word was full of love… it was very, very poignant. He is still waiting for you outside. I think you shouldn’t keep him any longer.’

Lucy came to the door and opened it with the smile. But Mike was gone. On her face appeared a panic.

‘Sandra, he is gone!’ she yelled.

‘It’s impossible,’ Sandra came to the door. ‘I had seen him, when I went with the letter, and told him, to give us a few minutes more, and he nodded. He must be somewhere,’ she went out to the corridor and started looking for him. Lucy was still standing in the doorway… she was scared.

A while later Sandra came back with Michael. Lucy breathed a sigh of relief.

‘I leave you now, and be nice please,’ Sandra smiled and turned to the Mike.’ If you hurt her now, or ever, I find you and kill you my hands… remember about it,’ she patted him on the back and went.

Mike looked at her surprised, Lucy snickered.

‘Come inside,’ she opened the door wider.

He smiled uncertainly and went.

‘Where is your fiancé?’ he asked.

‘Gone,’ she answered.

‘And what now?’ Michael’s voice was full of tense.

‘Hug me, Mike, I was waiting for this…’

‘Two years, eleven months and nineteen days,’ he interrupted her, and a while later he embraced her. ‘I love you so much Lucy, I missed you so much, I dreamed of this moment so long,’ he started kissing her… and Lucy… Lucy was the happiest girl in the world.


Two months later

‘Lucy, C’mon, we have to go now!’ Mike was standing downstairs and yelled.

‘Five minutes honey!’ Lucy shouted.

‘Two minutes or I go without you!’

Lucy leant out from around the corner.

‘Ok, go, and get married alone,’ she smiled.

‘That’s enough,’ Mike ran upstairs, Lucy hid in the room laughingly. After a while, he left the room with Lucy in his hands.

‘Let me down, I have to take my cosmetics,’ she was still laughing.

‘No,’ he answered. ‘You can buy everything on the site. We have the plane to Las Vegas for two hours. Come on, we can’t be late.’ He put her on the floor and looked into her eyes. ‘I love you Lucy, and I want to be with you forever,’ he kissed her.

‘I feel, it will be one of the best days in our life,’ she said after a while.



The end


My new short story: “Dream wedding”

Amanda was sitting grumpily and nervously drumming her fingers on the table. She was thinking, what she had to do in this situation. She heard the lock on the front door close and sighed, thank God Peter came back home.

‘Hi honey, what happened?’ he asked going to the living room, and seeing her face.

‘Don’t ask,’ she answered. ‘Your mom called me, she wants me to wear her wedding dress, exactly like my mom!’

Peter snickered.

‘It’s very interesting. I think, it’s not a wedding for us, but for our moms who can realize their dreams.’

‘It’s not funny,’ Amanda was retorted. ‘Why doesn’t your dad propose you wear his wedding suit?’

‘I’m ten centimetres taller than my dad, and I’m sure it’s the only reason,’ Peter couldn’t stop laughing.

‘If I have to look like an oddity, you can do the same!’

‘You know, I thought about all of this confusion associated with the wedding, and I have one idea…’

‘Yes, I’m listening to you very carefully.’ Amanda’s voice was hopeful.

‘We can do this wedding as we want.’

‘Oh yes, it’s a fantastic idea,’ Amanda said ironically. ‘We had tried to talk about it with our parents and you remember what happened at the end!’

Peter sighed. He remembered it. Their parents were offended, that they wanted the wedding without pomp, a lot of visitors and all those stupid shiny decorations.

‘We won’t tell them,’ he replied after a while.

Amanda stared at him.

‘And how do you want to do this? We won’t go to our own wedding?’

‘Trust me, honey,’ he came to her and kisses the top of her head. ‘They will organize their wedding, and we will organize ours,’ he smiled widely.

‘I don’t know exactly what you want to do, but I feel, I like it,’ she smiled as well.

‘We have a month… that’s enough. You pretend that nothing has changed and stop arguing with them. We will have our dream wedding, I promise.’ He stroked her cheek.

‘Thank you sweety, I love you.’ Amanda stood up and hugged him.

‘Don’t worry, it will be great,’ he embraced her.

All month, Amanda and Peter were preparing their own celebration, finally happy, that they get married. At the same time, they were at all the meetings with their parents and agreed on their conditions. Where they had an objection, parents said that they are too young and they don’t know in this.

When it was their wedding day, Amanda was full of fear.

‘Peter, what happens if something goes wrong?’

‘What exactly? Everything is all right, everybody knows, what they have to do. Anyway, we can always go back to the first option… ours parents wedding. I’m sure that their will be absolutely perfect…’

‘Boring, old-fashioned, but perfect,’ she laughed. ‘Thank you, but I’d rather our imperfect.’

‘Do you have a meeting with mom before the wedding?’

‘No, I told her that bridesmaids help me, and she will have a surprise.’

‘Oh yes, she will,’ Peter was laughing.

The wedding should start at four o’clock. The wedding guests started coming half an hour earlier. The best men with the groom were standing in front of the church and informed everyone that the wedding would be on the beach, just three kilometres from the church. Everybody went to the beach without question… only their parents had plenty of question to ask.

‘I’m sorry, I don’t have time to explain everything, just go to the beach,’ Peter said firmly.

On the beach, the wedding was planned to start at half past four, Peter had to change his suit to Jamaican clothing; shirt and shorts. Amanda was waiting for him in a beautiful, pink, transparent dress with flowers in her long, blond hair. All guests waited at the ceremony with interest. The priest, who knew about everything, came to the wedding dressed as Neptune. Amanda and Peter made their vows written by themselves, to the sound of Jamaican drums, which they both loved. After the wedding, on the beach was Jamaican meals and dancing.

Their parents weren’t happy, and they asked them why they did it.

‘We told you that we didn’t want your wedding… we wanted ours! You didn’t hear us, and because it’s the most important day in our lives, we wanted to live it in our own way.’ They answered.

Peter directed guests to move into the restaurant, where traditional food and music were waiting, but all of them preferred to be on the beach. The party lasted until dawn. In the end, even the parents admitted, that the wedding was wonderful and apologized for their behaviour. Amanda and Peter felt the happiest and the most in love people in the world.


“Between Heaven and Earth” officially in the Polish anthology: “Words found”.



Scream. This was the last sound that I remembered. A horrible, excruciating scream that reverberated in my head. But who was screaming? I had no idea, but I could suppose, that something had happened.

Darkness. Nothing more. It appeared suddenly… without warning… without one word! I was scared!

I’ve hated darkness since childhood. I’ve always had a big problem with blackness in the night, and my mom always left me a small lamp in my room. But now. I wasn’t in my room and my mom died four years ago. I didn’t know where I was! Give me the light immediately!!!

My thoughts were running in panic, bumping into each other. What should I do?! Where was I?! “Calmly, keep calm and breathe.” I tried to tell myself in my mind. “Everything will be ok. Maybe it’s only the end of the world and someone turned off the sun… I hope they have an emergency power supply…”

‘Open your eyes.’ Someone interrupted my thinking. He was laughing. Yes, this voice belonged to a man… and sounded familiar.

When I opened my eyes, I saw brightness. It has been so shiny, that I had to close them. After a while, I opened just one eye and I saw… no, no, no, it couldn’t be a true!! I gaped in surprise, because I saw Jack, my ex-boyfriend! He was standing and still laughing. Rubbing my eyes, I looked again.

‘Oh my God!’ I gasped.

‘Not exactly, but you almost guessed.’ He came to me with a smile and gave me his hand.

Oh, yes of course, I forgot, that I was lying on the floor! I rolled my eyes and stood up with his help.

Now, I could see everything, but I still didn’t understand. I was in a white, shiny room, without lamps, furnitures… nothing, only walls with luminescent, white light. Looking at Jack, I noticed, that he was very hmm… white, but looked as well as when he was my boyfriend. Strange, he had never liked white colour. The skulls, heavy metal, leathers and fast motors was his style, but I didn’t have time to ask him about it.

‘Are you ready?’ he asked, because I stared at him.

‘Ready for what?’ I raised my eyebrows.

‘I have some important information for you.’ His voice was very kindly, like never before. Usually, Jack was a macho in Robert de Niro’s style. So now, I was really scared.

‘Ok, I’m ready.’ I said, loudly swallowing saliva.

‘First of all, you have had a car accident and you are dead…’

‘What?’ I shouted angrily. ‘And you come here to welcome me.’ I added ironically.

He smiled furtively.

‘After death, it always greets us people, who we missed the most.’

‘Yes, sure, don’t flatter yourself. Do you want to tell me, that you are dead?’ I didn’t believe him.

‘As you see,’ he answered seriously.

I felt awkwardly.

‘I’m sorry, I didn’t know. But when?! How?!’ I was shocked.

‘Last year, on my motor. But now, we have to talk about you.’ Jack was very patient.

I became sad. I looked around and felt like a bird in the cage.

‘So, this is my new home?’ I sighed.

‘It is, but we have more rooms.’ Jack smiled. ‘It’s a nice place,’ he added.

Suddenly, we heard an awful scream. It sounded like a flock of hungry dogs. Jack looked at me surprised and started disappearing. I wanted to grab his hand, but I began to disappear as well. My heart was pounding like crazy; my mind was confused. The sound was louder and louder, and finally I had to put my hands on my ears.

‘Waaaaakeeeeee uuuuuuup faaaaaaaast!!!’ I heard very clearly. I opened my eyes and I saw my eight years old brother, who was standing over me, and shouting through the tube.

‘Why are you shouting? What happened?’ I yelled a little frightened, a little angry.

‘Nothing,’ he shrugged. ‘I just checked if you live. You slept like the dead.’ He added. ‘It’s five o’clock, dinner time, get up and go downstairs,’ and left my room.

I looked around with a smile. Everything was ok. I had come back to reality, to my room and my life.. It had been only a dream, and I was still alive. I was almost happy… almost, because I had to check one more thing. I’ve taken my phone and dialled a number. After a while I heard Jack’s surprised voice. I smiled widely… now, I was totally happy…


Scream. This was the last sound that I remembered. A horrible, excruciating scream that reverberated in my head. But who was screaming? I had no idea, but I could suppose, that something had happened.

Darkness. Nothing more. It appeared suddenly… without warning… without one word! I was scared!

I’ve hated darkness since childhood. I’ve always had a big problem with blackness in the night, and my mom always left me a small lamp in my room. But now. I wasn’t in my room and my mom died four years ago. I didn’t know where I was! Give me the light immediately!!!

My thoughts were running in panic, bumping into each other. What should I do?! Where was I?! “Calmly, keep calm and breathe.” I tried to tell myself in my mind. “Everything will be ok. Maybe it’s only the end of the world and someone turned off the sun… I hope they have an emergency power supply…”

‘Open your eyes.’ Someone interrupted my thinking. He was laughing. Yes, this voice belonged to a man… and sounded familiar.

When I opened my eyes, I saw brightness. It has been so shiny, that I had to close them. After a while, I opened just one eye and I saw… no, no, no, it couldn’t be a true!! I gaped in surprise, because I saw Jack, my ex-boyfriend! He was standing and still laughing. Rubbing my eyes, I looked again.

‘Oh my God!’ I gasped.

‘Not exactly, but you almost guessed.’ He came to me with a smile and gave me his hand.

Oh, yes of course, I forgot, that I was lying on the floor! I rolled my eyes and stood up with his help.

Now, I could see everything, but I still didn’t understand. I was in a white, shiny room, without lamps, furnitures… nothing, only walls with luminescent, white light. Looking at Jack, I noticed, that he was very hmm… white, but looked as well as when he was my boyfriend. Strange, he had never liked white colour. The skulls, heavy metal, leathers and fast motors was his style, but I didn’t have time to ask him about it.

‘Are you ready?’ he asked, because I stared at him.

‘Ready for what?’ I raised my eyebrows.

‘I have some important information for you.’ His voice was very kindly, like never before. Usually, Jack was a macho in Robert de Niro’s style. So now, I was really scared.

‘Ok, I’m ready.’ I said, loudly swallowing saliva.

‘First of all, you have had a car accident and you are dead…’

‘What?’ I shouted angrily. ‘And you come here to welcome me.’ I added ironically.

He smiled furtively.

‘After death, it always greets us people, who we missed the most.’

‘Yes, sure, don’t flatter yourself. Do you want to tell me, that you are dead?’ I didn’t believe him.

‘As you see,’ he answered seriously.

I felt awkwardly.

‘I’m sorry, I didn’t know. But when?! How?!’ I was shocked.

‘Last year, on my motor. But now, we have to talk about you.’ Jack was very patient.

I became sad. I looked around and felt like a bird in the cage.

‘So, this is my new home?’ I sighed.

‘It is, but we have more rooms.’ Jack smiled. ‘It’s a nice place,’ he added.

Suddenly, we heard an awful scream. It sounded like a flock of hungry dogs. Jack looked at me surprised and started disappearing. I wanted to grab his hand, but I began to disappear as well. My heart was pounding like crazy; my mind was confused. The sound was louder and louder, and finally I had to put my hands on my ears.

‘Waaaaakeeeeee uuuuuuup faaaaaaaast!!!’ I heard very clearly. I opened my eyes and I saw my eight years old brother, who was standing over me, and shouting through the tube.

‘Why are you shouting? What happened?’ I yelled a little frightened, a little angry.

‘Nothing,’ he shrugged. ‘I just checked if you live. You slept like the dead.’ He added. ‘It’s five o’clock, dinner time, get up and go downstairs,’ and left my room.

I looked around with a smile. Everything was ok. I had come back to reality, to my room and my life.. It had been only a dream, and I was still alive. I was almost happy… almost, because I had to check one more thing. I’ve taken my phone and dialled a number. After a while I heard Jack’s surprised voice. I smiled widely… now, I was totally happy…





Tchórz wiele razy umiera, nim umrze; Człowiek waleczny kona tylko raz. Ze wszystkich dziwów,

o jakich słyszałem,

Najbardziej zdumiewał mnie jeden: Że ludzie boją się śmierci, choć wiedzą, Że musi nadejść

prędzej czy później.”

William Szekspir, Juliusz Cezar

akt II, scena II (przeł. Stanisław Barańczak)

Skoro ten list ujrzał światło dzienne oznacza to, że nie ma mnie już na tym świecie. Dlaczego? Ponieważ dokonałam aktu uwolnienia się poprzez… ale o tym za chwilę.

Mam 35 lat… jestem pisarką… czy raczej kimś kto pisze w zasadzie dla przyjemności, bo kasa raczej jest z tego marna… przynajmniej jak na moje nieskromne potrzeby. Lubię jednak nazywać siebie pisarką. To takie uczucie jakby robiło się coś dla świata, przekazywało swoje przemyślenia i doświadczenia innym… nawet jeżeli niewiele osób je przeczyta, a jeszcze mniej zrozumie. W każdym razie mam na swoim koncie kilka utworów literackich różnego gatunku i to właściwie wszystko co po mnie pozostanie… gdyż majątku po sobie nie zostawiam… podobnie jak opłakującej mnie rodziny czy też przyjaciół.

Pomysł, że coś w moim życiu jest nie tak przyszedł mi do głowy kiedy miałam dziesięć lat. Moja rodzina była pokazowo religijna więc chodzenie do kościoła i na religię nie podlegało żadnej dyskusji. Zresztą w tamtym czasie nie przedstawiało to dla mnie większego problemu. Wychowywałam się więc w duchu katolickim, nie byłam jednak bezwolnym baranem… raczej dociekliwym słuchaczem zadającym zbyt wiele pytań. Gdy miałam dziesięć lat zainteresowały mnie dwie rzeczy: po pierwsze zmartwychwstanie Jezusa w kontekście teorii reinkarnacji całkowicie negowanej w kościele katolickim, a także wizja piekła przedstawionego przez kościół jako wieczne męki. Jakkolwiek z pierwszym moim pytaniem dorośli nie mieli problemu, gdyż nie miałam wystarczającej wiedzy czy też przykładów… ani właściwie żadnej konkretnej teorii, tak z piekłem nie poszło już tak łatwo. Na próbę dość mętnej i pokrętnej odpowiedzi na pytanie gdzie to piekło miałam swoją teorię: piekło jest na ziemi. Niezrażona protestami dorosłych zapytałam, że skoro wszyscy jesteśmy równi dla Boga i wszystkich kocha tak samo to dlaczego nie mamy równego startu? Dlaczego nie urodziłam się jako dziecko w afrykańskim buszu, które z wydętym brzuszkiem umiera z głodu? Czym to dziecko zawiniło Bogu, że tak jest potraktowane? W czym jestem od niego lepsza? Dlaczego ono cierpi, a ja mam dom? Nie chodziło mi o to, że miałam przemożną potrzebę cierpienia… raczej empatię i ogromne poczucie niesprawiedliwości… i pierwsze myśli, że coś jednak z tym życiem jest nie tak. Z powodu braku zadowalającej mnie odpowiedzi zaczęłam szukać na własną rękę. Efektem tego było dość mocne zaangażowanie się w ezoterykę a także całkowite odejście od kościoła katolickiego poprzez złożenie aktu apostazji na dzień przed moimi trzydziestymi urodzinami. Dlaczego o tym wszystkim piszę? Po to, aby nikt samozwańczo nie wpadł na pomysł zamówienia mszy w intencji mojej duszy. Drodzy Państwo przytaczając słowa jednego z moich ulubionych poetów Juliana Tuwima: „Dla oszczędności zgaście światło wiekuiste, gdyby kiedyś miało mi zaświecić”.

Od kiedy zaangażowałam się w ezoterykę zaczęłam widzieć więcej i czuć więcej… niestety nie wszystkim to się podobało. Kiedy zaczęłam o tym pisać… no cóż, kolejne osoby dziwnie zaczęły na mnie patrzeć. Kiedy zaczęłam mieć rozwiązanie na każdy problem, wtedy rozpętało się prawdziwe piekło. Zrozumiałam, że większość ludzi nie szuka rozwiązania swojego problemu tylko kogoś, na kogo będą mogli ten problem zrzucić. Załatwienie sprawy samemu w ogóle nie wchodzi w grę… bo nie o to chodzi żeby problem załatwić tylko, żeby o nim marudzić… mieć podstawę do bycia nieszczęśliwym!! Wzięcie swojego życia we własne ręce było najlepszą rzeczą jaką mogłam zrobić. Jednocześnie zdałam sobie sprawę, że jestem w mniejszości… ludzie oddają odpowiedzialność za swoje życie tak zwanym specjalistom; lekarzowi powierzają zdrowie, nauczycielowi wychowanie swoich dzieci, a księdzu swoje sumienie. Aha i oczywiście gdy coś się nie powiedzie, bez żenady wieszają psy na winowajcy, co rzecz jasna nie przeszkadza im iść do niego ponownie w razie potrzeby. „Sam jesteś za siebie odpowiedzialny” a także „zawsze jest tak jak ty chcesz, bo to ty wyznaczasz kierunek i wydajesz polecenia” – takie stawianie sprawy w obliczu biadolących nad swoim losem ludzi spowodowało, że ich liczba wokół mnie zmalała do garstki masochistów, którzy jeszcze ciągle chcą ze mną rozmawiać… w większości tylko po to, aby przekonać się, że jestem nienormalna i nie wiem co mówię… bo życie przecież wcale nie jest takie proste i oczywiste.

Niestety jednak muszę was rozczarować; życie jest proste, oczywiste i dokładnie takie jak je sobie wyobrażacie. Zastanówcie się nad swoimi myślami, słowami… również tymi rzucanymi na wiatr… to wy i tylko wy tworzycie swoją rzeczywistość!! Bez przerwy oglądacie nieszczęścia w telewizji, żyjecie w strachu o pracę, zdrowie i pieniądze, bez nadziei na lepsze jutro… bez perspektyw i bez prawdziwej radości. Kiedy zaczniecie myśleć pozytywnie i z radością witać każdy dzień, to się po prostu zacznie dziać. Ja tak właśnie żyję dlatego moje życie jest dla was niezrozumiałe! Zapytacie się dlaczego więc odchodzę skoro miałam takie doskonałe życie? Dlatego, że chcę czegoś więcej i jestem na to gotowa. Chcę wolności, prawdziwej wolności, którą może dać mi tylko śmierć. Byłam tam i widziałam… wiem co jest „po drugiej stronie”, już wiem jak być wolnym, kochać i być kochanym, bez całej tej otoczki obłudy, zazdrości, hipokryzji i głupoty. W tym świecie „wolność jest to uświadomiona konieczność” jak powiedział Karol Marks… nie chcę takiej wolności, bo taka wolność to żadna wolność!

“…prawdziwa wiedza często uświadamia nam, iż to, co uznawaliśmy za prawdę absolutną, jest niczym innym jak tylko naszą iluzją. Może jest tak, że to, co uważaliśmy za życie, śmierć, czas i przestrzeń, w rzeczywistości nie jest takie, jak do tej pory sądziliśmy. Prawda onieśmiela, zaskakuje, może wydawać się niewiarygodna. Bez najmniejszej wątpliwości wykracza poza najbardziej nieprawdopodobne mity i legendy…”

Maugenest Thierry “Manuskrypt Voinicha”

Moi drodzy, jeżeli czytacie mój list to właśnie w tym miejscu chciałabym was zapewnić, że było mi miło Was znać. Byłam dla Was nieszkodliwą wariatką, która błędnie uważała, że ma kontrolę nad swoim życiem. Nie musicie nade mną ubolewać… moja decyzja to nie akt desperacji, to akt wolności i niepodważalny dowód, że mam kontrolę nad swoim życiem, że jestem jedynym decydentem… nie poddałam się żadnej chorobie, żadnej presji, po prostu jedną decyzją zakończyłam pewien etap mojej bytności we wszechświecie.

 Przez całe życie byłam raczej zdystansowana do ludzi i tylko jedna, jedyna osoba mogła powiedzieć, że naprawdę mnie zna… choć też nie do końca. Nie było to dla mnie przykre… po prostu taka jestem. Mój dom zawsze był dla mnie ostoją i moją samotnią… nie lubiłam „gości” chociaż nikomu nie odmówiłam pomocy. Kiedyś zastanawiałam się dlaczego taka jestem, niby przyjacielska i otwarta, a jednak tak szczelnie zamknięta na ludzi. Teraz już wiem… po prostu od początku wiedziałam, że stąd odejdę. I przez cały czas podświadomie nie chciałam dopuścić aby ktoś przeze mnie cierpiał… przez to, że wybrałam wolność. Posiadanie rodziny i przyjaciół niezwykle utrudnia i czasem wręcz uniemożliwia podążanie za własnymi marzeniami… dlatego bez żalu się tego wyrzekłam. Wszystkie moje działania zmierzały do uwolnienia się… do wolności. Przepraszam wszystkich, którzy chcieli się ze mną zaprzyjaźnić, a ja uparcie trzymałam ich na bezpieczną odległość. Wiedzieliście o mnie dokładnie tyle ile chciałam żebyście wiedzieli.

Wiem, że już nigdy nie wrócę na Ziemię… nie dam się skusić pustymi obietnicami ani manipulacją, aby zejść tu ponownie. Doświadczenie, które zebrałam będąc na Ziemi wiele razy jest wystarczające, aby nigdy więcej tu nie wrócić.

Odnalazłam miłość swojego życia… tę, której szukałam przez wiele wcieleń. To mężczyzna, dla którego wolność jest równie ważna jak dla mnie. Być może zrobiliśmy to razem… nie wiem, bo każdy ma swój czas… mój już nadszedł, ale On ciągle czeka. Jeśli nie daje znaku życia to znaczy, że jest ze mną.

 Życzę Wam, abyście znaleźli swoją drogę… swoją prawdę… i swoją wolność… a potem wyzbądźcie się strachu…

Nie ma wolności dla człowieka, jak długo nie pokonał on strachu przed śmiercią.”

                                                                                                             Albert Camus

 Moim żywiołem jest powietrze i to właśnie ono zaniesie mnie ku wieczności, ku mojej wolności…


Opowiadanie “Zatrzymać czas” w wersji audio. Zapraszam do posłuchania

17_Zatrzymać czas


“Przepowiednia Amandy” opowiadanie umieszczone w tomiku “Wydarzyło się w Malowniczem”



„Dla całego świata jesteś tylko jednym z wielu,

lecz jest ktoś dla kogo jesteś całym światem”

A. de Saint-Exupéry

– Aleks muszę ci coś powiedzieć, ale obiecaj, że się nie wściekniesz – Angelika usiadła koło niego na sofie i wzięła za rękę. – Nie możemy jechać do Egiptu – westchnęła.

– Bo? – zapytał.

– Amanda powiedziała, że to będzie dla nas bardzo niekorzystne. To nie jest dobry czas na Egipt zwłaszcza teraz, przed ślubem – odpowiedziała.

– Ale po ślubie ja nie dostanę urlopu więc w tym roku wyjazd jest możliwy wyłącznie teraz. Zadzwoń do swojej wróżki–zębuszki i oświeć ją w tym temacie – Aleks czuł, że wzbiera w nim złość. Tolerował „przyjaciółkę” czy też „doradczynię duchową” swojej narzeczonej pod warunkiem, że nie psuła mu planów urlopowych.

– Aleks proszę cię – Angelika spojrzała na niego dużymi, brązowymi oczami. – Nie chcę aby coś złego się wydarzyło. Amanda dała mi namiar na superpensjonat w Sudetach…

– Aaa więc nasza wróżka jest naganiaczką – domyślił się.

– Wcale nie, możemy jechać gdzie indziej, tylko zostańmy w Polsce, dobrze?

– Angie kocham cię, chcę wyjechać z tobą na urlop, a potem się z tobą ożenić. Wolałbym Egipt, zwłaszcza teraz, w maju, niż polskie góry. Niech twoja koleżanka wypoleruje swoją szklaną kulę i spojrzy w nią ponownie. Chcę jechać do Egiptu. A teraz muszę już iść – podniósł się z sofy.

– Ale dokąd? – zdziwiła się Angelika.

– Mam spotkanie, do jutra – powiedział i wyszedł.

Angelika westchnęła ciężko i położyła się na sofie. Czuła, że Aleks się wkurzy. Miała jednak zaufanie do Amandy, znały się pięć lat i nigdy nie zdarzyło się, żeby Amanda coś źle jej poradziła. Nawet, gdy Aleks miał problemy w pracy, też Amanda dawała mu rady… oczywiście teraz on o tym nie pamięta. Nie wiedziała co ma zrobić. Zaplanowali tydzień w Egipcie, coś ją jednak podkusiło, żeby iść do Amandy, a ta spojrzała tylko w tarota i powiedziała, że ten wyjazd będzie bardzo niekorzystny i odmieni całe jej życie. Trzeba być idiotą, żeby po takich słowach jechać bez mrugnięcia okiem… zwłaszcza miesiąc przed ślubem. Westchnęła ponownie i spojrzała na ich wspólne zdjęcie stojące na komodzie. Było zrobione w ubiegłym roku, niedługo po tym jak się poznali, ich pierwszy wspólny wyjazd… nad polskie morze. Byli wtedy tacy szczęśliwi. Pasowali do siebie i wiedzieli o tym. On, pięć lat starszy, wysoki i przystojny jak model, z kasztanowymi włosami w uroczym nieładzie i zielonymi oczami. Ona, niewysoka, szczupła, zawsze uśmiechnięta, z czarnymi włosami ściągniętymi w „koński ogon”. Otworzyła kompa i bezmyślnie zaczęła przeglądać kolejne portale zastanawiając się co zrobić z tym wyjazdem.

Dwie godziny później, gdy właśnie płakała na scenie z „Pretty woman”, dostała sms–a. „Zaklep ten pensjonat. Kocham Cię Ty Wariatko.” Uśmiechnęła się i odpisała: „Dzięki, jesteś kochany Tygrysie.”

Trzy dni później szczęśliwi wyruszyli w Sudety do uroczego pensjonatu w miasteczku o nazwie Malownicze. Gdy dojechali okazało się, że nazwa pasuje do tego miejsca wręcz idealnie. Ciche, spokojne z malutkim ryneczkiem i uliczkami przypominającymi Złotą Uliczkę w Pradze.

– Jak tu pięknie – zachwyciła się Angelika wysiadając z samochodu. – Właśnie się zakochałam.

– Myślałem, że zrobiłaś to już jakiś czas temu – Aleks podszedł do niej i objął ją – a dokładnie piętnaście miesięcy, szesnaście dni i… – zerknął na zegarek – i siedem godzin temu.

– Jesteś niesamowity – Angelika spojrzała mu w oczy. – Jesteś jedynym facetem na świecie, który pamięta datę pierwszego spotkania z narzeczoną. Kocham cię najbardziej na świecie – dodała, objęła go i pocałowała.

– No właśnie a skoro ty jesteś taka cudowna, niepowtarzalna i jedyna, a ja taki niesamowity, to może powinniśmy pomyśleć o potomku, który będzie niejako połączeniem wszystkich naszych najlepszych cech. – Pochylił się i szepnął jej do ucha. – Bardzo chciałbym mieć z tobą dziecko.

Angelika odsunęła się trochę od niego i przyjrzała uważnie.

– Mówisz serio? Myślałam, że poczekamy.

– Po co czekać – Aleks ponownie ją objął – nie ma żadnego powodu dla którego musielibyśmy zaczekać z dzieckiem.

– Pomyślę nad tym – odpowiedziała Angelika, ale w tonie jej głosu słychać było niepewność. Kochała go bardzo, ale dziecko to ogromna odpowiedzialność. On był wprawdzie ustawiony w pracy, ale ona dopiero kończyła studia i nie myślała o dziecku. – Jedźmy do pensjonatu – dodała po chwili.

– Chodźmy – Aleks wziął ją za rękę i wrócili do samochodu. Udawał, że nie widzi jej rozterek.

Gdy podjechali do pensjonatu „Śnieżka”, na podjeździe stał tylko jeden samochód.

– No, widać, że oblegany ten pensjonat – zauważył Aleks z przekąsem.

– Oj tam, oj tam, nie sezon jest – odpowiedziała Angelika i wysiadła z samochodu.

W środku powitała ich miła starsza pani, oprowadziła po pensjonacie i pokazała im ich pokój. Gdy zeszli do holu, po schodach zbiegła młoda dziewczyna ubrana na sportowo i uczesana w dwa kucyki.

– Cześć jestem Marta, też będziecie tu mieszkać? – podeszła do nich i przywitała się. – Jesteśmy tu od wczoraj i strasznie nam się podoba – uśmiechnęła się do właścicielki. – Pani Mario mogę pożyczyć trochę cukru? Oddam dzisiaj wieczorem.

– Oczywiście moje dziecko, jest w szafce w kuchni.

– Dziękuję. Miło było was poznać – odpowiedziała Marta i pobiegła do kuchni.

Aleks i Angelika spojrzeli po sobie. Nawet nie zdążyli się jej przedstawić. Aleks wzruszył tylko ramionami i wyszedł po bagaże. Angelika wzięła klucze, ich dokumenty i poszła na górę. Pokój nie był duży ale przytulny. Urządzony w kolorach brązu i pomarańczu sprawiał wrażenie bardzo ciepłego.

– To co chcesz dzisiaj robić? – zapytał Aleks stając w drzwiach z bagażami.

– Pójdziemy coś zjeść i rozejrzymy się po miasteczku – zaproponowała. – Tylko najpierw muszę się odświeżyć – wzięła małą walizeczkę i zniknęła w łazience.

Aleks usiadł na łóżku, po chwili Angelika wyszła z łazienki bardzo zafrasowana.

– Zapomniałam tabletek – powiedziała grzebiąc w dużej walizce. – Jestem pewna, że je wkładałam.

– Jakich tabletek?

– Antykoncepcyjnych – odpowiedziała. – Dałabym sobie głowę uciąć, że wkładałam je do walizki z kosmetykami.

– To poszukaj jeszcze raz, skoro wkładałaś to muszą tam być – poradził jej. – I nigdy nie dawaj sobie uciąć głowy, bo jak będziesz wyglądała na zdjęciach ślubnych – zażartował.

– To nie śmieszne jest – westchnęła Angelika i wróciła do łazienki. – Nie ma ich – zawołała.

– To znak – odpowiedział poważnie Aleks. – Jestem pewien, że twoja wróżka powiedziałaby tak samo.

– Dobra już nie bądź taki mądry, idź się ogarnij i wychodzimy – mruknęła.

Ich pensjonat położony był na uboczu, z pięknym widokiem na góry i malowniczą rzeczką nieopodal. Do miasta mieli jakieś dziesięć minut spacerkiem. Po kolacji pokręcili się jeszcze chwilę po mieście, było tam bardzo spokojnie, a czas płynął leniwie. W miasteczku były stare domy i zabytkowy kościół, wszystko zadbane jak z pocztówki. Gdy wrócili do pensjonatu, na dole zastali Martę i jakiegoś chłopaka.

– O cześć, jedziemy na dyskotekę, wybierzecie się z nami? – zapytała wesoło.

– To tu jest jakaś dyskoteka? – Aleks uniósł brwi na znak zdziwienia. Właśnie przed chwilą doszli do wniosku, że cisza nocna zaczyna się tu o dwudziestej.

– Jest, kawałek dalej od miasta – odpowiedział chłopak. – Jestem Tomek .

– Możemy jechać – Angelika spojrzała na Aleksa.

– Jeśli chcesz – odpowiedział niechętnie.

– No to ustalone – wtrąciła Marta. – Pojedziemy naszym samochodem, ja i tak nie piję.

W drodze na dyskotekę Marta gadała bez przerwy namawiając ich na kolejne wspólne wycieczki. Angelika polubiła tę dziewczynę, o chłopaku niewiele mogła powiedzieć oprócz tego, że miał niesamowite niebieskie oczy. Był wysoki i trochę za chudy i generalnie nie umywał się nawet do Aleksa. Dyskoteka okazała się wiejską potańcówką w remizie, ale Angelice i tak bardzo się spodobała. Wychowała się na wsi i takie dyskoteki to była cała jej wczesna młodość. Aleks był raczej zniesmaczony, chociaż robił dobrą minę do złej gry. W końcu powiedział, że musi zaczerpnąć świeżego powietrza i wyszedł.

– Super jest co nie? – krzyknęła Marta do Angeliki gdy skakały w rytm Gangnam style . – Uwielbiam takie wiejskie klimaty.

– Super – odkrzyknęła Angelika.

– Napijecie się czegoś dziewczyny – krzyknął Tomek. Aleksa ciągle nie było.

– Gdzie jest Aleks, muszę go znaleźć – powiedziała Angelika.

– Ja wyjdę zobaczę, idźcie do baru – odpowiedział Tomek i zniknął.

– Chodź, nic mu nie będzie – Marta pociągnęła Angelikę w stronę baru. Chwilę później wrócił Tomek.

– W porządku, gada przez telefon – uspokoił Angelikę. – To czego się napijesz?

– Poproszę piwo – uśmiechnęła się, ale cały czas myślała o tym z kim Aleks gada o tej godzinie.

– Nie martw się, faceci są dziwaczni – Marta próbowała podnieść ją na duchu.

Aleks wrócił kilka minut później w całkiem dobrym nastroju.

– Jak się bawiłaś beze mnie? – zapytał obejmując Angelikę.

– Dobrze, a ty? – zapytała odwracając się do niego.

– Dzwoniłem do Pawła, wysłał mi esa. Mamy następne duże zlecenie – opowiadał podekscytowany.

– To świetnie – ucieszyła się. – Czy teraz będziesz się ze mną bawił?

– Teraz to chciałbym się z tobą pobawić, ale niezupełnie tu i niezupełnie tak – uśmiechnął się szelmowsko i przyciągnął ją bliżej siebie.

– Dobra, dobra, nie mam tabletek, nie zapominaj o tym – odpowiedziała niby groźnie.

– Mówię ci, że to znak – odpowiedział poważnie. – Będziemy mieli dziecko – dodał i pocałował ją namiętnie.

Angelika obudziła się o dziesiątej, ubrała się i zeszła na dół do kuchni. Przy stole siedział Tomek, jadł śniadanie i czytał książkę.

– Cześć – powiedziała.

– Cześć – uśmiechnął się. – Wszystko w porządku? – zapytał widząc, że Angelika rozgląda się niepewnie.

– Tak, w porządku – odpowiedziała. – Szukam kubka, muszę się napić wody – mówiła i jednocześnie zaglądała do szafek. – Mogę się przysiąść? – zapytała.

– Jasne – Tomek odłożył książkę.

– Czytasz „Rozmowy z Bogiem”? – zdziwiła się sięgając po książkę.

– To klasyk, lubię takie książki.

– Ja też, uwielbiam. W ogóle uwielbiam wszystko co ma związek z ezoteryką. Byłeś kiedyś u wróżki? – Angelika poczuła w Tomku bratnią, ezoteryczną duszę i rozgadała się na całego.

– Tak szczerze mówiąc to miałem to w domu na co dzień – odpowiedział nieco skrępowany, ale też rozbawiony jej entuzjazmem.

– Ale ci zazdroszczę, ja mam tylko Amandę, moją wróżkę – westchnęła. – A Marta też wierzy w to wszystko? Bo Aleks uważa, że to bzdury.

– Marta? – zaśmiał się Tomek. – Ona wywołuje duchy, wróży z kart, może ci nawet powróżyć z ręki przez telefon, jest strasznie zwariowana.

– Pozytywnie zakręcona – Angelika również się zaśmiała. – Co dzisiaj zamierzacie robić?

– Nie wiem jeszcze, to zależy o której i w jakim humorze wstanie kierowniczka wycieczki – ponownie się roześmiał. – Coś wspominała, że chciałaby zrobić kilka fotek. Marta studiuje fotografię na ASP i jest w tym naprawdę dobra.

– A ty czym się zajmujesz? – przerwała mu.

– Ja pracuję z trudnymi dziećmi, robię art terapię i muzykoterapię. Generalnie dobrze się bawię cały czas – dokończył ze śmiechem.

– Ja kończę pedagogikę wczesnoszkolną, lubię dzieci, a takie maluchy na początku szkoły są najfajniejsze. Aleks mówi, że to strata czasu…

– A czym on się zajmuje? .

– Pracuje w reklamie, na razie u kogoś, ale wkrótce chce otworzyć z kolegą własną firmę.

– Fajnie – skomentował bez entuzjazmu.

– Nie przeszkadzam ci już – Angelika podniosła się z krzesła. – Idę obudzić Aleksa .

Gdy weszła do pokoju Aleks już nie spał.

– Hej, gdzie byłaś? – zapytał z uśmiechem.

– W kuchni, brzuch mnie trochę boli, chyba dostanę okresu – odpowiedziała siadając na łóżku.

– Ja też czuję się fatalnie, chyba dzisiaj nigdzie nie pójdę – oświadczył. – Pewnie zaszkodziło mi to piwo z dyskoteki – dodał z przekąsem.

– Dobrze, zostaniemy w pokoju – westchnęła Angelika. – Skoczę do sklepu po jakieś jedzenie – wzięła portfel i wyszła.

Na dole spotkała Martę.

– Wychodzisz gdzieś? – zagadnęła Marta.

– Idę po coś do jedzenia, a ty?

– Ja też… mam ochotę na kaszkę bananową – oświadczyła.

– Sto lat już nie jadłam takiego czegoś. Aleks ma problem z żołądkiem…

– Daj mu kaszkę dla dzieci to się zrzyga na dwieście procent i od razu będzie zdrowy – przerwała jej Marta ze śmiechem. – Dzisiaj jest pełnia o szesnastej z minutami, jedziemy na Ślężę odprawiać rytuały i porobić trochę zdjęć, jedziecie z nami? – zapytała wychodząc z pensjonatu.

– Rytuały, kurcze, ale super. Jakie rytuały będziecie robić?

– Normalne – wzruszyła ramionami. – Wyjeżdżamy po śniadaniu, bo jest kawałek drogi. Jak twój książę ozdrowieje to też może jechać.

– No właśnie, nie powinnam zostawiać Aleksa… ale te rytuały… kurde – westchnęła Angelika.

– Coś się stało?– zapytał Aleks, gdy wróciła z zakupami.

– Tak… nie… w porządku – wzruszyła ramionami.

– Mów co się dzieje.

– Marta i Tomek jadą na Ślężę bo dziś jest pełnia i będą robić rytuały – odpowiedziała.

– No to super, jedź z nimi tylko nie daj się złożyć w ofierze. Tym bardziej ja zostanę, bo mnie to nie kręci, tylko naprawdę proszę cię, wróć w jednym kawałku.

– Serio nie będzie ci smutno, to zajmie nam parę godzin, pewnie wrócimy późnym wieczorem – popatrzyła na niego z powątpiewaniem.

– Jak wrócisz będę całkiem zdrowy, jedź i niczym się nie martw. Nie będę teraz jadł, zdrzemnę się – odpowiedział, pocałował ją i położył się z powrotem.

– Kocham cię, dziękuję – Angelika aż podskoczyła z radości i już jej nie było. Przez całą drogę na Ślężę rozmawiali o ezoteryce, Tomek opowiadał o swojej babci, która jest astrologiem. Opowiadał jak kiedyś miał jechać na szkolną wycieczkę i pomimo że była opłacona, babcia w ostatniej chwili powiedziała, że ma zostać w domu. Okazało się, że autobus po drodze miał wypadek i nawet nie dotarli na miejsce, stracili tylko czas i wrócili do domu. Angelika słuchała tego z zazdrością, żyć z magią na co dzień to było dla niej coś fantastycznego. Marta wyjątkowo się nie odzywała, zasłuchana w opowieści Tomka, czy może zatopiona we własnych myślach.

Gdy dojechali na miejsce czekała ich jeszcze długa droga na górę. Marta została z tyłu robiła zdjęcia, Tomek z Angeliką szli powoli nie przestając rozmawiać. Gdy weszli już w końcu na górę, Tomek zdjął plecak i zaczął wypakowywać różne rzeczy.

– Co będziemy robić? – zapytała Angelika.

– Rytuał na miłość, szczęście, powodzenie i spełnienie marzeń, a także na odarcie z iluzji…

– Odarcie z iluzji? – przerwała zdziwiona.

– Chodzi o to, żeby zobaczyć co w twoim życiu jest nieprawdziwe i nieszczere… czasem ludzie, czasem sytuacje i odwrócić to na swoją korzyść. Zaraz przyjdzie czarownica to zaczniemy, bo pełnia już się zaczęła. A póki co usiądź na trawie i poczuj moc tego miejsca. – Tomek kucnął za Angeliką. – Zamknij oczy – wziął ją za ręce i położył dłońmi do ziemi. – Na środku dłoni masz punkty energetyczne, pozwól, aby energia tego miejsca wniknęła w ciebie – powiedział. – Oddychaj spokojnie.

Kilka minut później przyszła Marta i od razu zrobiła Angelice kilka zdjęć.

– Ustaw świeczki w kręgu – powiedziała do Tomka.

Angelika otworzyła oczy.

– I jak, fajnie było? – zapytała Marta.

– Super, jesteście niesamowici. Chciałabym, żeby Aleks się tym interesował, jesteście idealną parą – westchnęła Angelika z zazdrością.

Marta spojrzała na Tomka i parsknęła śmiechem.

– My nie jesteśmy parą – powiedziała.

– Pewnie dlatego wyglądamy tak zgodnie i idealnie – dodał Tomek również ze śmiechem.

Angelika zmieszała się.

– Przepraszam, byłam pewna…

– Nie ma sprawy, skąd miałaś wiedzieć – przerwała jej Marta. – Tomek jest przyjacielem mojego brata, jest dla mnie jak drugi brat. Wytłumaczę ci co będziemy tu robić. Usiądziemy w kręgu, weźmiemy się za ręce i będziemy wysyłać sobie nawzajem pozytywną energię. Kiedy już poczujemy się naprawdę naładowani pozytywnie, każdy wypowie życzenie czy też prośbę. Jeśli nie chcesz jej mówić na głos, możesz w myślach.

– Wow, jak ja się cieszę, że z wami przyjechałam – powiedziała Angelika.

– Jeśli mogę dać ci radę, to nie wysilaj się na wymyślanie życzenia, ono samo do ciebie przyjdzie – dodał Tomek.

– Zapalajcie świeczki – zarządziła Marta. W kole ustawionych było dziewięć tea–lightów. Gdy już je zapalili usiedli w kręgu, a Marta postawiła na środku jeszcze jedną świeczkę i zapaliła. – Szczęście, że nie ma wiatru – mruknęła. Wzięli się za ręce, zamknęli oczy i Angelika czuła jak przepływa przez nią energia. Siedzieli tak dobre pół godziny, wreszcie Marta się odezwała.

– Chcę, aby w moim życiu pojawił się mężczyzna, który będzie moją drugą połową, tak zwyczajnie bez udawania i bez przymusu, będzie mnie kochał taką jaka jestem.

Angelika poruszyła się niespokojnie. Życzenie miało przyjść, a nie przyszło. Znów siedzieli tak kilka minut.

– Chcę wygrać stypendium w Stanach – powiedział Tomek.

Angelika poczuła jak mocno ścisnął ją za rękę gdy to mówił. Ciągle nie miała pomysłu na swoje życzenie.

– Chcę być szczęśliwa – usłyszała nagle swój głos i poczuła jak się czerwieni. Zawstydzona spuściła głowę. Nie rozumiała skąd w jej ustach takie słowa, przecież była szczęśliwa, miała Aleksa, ślub i świat stał przed nią otworem.

– Możecie otworzyć oczy – powiedziała po chwili Marta. Nadal jednak trzymali się za ręce. – Wszystko w porządku? – zwróciła się do Angeliki.

– Tak, jasne – uśmiechnęła się niepewnie. Ciągle nie mogła uwierzyć, że powiedziała coś takiego.

– Zgaśmy świece i zakopmy je – powiedziała Marta i pochyliła się, żeby to zrobić. Tomek i Angelika bez słowa jej pomagali. – Mogę wam zrobić kilka zdjęć? – zapytała Marta. – Takich wspólnych, ale potrzebuję tylko kontury, zaczernię wasze sylwetki, nie chodzi o twarz tylko o kontur, ok? Właśnie wpadłam na genialny pomysł na album. – Marta zaczęła ich ustawiać do zdjęć, cała sesja trwała może z pół godziny. Później pojechali jeszcze zrobić kilka zdjęć w Sobótce u podnóża Ślęży i wieczorem wrócili do pensjonatu. Angelika zauważyła, że samochód Aleksa stoi w innym miejscu niż rano.

– Cześć kochanie, jak się czujesz? – zapytała wchodząc do pokoju.

– Znacznie lepiej – Aleks nadal leżał w łóżku. – Jak się bawiłaś?

– Dobrze – zbyła go. – Wyjeżdżałeś gdzieś? – spojrzała na niego uważnie.

– Nie, dlaczego pytasz? – zdziwił się.

– Zdaje się, że samochód stał bliżej wejścia – odpowiedziała.

– Właścicielka prosiła, żebym go przestawił – powiedział swobodnie. – Muszę jechać jutro rano do Warszawy, wrócę pojutrze.

– Po co, przecież jesteśmy na wakacjach. Chcesz mnie tu zostawić samą?! – zakrzyknęła.

– Klient od tej megareklamy chce ze mną gadać i szef mnie błagał, żebym przyjechał.

– Rozumiem, że to już przesądzone. Jestem zmęczona, idę spać – powiedziała. Nie tak wyobrażała sobie ten wyjazd. Była też zła na Amandę, gdyby pojechali do Egiptu, nie mógłby tak po prostu „wyskoczyć” na spotkanie.

Aleks widział, że jest wkurzona. Z samego rana pośpiesznie wyjechał dając jej buziaka na do widzenia.

Angelika wstała dwie godziny później. Za oknem lało. Miała siedzieć w domu, ale Marta zaproponowała jej sesję w strugach deszczu.

– Z wami po prostu nie można się nudzić – powiedziała Angelika, gdy szli we trójkę przez miasto.

–Oczywiście, że nie – przyznała Marta. – Rozbieraj się.

– Że co? – Angelika myślała, że się przesłyszała.

– Przecież nie będę ci robić zdjęć w kurtce, rozbieraj się, masz być mokra – oświadczyła.

Angelika zdjęła kurtkę i podała Tomkowi. Marta kazała jej skakać po kałużach, biegać, kręcić się w kółko… Angelika czuła się jak mała dziewczynka.

– Dobra, koniec – powiedziała w końcu Marta. – Jesteś świetną modelką. Idziemy teraz kupić grzańca i wracamy do domu. Obrobię te zdjęcia i pokażę ci wieczorem.

Angelika spędziła kolejny fantastyczny dzień z Martą i Tomkiem. Zaczęła się zastanawiać czy równie dobrze bawiłaby się z Aleksem. Popołudniu rozmawiała z Tomkiem. Czuła się jakby go znała od zawsze. Opowiadała o swoim dzieciństwie na wsi, o tym, że była jedynaczką, że rodzice mają ogromne sady, które niedługo odkupi od nich firma, która będzie tam budować autostradę, opowiadała o swoich studiach i praktykach w szkole. Tomek mówił głównie o swojej pracy i o stypendium, na które chciałby pojechać. Ani się obejrzeli a już był wieczór. Do Angeliki zadzwonił Aleks.

– Cześć kochanie, nudzisz się beze mnie? – zapytał, gdy odebrała telefon.

– Niezupełnie – zaśmiała się. – Całkiem dobrze się bawię. A ty co załatwiłeś?

– Wszystko, jutro wracam. Wybierasz się dzisiaj gdzieś?

– Nie, zostaję w domu. Dziś cały dzień padało jest mokro, nie chce mi się wychodzić.

– To do jutra kochanie, kocham cię.

– Do jutra.

Angelika wróciła do swojego pokoju. Po jakimś czasie ktoś nieśmiało zapukał do drzwi.

– Możemy chwilę pogadać? – Tomek nieśmiało otworzył drzwi.

– Stało się coś? – zapytała zdziwiona.

– Właściwie to tak – westchnęła Marta. – Ja nie wiem jak mam ci to powiedzieć czy pokazać, ale oboje z Tomkiem uważamy, że powinnaś o tym wiedzieć. – Postawiła na stole laptop i otworzyła go. Na ekranie było zdjęcie Aleksa całującego jakąś dziewczynę.

– Skąd to masz? – zapytała spokojnie Angelika.

– Zrobiłam godzinę temu na mieście. Mam więcej takich zdjęć. Poszłam za nimi do hotelu, mieszkają w mieście, samochód stoi za budynkiem, nie widać go z ulicy. Przepraszam – Marta miała łzy w oczach.

Angelice w jednej chwili świat się zawalił. Miał być ślub, dziecko, szczęśliwe życie, przez chwilę pomyślała, że z pewnością można to jakoś logicznie wytłumaczyć… tylko jak? Zbyt wiele widziała nieszczęśliwych związków, nie chciała być jedną z tych, które udają, że o niczym nie wiedzą. Jak mógł jej coś takiego zrobić?! Pieprzony skurwiel! Nie wiedziała co zrobić, jak się zachować.

– Przepraszam… muszę to przemyśleć – powiedziała cicho.

– Jesteśmy u siebie gdybyś nas potrzebowała – odpowiedziała Marta i oboje wyszli.

Angelika rozpłakała się w głos. Nie mogła się opanować. Wreszcie uspokoiła się trochę i spojrzała na zegarek. Było po dziewiątej. Zadzwoniła do Amandy. Opowiedziała jej całą sytuację, Amanda od razu sięgnęła po karty.

– Musisz podjąć ostateczną decyzję – zaczęła. – Karty pokazują, żebyś nie robiła niczego wbrew sobie, a szybko w twoim życiu zaświeci słońce.

– Dziękuję ci za wsparcie, dobranoc – powiedziała i rozłączyła się.

Poszła do pokoju Marty i Tomka.

– Pokaż mi ten hotel – poprosiła..

Marta i Tomek spojrzeli na siebie niepewnie.

– Jasne, chcesz żebyśmy z tobą poszli?

– Proszę – głos jej się łamał.

Marta podeszła i ją objęła.

– Nie martw się, będzie dobrze.

Poszli do hotelu, Tomek niósł walizkę Aleksa.

– Dowiedzmy się w którym pokoju mieszka – westchnęła Angelika.

– Załatwię to – powiedziała Marta i pobiegła do recepcji. Po chwili wyszła – 23, pierwsze piętro.

Gdy weszli na górę Angelika oparła się o ścianę a w oczach miała łzy. Co właściwie miała mu powiedzieć? Tomek postawił walizkę i wziął ją za ramiona.

– Będzie dobrze. To patałach, nie jest ciebie wart – powiedział.

Angelika bez słowa przytuliła się do niego, a on mocno ją objął.. Wzięła walizkę i zapukała do drzwi. Otworzyła je dziewczyna ze zdjęcia.

– Pomyliłaś pokoje? – zapytała patrząc na walizkę.

W tym momencie z łazienki wyszedł Aleks z ręcznikiem owiniętym wokół bioder. Gdy zobaczył Angelikę zamarł.

– Nie sądzę – odpowiedziała Angelika, postawiła walizkę w drzwiach i odwróciła się na pięcie.

– Angie, co tu robisz, poczekaj, to nie tak jak myślisz – Aleks odepchnął dziewczynę z drzwi i wybiegł na korytarz.

– Nic nie myślę ty palancie, nie chcę cię więcej widzieć! – wykrzyczała. – Znalazłam w twojej walizce moje tabletki. Tu jest twój pierścionek – rzuciła mu w twarz i odeszła.

Na schodach czekali na nią Marta i Tomek.

Przez całą noc Marta i Tomek siedzieli z Angeliką, przeżywała różne fazy od wściekłości do przygnębienia, ale przy trzeciej butelce wina po prostu zasnęła. Gdy obudziła się w południe poczuła ulgę, że nie ma Aleksa. Spojrzała na telefon, miała dwadzieścia sms–ów i dwadzieścia pięć nieodebranych połączeń. Wykasowała wszystkie. Zeszła do kuchni. Marta i Tomek zamilkli gdy ją zobaczyli.

– Jak się czujesz? – zapytał Tomek.

– Może nie roztrząsajmy mojego samopoczucia – odpowiedziała. – Mogę się dziś z wami poszwendać?

– Ze mną nie, mam coś do załatwienia. Tomek idzie do Doliny Dzikiej, zabierz się z nim, dobrze ci to zrobi – powiedziała Marta.

Tomek spojrzał na nią zdziwiony. Pierwsze o tym słyszał. Angelika spojrzała na Tomka.

– Mogę z tobą iść? – zapytała.

– Oczywiście – uśmiechnął się.

– To ja lecę – Marta podniosła się z krzesła. – Do zobaczenia wieczorem – przytuliła Angelikę i pobiegła do pokoju.

Tomek poszedł za nią.

– Co ty wyprawiasz? – zapytał wchodząc do pokoju.

– Tomasz, ogarnij się chłopaku przecież widzę co się dzieje. Nie czekaj, aż ktoś ci ją zgarnie sprzed nosa. Do roboty – Marta poklepała go po plecach.

Tomek uśmiechnął się i pokręcił głową. Miała rację, musiał spróbować, chociaż ona pewnie nadal kochała tego ćwoka…w końcu jeszcze wczoraj miała wyjść za niego za mąż. Westchnął ciężko i wrócił do kuchni.

Kiedy szli do Doliny Dzikiej Angelika cały czas myślała o Aleksie, zastanawiała się dlaczego znalazł sobie kochankę. Wydawało jej się, że byli szczęśliwi. Tomek zagadywał ją od czasu do czasu, ale rozmowa się nie kleiła. W końcu stwierdziła, że musi zadzwonić do rodziców i powiedzieć, że odwołuje ślub. Przysiedli na chwilę przy drodze i Angelika zadzwoniła. Odebrał ojciec.

– No cześć córcia, co tam u ciebie? Jak przygotowania do ślubu? – zapytał.

– Cześć tato, ja właśnie chciałam o tym porozmawiać – zaczęła.

– Wiesz, bo z tą sprzedażą, to ostatnio dostaliśmy pismo… jak ten twój Aleks ma na nazwisko?

– Banach.

– No właśnie bo facet co się pod tym podpisał, ten cały prezes, to też Banach. Może to jego rodzina? Zapytaj go. A my z mamą chcemy za te pieniądze pensjonat otworzyć i jeszcze dla ciebie wystarczy na duży dom…

– Zadzwonię za chwilę – przerwała mu i się rozłączyła. W jednej chwili wszystko zrozumiała.

– Co jest? – zapytał Tomek.

– Chodziło mu tylko o pieniądze – odpowiedziała.

– Komu? – Tomek nic nie rozumiał.

– Aleksowi. Wiedział, że rodzice będą mieli dużo kasy… to samo nazwisko… wiedział, że wszystko dla mnie… dlatego dziecko… ślub… oświadczyny po pół roku znajomości… Boże jaka byłam naiwna!

– Nie wiem o czym ty mówisz – Tomek wyraźnie się pogubił.

– Dużo nie brakowało, a dostałby to, czego chciał – westchnęła. – Chodźmy dalej – wstała.

Przez kilka minut szli w milczeniu. Wreszcie Angelika opowiedziała mu historię znajomości z Aleksem i wszystko ułożyło się w zgrabną całość. Tomkowi trudno było w to uwierzyć. Ani się obejrzeli jak doszli do Doliny.

– Niesamowicie mi się z tobą gada – powiedziała Angelika. – Czuję cię jak… jak…

– Jak brata – podpowiedział Tomek. Pokręcił zrezygnowany głową, znów będzie tylko przyjacielem.

– Nie, raczej jak bratnią duszę – odpowiedziała spoglądając na niego spod oka. – Może to dlatego, że jesteś terapeutą – zaśmiała się.

Stali tak naprzeciwko siebie, aż wreszcie Tomek spojrzał jej w oczy.

– Chciałbym być dla ciebie kimś więcej niż bratnią duszą czy terapeutą – powiedział, pochylił się i delikatnie pocałował ją w usta.

Angelika nieśmiało oddała pocałunek, po chwili zarzuciła mu ręce na szyję. Poczuła, że to jest prawdziwe i szczere, że właśnie w tym momencie w jej życiu zaświeciło słońce, o którym mówiła Amanda. Nie bała się nowego związku, nie bała się nowej miłości wiedziała, że Tomek jest tym jedynym. A Malownicze zajęło szczególne miejsce w jej sercu.



“Przeznaczenie” czyli “Destiny” po polsku. Zapraszam :)



opowieść o ludziach, którzy są aniołami

i o aniołach, którzy są ludźmi.

Kurwa! – Meg siedziała na kibelku i patrzyła na test ciążowy, pokazywał dwie kreski… co znaczyło, że jest w ciąży. – Kurwa, kurwa, kurwa! – powtarzała spanikowanym głosem. – I co ja mam teraz zrobić?! – wstała i spojrzała w lustro. Jej wielkie niebieskie oczy były pełne smutku, a długie blond włosy w totalnym nieładzie. – Jesteś w ciąży – powiedziała do siebie. – I jak do diabła mam o tym powiedzieć Jackowi.

Meg, wszystko w porządku? – usłyszała głos zza drzwi.

W porządku Karen, już wychodzę – odpowiedziała. – Pomyślę o tym później – dodała patrząc w lustro i wróciła do pracy.

Jesteś pewna, że wszystko gra? – Karen podeszła do jej biurka przyglądając się jej uważnie. Przyjaźniły się od podstawówki. Zawsze były razem, te same szkoły, ta sama praca. Meg była matką chrzestną pierwszego dziecka Karen. Karen miała troje dzieci i pracowała tylko cztery godziny dziennie. Według Meg, Karen powinna być modelką… miała śliczną buzię i świetne ciało pomimo trzech porodów… ale Karen wolała być po prostu żoną i matką pracującą na pół etatu w agencji reklamowej.

Później – odpowiedziała krótko.

Widzimy się wpół do piątej u mnie w domu – powiedziała Karen i odeszła zanim Meg zdążyła zaprotestować.

Meg westchnęła ciężko i wróciła do pracy.

O wpół do piątej stanęła przed drzwiami domu Karen.

Wchodź do środka, muszę wracać do Nicka – Karen otworzyła drzwi i za chwilę zniknęła w kuchni.

Ciocia! – z góry, z radosnym okrzykiem zbiegły do niej starsze dzieci Becky i Teddy. Becky była najstarsza, miała siedem lat i kochała Meg bardziej niż własną matkę.

Cześć dzieciaki – uśmiechnęła się i dała im słodycze.

Meg do mnie, dzieciaki na górę! – zakomenderowała Karen z kuchni.

Do zobaczenia później – szepnęła Meg i poszła do kuchni.

Karen karmiła ośmiomiesięcznego Nicka, cały stół był zalany zupą.

Zrób sobie kawę – zwróciła się do Meg – albo nie, weź herbatę, tak będzie lepiej – dodała po chwili.

Dlaczego? – Meg była zaskoczona. – Wolę kawę – zaprotestowała.

Ale nie twoje dziecko – spojrzała na nią znacząco.

Meg usiadła na krześle i schowała twarz w dłoniach.

Skąd wiesz? – zapytała cicho.

Nie wiem, może to szósty zmysł. Nie martw się, to najlepszy czas. Masz prawie dwadzieścia dziewięć lat, Jack trzydzieści jeden, najwyższy czas na dziecko uwierz mi – wsadziła Nicka do kojca i usiadła przy stole.

Nie sądzę – Meg potrząsnęła głową – Jack nie chce dziecka.

Karen machnęła ręką.

Oni wszyscy są tacy sami. Są przerażeni, bo boją się odpowiedzialności. Zobaczysz, że po pierwszym szoku będzie bardzo szczęśliwy… jak mój Martin.

Nie sądzę – powtórzyła Meg.

No dobra, to jak myślisz co on powie? – zapytała Karen.


Nie, nie, nie wierzę – Karen pokręciła głową. – To niemożliwe. Znam Jacka i wiem jak lubi moje dzieci, będzie wspaniałym ojcem.

Meg nic na to nie odpowiedziała. Nie mogła jej powiedzieć co Jack naprawdę myślał o jej rodzinie.

Muszę iść – podniosła się z krzesła. – Proszę nie mów Martinowi. Muszę to wszystko przemyśleć, a najpierw potwierdzić u lekarza.

Meg nie martw się – Karen przytuliła ją. – Wiem, że wszystko będzie w porządku. On będzie szczęśliwy, a ty będziesz wspaniałą mamą.

Tak, jasne – Meg przeszła do drzwi. – Do jutra – dodała i wyszła.

Meg wróciła do domu. Mieszkała z Jackiem od pięciu lat, a znali się od ośmiu. Kiedy zaczęli się spotykać obiecali sobie; żadnego ślubu, żadnych dzieci, żadnych problemów. Meg brała tabletki antykoncepcyjne i nigdy nic się nie wydarzyło… aż do teraz. W ubiegłym miesiącu miała rotawirusa i prawdopodobnie tabletki nie zadziałały. W każdym razie nieważne jak to się stało, problem w tym, że się stało! Usiadła na sofie w salonie i włączyła telewizor. Zaczęła oglądać “The fashion week”… piękne, szczupłe modelki chodziły po wybiegu… a potem spojrzała na siebie. – Mój Boże, co się stanie z moim ciałem?! Będę wyglądać jak wieloryb – stwierdziła z przerażeniem.

W tym momencie drzwi się otworzyły i stanął w nich Jack.

Cześć dziewczyno – zawołał.

Cześć chłopaku – odpowiedziała.

Jak się masz moja księżniczko, bo ja mam się bardzo, bardzo super – wszedł do salonu, usiadł koło niej i dał jej buziaka.

Meg zaczęła się śmiać. Uwielbiała, gdy Jack był taki szczęśliwy. W takich momentach wyglądał ja mały chłopiec, który wygrał główną nagrodę w loterii. Zresztą Jack zazwyczaj był zadowolony ze swojego życia. Miał dobrą pracę jako producent muzyczny, wielu popularnych znajomych, fajnie wyglądał… miał krótkie brązowe włosy, brązowe oczy, wysportowane ciało… ale co najważniejsze… był bardzo dobrym człowiekiem.

No dobra, to co się takiego wydarzyło, że masz się tak bardzo, bardzo super? – zapytała nie przestając się śmiać.

Podpiszemy bardzo, bardzo duży kontrakt i prawdopodobnie będę jechał do Australii na kilka miesięcy. Pojedziesz ze mną?

Jasne, czemu nie.

Ok, więc co teraz będziemy robić? – Jack przysunął się bliżej. Wiedziała, że ma już plan na wieczór.

Ty mi powiedz – odpowiedziała, ale zanim Jack zdążył coś powiedzieć zadzwonił jego telefon.

Jonny? – zdziwił się ale odebrał. – Cześć Jonny, co tam?

Meg siedziała blisko i patrzyła na niego z ciekawością.

Nie Jonny, jutro, nie mogę przyjechać dzisiaj – jęczał Jack.

To poważna sprawa. Powiedziałem NATYCHMIAST! – Jonny wrzasnął i rozłączył się.

Meg aż się wzdrygnęła. Usłyszała tylko “natychmiast”, ale to wystarczyło, żeby domyślić się, że sprawa jest naprawdę poważna.

Jack westchnął.

Muszę iść kochanie. Nie wiem co się stało, ale najwyraźniej Jonny ma duży problem. Wrócę szybko – pocałował ją i wyszedł.

Meg została sama. Wzięła książkę, ale nie mogła się skupić na czytaniu, bo cały czas myślała o dziecku. Co powinna zrobić? Czy powiedzieć Jackowi? Czy powinna jechać z nim do Australii? Wiele pytań… żadnych odpowiedzi. Nagle poczuła głód. – Moje dziecko chce jeść – westchnęła i poszła do kuchni. Zrobiła sobie kanapkę z dżemem malinowym i majonezem. – Jestem nienormalna, ale to jest pyszne – powiedziała sama do siebie. Po kolacji poszła na górę wziąć kąpiel. Mieli naprawdę dużą łazienkę z ogromną wanną i Meg uwielbiała się w niej kąpać… szczególnie z Jackiem. Kiedy siedziała w wannie i zamartwiała się o przyszłość, wrócił Jack. Nie przyszedł na górę, więc po kąpieli zeszła do niego. Siedział w kuchni ze szklanką whisky w dłoni.

Jack, wszystko w porządku? – podeszła do niego i położyła rękę na jego ramieniu.

Odwrócił głowę i spojrzał na nią. Na jego twarzy malowało się ogromne zmęczenie.

Nie jest w porządku, wszystko stracone. To koniec – odpowiedział.

Ale co się stało?! Nic nie rozumiem, co jest stracone? – dopytywała się.

Jack potrząsnął głową.

Nie mogę pojąć jak można być aż tak głupim… naprawdę nie mogę tego zrozumieć – ukrył twarz w dłoniach.

Meg kucnęła przy nim i pogłaskała go po włosach.

Jack, powiedz proszę co się stało? – zapytała ponownie.

Muszę odwołać całe tournee po Stanach Billy’ego Kida…

Ale dlaczego?! – przerwała mu.

Nie uwierzysz… odwołuje trasę bo jego żona jest w ciąży!! Pojmujesz?!! Straci tysiące funtów, my stracimy tysiące funtów… dlaczego? Z powodu dziecka!!

Meg zmroziło. Instynktownie położyła sobie rękę na brzuchu.

Nie wiedziałem, że dorosły człowiek może być tak głupi i nieodpowiedzialny – kontynuował. – Wiedział o tym tournée, to była jego wielka szansa na międzynarodową karierę. A teraz… wszystko stracone… dlaczego? Ponieważ jego żona jest w ciąży i on musi z nią zostać. Pieprzony dzieciak!! – Jack wypił whisky i rzucił szklanką o ścianę.

Meg wzdrygnęła się. Jack spojrzał na nią. Miał w oczach dużo agresji ale i zmęczenie.

Dzieci to klątwa, pamiętaj o tym. Jestem taki szczęśliwy, że jesteś ze mną. Kocham cię Meg i nigdy nie przestanę – pochylił się i pocałował ją. – Bądź grzeczną dziewczynką i przynieś mi więcej whisky. Będę pracował całą noc, bo muszę wysłać dużo maili do Stanów i odwołać całą trasę… całą półroczną trasę.

To jednak bardzo dziwne – zastanowiła się Meg podając mu whisky. – Dlaczego nie może jechać chociażby na część trasy?

Mnie nie pytaj. Powiedział, że ciąża jest zagrożona i ona się boi, że straci dziecko – wyjaśnił. – Powiedziałem mu, że mogą sobie zrobić następne dziecko, co za różnica? – Jack wzruszył ramionami. – Chodź do mnie Meg i obiecaj, że będziesz ze mną na zawsze… bez dzieci, bez całego tego bałaganu… tylko ty i ja… i obiecaj, że pojedziesz ze mną do Australii – przyciągnął ja do siebie i posadził na kolanach.

Meg przylgnęła do niego całym ciałem.

Kocham cię Jack i chcę być z tobą na zawsze – wyszeptała. – Ale nie możesz osądzać innych ludzi. Jeśli on chce zostać z żoną… to jego wybór. Może to dziecko jest ważniejsze od kariery, sławy, tournée i w ogóle wszystkiego. Ludzie mają różne priorytety.

Meg przestań! – Jack odepchnął ją od siebie – Myślisz, że on ma rację?! Mieliśmy umowę… myślę, że poświęcił swoją karierę i teraz zostało mu granie do kotleta w jakimś barze. Nasza firma zerwie z nim kontrakt!

Powiedziałam tylko, że to jego wybór.

Ok – Jack był zniecierpliwiony. – Zostaw mnie samego, muszę pracować – powiedział i nalał sobie kolejną szklankę whisky.

Jack, ja nie jestem przeciwko tobie – dodała Meg i poszła na górę. Położyła się na łóżku i myślała o dziecku. Miała nadzieję, że nie jest w ciąży… ale właściwie w to nie wierzyła. Wiedziała też, że nie może mu o tym powiedzieć… musi to załatwić bez niego.

Następnego dnia Jack wyszedł zanim wstała Meg. Nie miała pojęcia czy spał z nią czy na sofie w salonie. W każdym razie czuła się gorzej niż wczoraj. Była pewna, że nie może mu powiedzieć o dziecku. Po pierwsze musiała potwierdzić ciążę u lekarza. Zadzwoniła do przychodni i umówiła wizytę na popołudnie. Potem ogarnęła się i poszła do pracy. Dzięki Bogu Karen zaczynała o dziesiątej więc miała jeszcze dwie godziny spokoju.

Meg wiedziała, że w pracy dzieje się coś niedobrego… w ciągu ostatnich kilku miesięcy nie było zbyt wiele pracy… teraz powinny jej mieć naprawdę dużo i wręcz robić nadgodziny… ale było cicho… zbyt cicho.

Karen przyszła o dziesiątej i natychmiast podeszła do biurka Meg.

Powiedziałaś mu? – zapytała bez zbędnych wstępów.

Dzień dobry Karen, jak się dzisiaj miewasz? – zapytała Meg.

Oj przestań. Powiedziałaś mu czy nie? – zapytała znów.

Nie i nie zamierzam. Sama muszę to załatwić – odpowiedziała twardo.

Co chcesz zrobić? – Karen prawie krzyczała.

Później, nie chce o tym rozmawiać w pracy – Meg wzięła dokumenty, zostawiła zdziwioną Karen i poszła.

16:30 u mnie” Karen napisała wiadomość na kartce, przykleiła do monitora i wróciła do pracy.

O piątej Meg wciąż nie było więc Karen zadzwoniła do niej.

Tak? – Meg odebrała, ale mówiła bardzo cicho.

Gdzie jesteś? Zostawiłam ci wiadomość na monitorze – Karen również mówiła bardzo cicho.

Siedzę w przychodni. Zadzwonię jak skończę.

Mogę być u ciebie za piętnaście minut.

Meg wywróciła oczami.

No dobra – westchnęła i rozłączyła się.

Piętnaście minut później Karen weszła do przychodni i usiadła na krześle. Meg nie było, więc musiała być już w środku. Kilka minut później pojawiła się na korytarzu. Karen podeszła do niej.

Meg w porządku? – zapytała.

Nie – odpowiedziała. – Jestem w ciąży, ale usg jest popsute więc jutro muszę iść do szpitala. Zrobią mi usg i być może od razu aborcję.

Chodźmy stąd – Karen wzięła ją za rękę. – Pójdziemy na kawę i pogadamy – zdecydowała i wyszły.

Więc jesteś pewna, że nie chcesz powiedzieć Jackowi? – zapytała kiedy siedziały w kawiarni.

Nie mogę Karen. Myślałam, że mogę, ale po wczorajszych wydarzeniach jestem pewna, że to zniszczy jego i nasz związek – westchnęła Meg.

I myślisz, że aborcja nie zniszczy waszych relacji? – Karen popatrzyła na nią sceptycznie.

Kocham Jacka i zrobię dla niego wszystko. To tylko mój problem… ciąża i dziecko. Żadne z nas nie chciało dziecka więc nie widzę powodu, żeby utrzymać tę ciążę – Meg była bardzo zdeterminowana.

Jest jeden powód Meg – Karen była bardzo smutna. – Pod twoim sercem rośnie nowe życie. Ale jeśli taka jest twoja decyzja to pójdę z tobą jutro do szpitala. Jeśli to zrobisz, z pewnością będziesz potrzebowała pomocy.

Dziękuję Karen – w oczach Meg pojawiły się łzy.

Ale proszę cię Meg nie rób tego ot tak – Karen pstryknęła palcami. – To bardzo trudna decyzja i myślę, że masz kilka tygodni, żeby ją podjąć.

Ok, przyrzekam – szepnęła.

Proszę nie myśl już teraz o tym – Karen uśmiechnęła się. – Mam wolny wieczór więc może wybrałybyśmy się na zakupy albo do kina. Co o tym myślisz?

Jasne, czemu nie – zgodziła się. – Jack jest ciągle w pracy… i w sumie dobrze, bo wolałabym nie być teraz zbyt blisko niego. Boję się żeby czegoś nie zauważył… to znaczy… to twój wieczór więc ty powiedz co chcesz robić.

Dobra więc najpierw jedzenie a potem kino, ale film musi być od osiemnastu lat. Mam po dziurki w nosie kreskówek.

Meg zaśmiała się.

Wcale mnie to nie dziwi. Może horror albo thriller?

Fantastycznie – Karen uśmiechnęła się szeroko.

W kinie Meg napisała Jackowi sms –a, że jest z Karen i wróci późno, ale nie odpisał. Kiedy wróciła do domu była prawie jedenasta. Jack spał w salonie. Podeszła i nachyliła się nad nim.

Jack… Jack w porządku? – zapytała.

Chcę spać, zostaw mnie – odpowiedział i odwrócił się na drugi bok. Czuć było od niego alkohol.

Meg wzruszyła ramionami i poszła na górę.

Następnego ranka gdy zeszła na dół, Jack był w kuchni.

Cześć kochanie – powiedziała wesoło.

Cześć – odpowiedział. – Wychodzę za pięć minut i wrócę w nocy, nie czekaj na mnie – dodał wyraźnie podenerwowany.

Zrobiłam ci coś? – zapytała zirytowana.

Jack westchnął.

Nie Meg, to nie twoja wina. Przepraszam, naprawdę mam duży problem w pracy, daj mi kilka dni. Muszę odwołać tournée tego… tego… fiuta. To naprawdę niełatwe, a wszystko jest na mojej głowie. Muszę iść – powiedział i wyszedł… bez buziaka… bez „miłego dnia” czy chociażby „do widzenia”.

Meg potrząsnęła głową ze smutkiem, zjadła śniadanie i poszła do pracy. Kiedy usiadła przy biurku zauważyła wiadomość: „Idź do managera.” Westchnęła i poszła.

Cześć Alan, co tam? – zapytała wchodząc.

Proszę usiądź Meg.

Coś się stało? Czemu jesteś taki oficjalny? – zapytała zaniepokojona.

Jak pewnie wiesz nasza firma ma problemy… nie mamy wystarczająco dużo pracy już od kilku miesięcy. Zarząd zadecydował o zamknięciu firmy. Do końca przyszłego tygodnia wszyscy dostaną wypowiedzenia…

Ale dlaczego? Nie możecie znaleźć nowych kontrahentów? Stoimy wysoko w rankingu firm! Jesteśmy dobrą marką! –Meg była bardzo zdenerwowana.

Wiem Meg, to nie moja decyzja. Jesteś jednym z moich najlepszych pracowników więc mam dla ciebie propozycję. Zostań jeszcze tydzień w firmie, a potem zapłacimy ci trzy pensje. Jestem pewien, że szybko znajdziesz pracę. Dam ci dobre referencje – Alan była bardzo zażenowany.

Ok – Meg była zrezygnowana. – Pracowałam tu od siedmiu lat, to długo. Szkoda, że tak to się musi skończyć. Dziękuję Alan, to była wielka przyjemność pracować z tobą – wstała i podała mu rękę.

Alan również wstał i podał jej rękę.

To był dla mnie zaszczyt Meg – powiedział.

Meg uśmiechnęła się smutno i wyszła. Nie wiedziała co ma teraz zrobić, ale jednej rzeczy była pewna… aborcji. Teraz, kiedy straciła pracę nie miała wyboru. Poszła do toalety i spotkała Karen.

Cześć Meg co tam?

Nie pytaj – odpowiedziała.

Karen spojrzała zaskoczona.

Zostałam zwolniona…


Zostałam zwolniona, a ty dopiero będziesz… zamykają firmę – wyjaśniła. – Jestem ciekawa co jeszcze się wydarzy.

Nie martw się Meg znajdziesz lepszą pracę… to nie koniec świata – Karen pocieszała ją. – O której masz dzisiaj lekarza?

Po pracy… nie musisz ze mną iść. Zdecydowałam się na aborcję. Nie mam wyboru więc jeśli to możliwe, chcę to zrobić dzisiaj – Meg powiedziała to bardzo zdecydowanie.

Meg zawsze masz wybór. Nie masz pojęcia dlaczego to dziecko pojawiło się właśnie w tym momencie… może to jest najlepszy moment dla ciebie, Jacka i dla waszego dziecka – tłumaczyła jej.

Karen kocham cię i wiem, że patrzysz na tę sytuację ze swojego punktu widzenia, ale uwierz mi, ja nie mam wyboru.

Ok – Karen poddała się. – Zostanę z tobą do czwartej i pójdziemy.

Jeśli chcesz – Meg wzruszyła ramionami i wróciła do pracy.

Po czwartej pojechały do szpitala. Meg była zdecydowana i pewna, że to jest dla niej najlepsza droga. Siedziały na korytarzu i nawet ze sobą nie rozmawiały. Kiedy na tablicy pojawiło się nazwisko Meg z numerem pokoju Karen szepnęła tylko: „Powodzenia. Trzymam kciuki.” Meg westchnęła tylko i poszła.

Kilka minut później wyszła zalana łzami.

Co się stało?! – Karen podbiegła do niej i przytuliła.

Na korytarzu zrobiło się poruszenie. Wszyscy z ciekawością patrzyli na Meg.

To szósty tydzień i będą bliźniaki… nie mogę tego zrobić dzisiaj – płakała.

W porządku, nie martw się, będzie dobrze, obiecuję – Karen głaskała ją po włosach. – Chodźmy stąd – wzięła ją za ramiona i wyprowadziła na zewnątrz. – Chcesz jechać do mnie czy do siebie?

Jedź do domu Karen, chcę być sama – powiedziała.

Wykluczone – Karen potrząsnęła głową. – Nie zostawię cię samej. Możemy jechać do ciebie jeśli Jack jest w pracy.

Z pewnością jest, ostatnio ciągle jest w pracy… i bardzo dobrze.

Nie rozmawiały w taksówce; Meg była załamana, a Karen zastanawiała się jak może jej pomóc. Wiedziała, że Meg nie usunie bliźniąt… cokolwiek by mówiła. Kiedy weszły do domu, Meg usiadła na sofie w salonie.

Chcesz coś do picia? – zapytała Karen.

Wódkę z lodem – odpowiedziała.

Jasne – mruknęła Karen. – Gorącą czekoladę czy kakao… wybieraj.

Czekoladę z bitą śmietaną… i wódkę.

Kilka minut później Karen weszła z dwoma kubkami czekolady.

Meg, myślę, że powinnaś powiedzieć Jackowi – zaczęła. – Wiem, że on ma teraz trudny czas, ale nie możesz tego przed nim ukrywać. Jesteś bardzo nieszczęśliwa, a twoja ciąża powinna być dla ciebie najlepszym i najpiękniejszym czasem… i dla Jacka również…

Karen, nie rozumiesz! – przerwała jej. – Jack stracił mnóstwo pieniędzy przez ciążę jednej dziewczyny i teraz ma dużo pracy i kłopotów w związku z tym. A najważniejsze jest to, że on nie chce mieć dziecka… jednego dziecka, więc jak mam mu powiedzieć o bliźniętach?! Jedyne wyjście to aborcja…

Słuchaj Meg, wiem, że to dla ciebie bardzo trudne… myślę, że powinnaś wyjechać i odpocząć. Kiedy wrócisz będziesz miała świeże spojrzenie na całą sytuację i może wtedy mu powiesz.

Dokąd mam jechać? Nie mam rodziny ani przyjaciół… za wyjątkiem ciebie. Mogę kupić wycieczkę dookoła świata i wrócić po rozwiązaniu.

Karen zamyśliła się na chwilę.

Ty wiesz, że to jest doskonały pomysł – powiedziała z przekonaniem.

Taaa, jestem o tym przekonana – potwierdziła ironicznie Meg.

Czekaj, czekaj, mam przyjaciela w Paryżu… jest fantastyczny. Jestem przekonana, że mogłabyś do niego jechać i wszystko sobie przemyśleć…

Oczywiście, jestem pewna, że twój przyjaciel marzy o zajmowaniu się dziewczyną w ciąży z moimi problemami. Czy on jest masochistą? – przerwała jej Meg.

Marcus jest super. Jestem pewna, że będzie szczęśliwy, że może ci pomóc. Pojedziesz do niego na dwa tygodnie, odpoczniesz i pomyślisz jak powiedzieć Jackowi o ciąży…

No dobrze, a jak mam mu wytłumaczyć swoje zniknięcie; jadę odpocząć do jednego faceta w Paryżu??? To nie ma sensu…

Przestań! – krzyknęła Karen. – Naprawdę próbuję ci pomóc więc bądź do cholery wdzięczna!

Meg nie zdążyła odpowiedzieć, bo drzwi się otworzyły i wszedł Jack.

Cześć dziewczyno – krzyknął z korytarza. – O, cześć Karen – dodał wchodząc do salonu.

Cześć Jack – odpowiedziały jednocześnie.

Zostajesz w domu? – zapytała Meg.

Niestety nie, potrzebuję tylko kilku dokumentów i lecę. Co pijesz? – wziął od Meg kubek i napił się. – To czekolada – powiedział zdziwiony. – Jesteś chora? – położył jej rękę na czole. – Karen masz to samo? – zajrzał do jej kubka. – Co tu się dzieje? – zapytał ze śmiechem. – Mam nadzieję, że nie jesteś znowu w ciąży – zwrócił się do Karen. – Martin by się załamał.

Nie martw się o Martina – Karen była wściekła. – Ty powinieneś pomyśleć o dzieciach, najwyższy czas!

Meg spojrzała na nią przerażona.

Dziękuję, ale nie – Jack cały czas się śmiał. – Zostawiłem rozmnażanie dla innych ludzi. Meg i ja chcemy cieszyć się życiem zamiast grzebać się w pieluchach.

Wypadki się zdarzają – Karen wzruszyła ramionami.

Jasne, wiem, że bardzo byś tego chciała, ale nie ma szans. Niektórzy ludzie wiedzą jak się zabezpieczać – odpowiedział. – Mam nadzieję, że nie namawiasz Meg na dziecko… bo to nie jest śmieszne. – Teraz Jack przestał się śmiać. – To nasze życie i nasza sprawa… i nie twój interes…

Jack, ona do niczego mnie nie namawia! – Meg wtrąciła się do rozmowy. – Gdzie masz te dokumenty? – wstała i chciała mu je podać.

Na górze – odpowiedział, ale patrzył na nie uważnie. – Nie wiem co ukrywacie, ale w tym domu nie ma miejsca na dzieci i nigdy nie będzie! Mam nadzieję, że nie będziesz musiała wybierać – zwrócił się do Meg. – A teraz drogie panie muszę iść. To była bardzo pouczająca rozmowa dla wszystkich. Do zobaczenia później… i mam nadzieję, że tylko z Meg…

Jack, poczekaj – Meg weszła na schody. Karen była przekonana, że powie mu o bliźniętach. – Jadę do Paryża na kilka dni.

Po co? – Jack zatrzymał się i spojrzał na nią.

Meg spojrzała na Karen błagalnym wzrokiem.

Koordynować otwarcie nowego oddziału naszej firmy. To bardzo odpowiedzialne, a Meg zna francuski i jest wolna więc jest najlepszą kandydatką – Karen odpowiedziała bez zająknięcia.

Kiedy wyjeżdżasz? – Jack zwrócił się do Meg.

Nie jestem pewna…

Pewnie za jakieś dwa dni – Karen znów przyszła jej z pomocą.

Jak długo tam będziesz? – patrzył na Meg bardzo uważnie, a ona czuła, że on wie, że ona coś kręci.

Dwa, może trzy tygodnie – patrzyła na schody, nie była w stanie spojrzeć mu w oczy.

Dobra, jedź. Jedziemy do Australii w czerwcu więc masz dwa miesiące na ogarnięcie Paryża – uśmiechnął się, dał jej buziaka i poszedł na górę.

Meg usiadła przy Karen i spojrzała na nią niepewnie.

Jestem głodna, idę do kuchni, powinnyśmy coś zjeść – Karen wstała i wyszła, a Meg poszła za nią.

Aborcja to jedyne wyjście… – powiedziała Meg.

Później – Karen przerwała jej bo z góry schodził Jack.

Na razie – krzyknął tylko i wyszedł.

Dlaczego gadałaś z nim o dzieciach?! To było bardzo głupie! – wybuchnęła Meg.

Przepraszam, nie miałam pojęcia, że jest takim dupkiem! – Karen wzruszyła ramionami. – Co chcesz zjeść?

Nie chcę jeść! – Meg była naprawdę wściekła. – Co mam teraz zrobić?! – położyła sobie rękę na czole i chodziła zdenerwowana po kuchni. – Pieprzone życie! Dlaczego zgodziłam się na twój pomysł?! Dlaczego?! Pójdę jutro i usunę ciążę…

Zamknij się! – Karen krzyknęła i odwróciła się z nożem w ręku. – Jack jest idiotą… teraz to wiem. Jeżeli myślisz, że będziesz z nim szczęśliwa jak usuniesz ciążę, to się mylisz. Ale jeśli chcesz spróbować… proszę bardzo. Pamiętaj jednak, że nie będzie odwrotu. Mogę ci pomóc, ale jeśli tego nie chcesz, wracam do moich dzieci – odłożyła nóż na szafkę i wyszła.

Meg usiadła na podłodze w kuchni i zaniosła się płaczem. Wiedziała, że Karen ma rację. Jeżeli usunie ciążę, będzie morderczynią… i tyle. Więc co powinna zrobić… powiedzieć Jackowi… uciec, urodzić, zostawić dzieci i wrócić? Każdy pomysł był głupi i nie do zaakceptowania. Płakała tak przez dłuższą chwilę, gdy w drzwiach pojawiła się Karen.

Nie siedź na zimnej podłodze – powiedziała miękko i podała jej rękę.

Meg spojrzała na nią.

Co ty tu robisz? – zapytała zdziwiona wstając.

Nie mogę cię zostawić – uśmiechnęła się. – Wiem, że ta sytuacja jest dla ciebie bardzo trudna, ale uwierz mi, wszystko będzie dobrze – przytuliła ją. – Otwórz umysł, nie bój się i czekaj na znak… jestem pewna, że podejmiesz właściwą decyzję… twoją pierwszą właściwą decyzją jest wyjazd do Paryża na kilka dni. Znam Marcusa i wiem, że ci pomoże.

Dobrze, więc zadzwoń do niego, bo nie mogę tu dłużej zostać. Muszę odpocząć i pomyśleć. Marcus jest psychologiem czy terapeutą czy kimś w tym rodzaju? – Meg spojrzała na Karen.

Karen uśmiechnęła się ukradkiem.

Taak kimś w tym rodzaju… a… poza tym… jest drag queen i pracuje w nocnych klubach w Paryżu, jest naprawdę niezwykły.

Co takiego?! – wrzasnęła Meg. – Chcesz mnie wysłać do faceta, który nie umie zdecydować czy chce być kobietą czy mężczyzną!

Meg, o nic się nie martw – śmiała się Karen – on doskonale wie kim jest, a to jest tylko praca – tłumaczyła miękko. – Jeśli po spotkaniu uznasz, że chcesz wracać… możesz to zrobić w każdej chwili.

Zadzwoń do niego zanim zmienię zdanie – westchnęła.

Grzeczna dziewczynka – Karen pogłaskała ją po włosach. – Zadzwonię do niego później i wszystko ci powiem jutro w pracy. Teraz muszę już iść ale proszę cię nie martw się i nie myśl o tym więcej. Wszystko będzie dobrze.

Dzięki Karen, wierzę ci… nie mam wyboru, pozostało mi tylko ci wierzyć – przytuliła się.

Będzie dobrze, obiecuję – Karen szepnęła jej do ucha. – Zjedz coś i obejrzyj jakąś komedię w telewizji, widzimy się jutro – dodała, pocałowała ją w policzek i wyszła.

Trzy godziny później do domu wrócił Jack. Meg spała na sofie w salonie. Kiedy wszedł do kuchni, obudziła się i usiadła.

Cześć Jack, zostajesz już dzisiaj w domu? – zapytała.

Tak, skończyłem na dzisiaj. Jesteś głodna? – wyjrzał z kuchni.

A masz coś pysznego do zjedzenia? – uśmiechnęła się do niego.

Nie… jeszcze nie – odpowiedział wolno. – Ale mam telefon, który może wyczarować dla ciebie wszystko czego zapragniesz – uśmiechnął się szeroko.

Łał, to fantastyczna maszyna – zaśmiała się. – Więc poproszę pizzę ze wszystkimi dodatkami i pieczywo czosnkowe.

Ooo, widzę, że chcesz odstraszyć swojego chłopaka od zalotów – Jack pokręcił głową.

W żadnym wypadku! Pieczywo czosnkowe dla mojego chłopaka również… i butelka coli – Meg nie przestawała się śmiać. – Kocham cię Jack i nie wyobrażam sobie życia bez ciebie – westchnęła.

I nawet nie próbuj – powiedział i zaczął składać zamówienie. Kiedy skończył, wziął szklankę z whisky i usiadł na sofie. – Masz ochotę? – podał jej szklankę.

Nie dziękuję – potrząsnęła głową.

Powiesz mi co się dzieje czy mam zgadywać? – zapytał patrząc na nią uważnie.

Meg zamarła. To był najlepszy moment, żeby powiedzieć mu o dzieciach… ale nie miała odwagi. Co by zrobiła gdyby powiedział: usuń?

Wszystko w porządku. Martwię się o swoją pracę, o twoją pracę, o wyjazd do Australii. Ostatnio nie miałeś dla mnie czasu… byłeś zły i sfrustrowany a ja czułam się bardzo samotna. Nie mówisz mi co się dzieje u ciebie w pracy, nie rozmawiasz ze mną, nie śpisz ze mną… naprawdę nie wiem co mam o tym myśleć – zakończyła smutno.

Och kochanie – Jack przytulił ją. – Przepraszam cię za to. Wiem, że to trudny czas dla ciebie, ale obiecuję, gdy wrócisz z Francji wszystko będzie jak dawniej. Wiem, że ostatnio nie jestem miłym facetem, ale to dla mnie również bardzo trudny czas. Nie rozmawiam z tobą bo nie chcę obciążać cię moimi problemami. Bardzo cię kocham i bardzo potrzebuję. Jestem bardzo szczęśliwy, że chociaż ty masz dobry czas w pracy – spojrzał na nią. Meg odwróciła wzrok, nie mogła teraz spojrzeć mu w oczy.

Nagle telefon Jacka zaczął dzwonić.

Odbierz – powiedziała.

Jack spojrzał na wyświetlacz i westchnął.

To z pracy, a ja już jestem po pracy.

Telefon przestał dzwonić, ale za chwilę znów zaczął. Meg spojrzała na niego wyczekująco.

Dobrze już dobrze – mruknął i odebrał. – Cześć Jonny, wiesz która godzina? Od czasu do czasu chciałbym być po pracy przed północą – powiedział sarkastycznie.

Przepraszam Jack, ale mam informacje, które nie mogą czekać… Billy Kid chce jechać na tournée, jego żona się zgodziła…

Co?!!! – krzyknął Jack – Jaja sobie robisz? To niemożliwe…

Jack czy możesz przyjechać do biura? – przerwał mu Jonny.

Oczywiście że mogę – Jack uśmiechnął się – ale jutro bo dzisiaj jestem po pracy! – ryknął. Meg wzdrygnęła się. – Żadna pieprzona, niezrównoważona, ciężarna dziwka nie zepsuje mi wieczoru. Wybacz Jonny. Zadzwoń do Billy’ego Kida i zapytaj go gdzie ma jaja, bo prawdopodobnie jego dziewczyna trzyma je w kieszeni. Może to ona powinna być jego managerem… ja odchodzę.

To znaczy, że nie możesz przyjechać? – zapytał słabo Jonny.

Nie Jonny, to znaczy, że NIE CHCĘ przyjechać! Do zobaczenia jutro – powiedział Jack i rozłączył się. Zanim zdążył coś powiedzieć telefon zadzwonił ponownie.

Co jest kur…? – zapytał odbierając.

Pizza, czy może pan otworzyć? – zapytał ktoś wystraszonym głosem.

Jasne – Jack wstał i podszedł do drzwi. Meg wyszła do kuchni. – Twoje zamówienie dziewczyno – Jack wszedł do kuchni z uśmiechem i położył na stole dwie pizze.

Dziękuję chłopaku – dała mu buziaka, wzięła dwie szklanki i poszła do pokoju. Jack z pizzą i colą poszedł za nią.

Powiesz mi co się stało? – zapytała Meg, gdy jedli.

Nie – odpowiedział i włączył radio. – Nie chcę rozmawiać o pracy, chcę rozmawiać o nas. Powiedz, co będziesz robiła w Paryżu?

Nie chcę rozmawiać o pracy – uśmiechnęła się Meg.

Jeden zero dla ciebie – zaśmiał się Jack. – Uwielbiam inteligentne kobiety. Chcesz coli?

Tak, proszę.

Przez kilka minut tylko jedli i słuchali radia… a raczej Jack słuchał a Meg rozmyślała.

Bardzo miło jest jeść z tobą kolację – powiedziała w końcu.

Jack uśmiechnął się.

Chciałbym ci obiecać, że tak już będzie zawsze, ale nie mogę. Chciałbym cię prosić, żebyś nie jechała do Paryża, ale następne dwa, trzy tygodnie będą dla mnie bardzo ciężkie. Nie będę miał dla ciebie czasu… więc jedź, ale obiecał mi, że wrócisz – spojrzał na nią z miłością.

Meg łzy zakręciły się w oczach.

Obiecuję – wyszeptała.

Hej dziewczyno, nie bądź smutna – Jack ją przytulił. – Będzie dobrze, obiecuję – pocałował ją we włosy.

Meg uwolniła się z jego objęć i spojrzała na niego uważnie. Zdecydowała, że teraz albo nigdy.

Jack, mogę ci zadać osobiste pytanie?

Zabrzmiało poważnie – zdziwił się. – Ale tak, pewnie. Nie mam przed tobą tajemnic.

Dlaczego właściwie nie lubisz dzieci i nie chcesz mieć własnych?

Jack westchnął.

Dlaczego o to pytasz? To twój pomysł czy Karen?…

Jack, nie chcę się kłócić. Nigdy o to nie pytałam, a pytam z ciekawości – przerwała mu. – Jeśli nie chcesz mówić, w porządku, nie musisz – wstała i skierowała się na górę.

Megan! – krzyknął Jack, ale ona się nie zatrzymała. Westchnął i poszedł za nią.

Leżała na łóżku w sypalni. Usiadł przy niej i odgarnął jej włosy z twarzy.

Co się z tobą dzieje Meg? Dlaczego pytasz mnie o to akurat dzisiaj?

Ponieważ słyszałam twoją rozmowę z Karen, byłeś niemiły i niegrzeczny,a później słyszałam twoją reakcję na Billy’ego Kida i jego żonę i zaczęłam się zastanawiać dlaczego… to wszystko. Nie pytam dlatego, że chcę powiedzieć Karen… pytam dla siebie.

Dobrze, powiem ci jeśli tak bardzo chcesz wiedzieć. Lubię dzieci ale wiem, że nie są dla mnie. Moje życie jest tylko moje. Nie mogę sobie wyobrazić, że czegoś nie zrobię… z powodu dziecka. Moi rodzice byli bardzo zakochani przed moim urodzeniem… potem było gorzej i gorzej, aż wreszcie się rozwiedli. Lubię moje życie i kocham ciebie… i chcę być tylko z tobą…

Ale dlaczego myślisz, że rozwiedli się z twojego powodu? – przerwała mu. Nie mogła uwierzyć, że to prawda.

Moi rodzice ukończyli archeologię na uniwersytecie. Po szkole zaczęli pracę na uniwerku i wyjechali na wykopaliska do Egiptu. Uwielbiali razem pracować i uwielbiali wykopaliska. Kiedy mama zaszła w ciążę zrezygnowała z tej pracy i zatrudniła się na uniwerku… a tata został. Był w domu … może trzy miesiące w roku. Kiedy miałam dziesięć lat, słyszałem jak się kłócili. Mama narzekała, że jest ciągle sama a on jej na to, że powinna usunąć ciążę, gdy prosił. Zrozumiałem, że zniszczyłem jej życie. Nie masz pojęcia jak trudno żyje się z taką informacją. Kochała mnie i nadal kocha, ale jest przeze mnie nieszczęśliwa. Nie wie, że ja wiem o wszystkim. Zdecydowałem, że nie chcę mieć dzieci dopóki nie będę naprawdę pewny, że mogę dać mu wszystko, czego potrzebuje. Mówiłem ci, że nie chcę dzieci i zgodziłaś się. Kocham cię i nie chcę abyś stawała przed wyborem ja czy dziecko. Myślę, że nasz układ jest bardzo szczery. Nie chcę cię stracić ponieważ kocham cię bardziej niż możesz to sobie wyobrazić – zakończył.

Meg nie wiedziała co powiedzieć. Nie spodziewała się tak smutnej historii, ale wiedziała już, że nie może powiedzieć mu o dzieciach… musi… nie mogła tego nawet pomyśleć, co musi zrobić.

Przepraszam Jack, nie miałam pojęcia, przepraszam – usiadła na łóżku i objęła go.

W porządku kochanie – głaskał ją po włosach.

Jack, i nigdy nie rozmawiałeś o tym z mamą czy tatą?

Po co? – spojrzał na nią. – To niczego nie zmieni. Kocham mamę i z jednej strony jestem szczęśliwy, że mnie urodziła ale z drugiej straciła siebie, swoje marzenia, potrzeby i ukochanego mężczyznę… i przez całe życie czuję się odpowiedzialny za jej niespełnienie.

Ale twoja mama zawsze jest uśmiechnięta i wygląda na bardzo szczęśliwą. Może to tylko twój punkt widzenia…

Meg, nie potrzebuję terapii, nie chcę o tym więcej rozmawiać. Idę na dół po coś do picia – wstał, ale złapała go za rękę.

Proszę nie idź Jack, zostań ze mną – pociągnęła go do siebie i zarzuciła mu ręce na szyję.

Jesteś dla mnie wszystkim – wyszeptał jej do ucha, objął i pocałował.

Położył ją delikatnie na łóżku nie przestając całować. Meg poddała mu się całkowicie. Chciała, żeby wszystko było jak dawniej… nawet przez krótki czas. Rozbierał ją powoli delektując się każdą chwilą. Chciał jej pokazać, że jest najważniejszą osobą w jego życiu. Całował jej piersi, a ręka zawędrowała na jej łono. Rozchyliła uda zapraszając go. Uśmiechnął się i spojrzał w jej oczy. Zobaczył w nich miłość i oddanie. Meg ściągnęła mu koszulkę i rozpięła spodnie nie przestając na niego patrzeć.

Tak bardzo tęskniłam – wyszeptała.

Ogarnęła ich taka namiętność, że nie mogli tego zatrzymać. Byli tylko dla siebie, a wszystko inne przestało się liczyć. Szeptali sobie słowa pełne miłości i obietnice, że na zawsze już będą razem. Kochali się aż do utraty tchu. Kiedy zasypiali w miłosnym uścisku obiecali sobie, że zawsze będą się kochać bez względu na to jak daleko będą od siebie.

Meg obudziła się rano i poczuła że Jack ją przytula. Odwróciła się do niego, ale nadal spał.

Jack obudź się – pogłaskała go po policzku.

Cześć piękna – przytulił ją mocniej. Poczuła, że „mały Jack” również się obudził.

Wariacie musisz iść do pracy… i ja zresztą też – zaśmiała się.

Czuję się okropnie, myślę, że jestem chory – zaczął ją całować. – A kiedy tak cię całuję czuję, że masz bardzo wysoką gorączkę. Musimy zostać w łóżku – dodał z przekonaniem.

Nie mogę się z tobą nie zgodzić – Meg nie przestawała się śmiać. Chciała zostać w tym łóżku… z nim… na zawsze… ale nagle w kuchni zaczął dzwonić telefon.

Nie słyszę cię! – krzyknął Jack.

Meg zachichotała. Telefon przestał dzwonić, ale po chwili znów zaczął.

Musimy być cicho to w końcu przestanie. Udawajmy, że nie ma nas w domu – powiedział Jack i schował się pod kołdrę. Meg chodź – wyszeptał.

Meg znów zachichotała i schowała się razem z nim. Czuła się szczęśliwa jak mała dziewczynka… to były ich najcudowniejsze chwilę od kilku miesięcy.

Kocham cię Jack – powiedziała z uśmiechem.

Ciii nie tak głośno – wyszeptał. – Na zewnątrz czai się wróg – dodał i zaczął ją całować.

Ale telefon nie przestawał dzwonić. Po pół godzinie poddali się. Jack zszedł do kuchni i odebrał. Kiedy wrócił był bardzo nieszczęśliwy.

Muszę iść do pracy – powiedział grobowym głosem.

Och nie, nie, dlaczego?! – zapytała Meg wymachując teatralnie rękami.

No wiem, no wiem, przepraszam – odpowiedział płaczliwym głosem. – Jest wpół do dziewiątej, idziesz do pracy?

Jeśli ty idziesz to ja też – wzruszyła ramionami. – Spotkamy się wieczorem?

Jack usiadł na łóżku i pogłaskał ją po policzku.

Nie mogę obiecać, ale się postaram – pocałował ją.

Miłego dnia Jack – Meg uśmiechnęła się smutno.

Kocham cię kochanie – dodał i poszedł do łazienki.

Dwa dni później Meg wyjechała do Paryża. Jack odprowadził ją na stację i obiecał, że będzie czekał. Przed wyjazdem Meg rozmawiała z Karen o Jacku i całej tej wycieczce.

Meg, moim zdaniem powinnaś powiedzieć Jackowi o dzieciach ponieważ nie jesteś w stanie usunąć ciąży… ponieważ nie jesteś morderczynią. Jedź do Francji, ale to niczego nie zmieni. Masz bliźnięta… to już się stało. To nie jest skomplikowana sytuacja… to ty ją komplikujesz. Być może Jack będzie potrzebował kilku dni, żeby to ogarnąć, ale jeżeli naprawdę cię kocha to cię nie zostawi. Takie jest moje zdanie pomimo tego, jakie głupoty słyszałam z jego ust w waszym domu.

Wiem, że to irracjonalne ale nie mogę mu powiedzieć. Miałam ku temu wiele okazji, ale odczuwam tak ogromny strach, że nie mogę. Boję się, że gdy on powie: usuń, nie będę chciała już z nim być – Meg prawie płakała.

Karen westchnęła.

Wiem, że to dla ciebie bardzo trudne. Jedź więc do Marcusa, a po powrocie będziesz miała gotową odpowiedź… jestem pewna, że tak będzie. Marcus będzie czekał na stacji więc nie martw się, znajdzie cię – uśmiechnęła się ciepło.

Dzięki Karen jesteś moją najlepszą przyjaciółką – Meg spojrzała na nią z wdzięcznością.

Wszystko będzie dobrze.

Marcus czekał na stacji i gdy ich oczy się spotkały, od razu wiedzieli, że to siebie szukali. Meg była pod wrażeniem. Marcus był wysoki, przystojny, miał bardzo ciepłe, brązowe oczy i włosy do ramion… nie mogła uwierzyć że był drag queen.

Witaj Megan miło cię poznać – powiedział i wziął od niej bagaż. – Jesteś głodna albo zmęczona?

Cześć Marcus, ciebie też miło poznać – Meg była onieśmielona. Nie, dziękuję, nie jestem głodna – uśmiechnęła się.

Chcesz jechać do domu czy pozwiedzać miasto? – zapytał, gdy szli do samochodu.

Zdecydowanie pozwiedzać – odpowiedziała. Czuła, że Marcus jest kimś szczególnym, dokładnie tak, jak mówiła Karen. Gapiła się na niego troszkę za długo, bo zauważył to.

Dlaczego tak mi się przyglądasz? – zapytał. – Ach, Karen powiedziała ci o mojej pracy – domyślił się.

Meg zaczerwieniła się po korzonki włosów.

Ja… ja…

Nie przejmuj się, wiem, że to niezwykłe – zaśmiał się. – Poza tym, to jest pierwsza rzecz jaką Karen o mnie mówi. Zacząłem pracować jako drag queen ponieważ zrozumiałem, że wielu ludzi w nocnych klubach potrzebuje pomocy. To są inne drag queen, geje, narkomani, ogólnie ludzie, którzy nie pójdą pogadać do psychologa, ale chętnie pogadają z kimś takim jak oni… Rozumiesz co mam na myśli?

Tak, oczywiście. Nigdy o tym w ten sposób nie myślałam, ale to bardzo logiczne – Meg była pod wrażeniem.

Pracuję dwa dni jako drag queen i dwa dni jako barman w innym pubie. Mieszkam pod Paryżem w domu mojego wujka. Będziesz ze mną mieszkać przez kilka tygodni. Karen mówiła, że potrzebujesz pomocy, ale nie powinienem naciskać… więc powiesz mi o wszystkim, kiedy będziesz gotowa – zakończył z uśmiechem i otworzył auto.

Dzięki Marcus – Meg była bardzo wdzięczna. Nie chciała w tym momencie opowiadać o swoich problemach.

Z przyjemnością chodziła po ulicach Paryża, a wieczorem pojechali do domu Marcusa. Był to przepiękny dziewiętnastowieczny dworek na przedmieściach Paryża. Meg była oczarowana. W środku wszystko było w stylu secesyjnym… wszystko za wyjątkiem kuchni, która była bardzo nowoczesna.

Piękny dom – westchnęła z podziwem.

To prawda – zgodził się Marcus. – Ale czasem czuję się tu jak w muzeum … więc kuchnię zrobiłem po swojemu, jest całkowicie moja – uśmiechnął się.

Lubisz gotować?

Nie, ale lubię siedzieć w kuchni ze względu na bliskość lodówki – zaśmiał się. – Siadaj proszę – zaprosił ją do dużego stołu. – Chcesz coś zjeść? Czuj się jak u siebie w domu.

Dzięki – Meg uśmiechnęła się. Czuła się szczęśliwa, że jest w Paryżu, że spotkała Marcusa, ale wciąż miała problem z ciążą.

Marcus zaprowadził ją do jej sypialni. Pokój był bardzo stylowy, duże łóżko z baldachimem, mała komódka przy łóżku, lampka nocna i duża szafa. Meg poczuła się bardzo zmęczona, zadzwoniła więc tylko do Jacka i Karen i poszła spać. Przez następne kilka dni odpoczywała i starała się nie myśleć o kłopotach. Marcus nie naciskał… tak jak obiecał. Zapytała tylko czy może zostać jeszcze tydzień dłużej, a on się zgodził. Jack nie miał czasu, tak jak mówił, ale dzwonił codziennie. Meg opowiadała mu o nowej pracy… i tylko od czasu do czasu miała wyrzuty sumienia. Tęskniła za nim, ale jednocześnie była szczęśliwa we Francji. Karen dzwoniła raz dziennie z zapytaniem „Co słychać?”, a poza tym na przedmieściach czas płynął leniwie i spokojnie. Meg była w szoku kiedy pierwszy raz zobaczyła Marcusa w przebraniu drag queen… ponieważ był bardzo piękną kobietą… nie wyglądał jak te wszystkie drag queen w telewizji! Powiedziała mu to,a on tylko się śmiał. Obiecał jej, że któregoś dnia opowie jej o swojej pracy… wtedy zrozumie, że jej problem, to tak naprawdę żaden problem. Po tych słowach wyszedł.

Jack bardzo tęsknił za Meg pomimo, że codziennie rozmawiali. Wyjechała tydzień temu, a on nie mógł sobie znaleźć miejsca w domu. Pracował od świtu do nocy, ale w piątek zdecydował, że musi do niej pojechać. Chciał jej zrobić niespodziankę więc popołudniu zadzwonił do jej managera Alana żeby zapytać o jej adres.

Cześć Alan, z tej strony Jack Harper, chłopak Meg, masz chwilę?

Cześć Jack, jasne, co mogę dla ciebie zrobić? – Alan była bardzo zdziwiony.

Chciałbym cię prosić o adres Meg w Paryżu ponieważ chcę do niej jechać na weekend… no wiesz… chcę jej zrobić niespodziankę.

Jack, ale ja nie znam jej adresu – Alan był zmieszany. – Meg nie pracuje już dla nas, nasza firma została zamknięta. Nie mam pojęcia gdzie ona mieszka, nie miałem pojęcia, że wyjechała.

Och, naprawdę? – Jack poczuł ukłucie w sercu. Czy to możliwe, że go okłamała? – Ok Alan, przepraszam, prawdopodobnie coś źle zrozumiałem. Mam za dużo pracy w ostatnim czasie. Przykro mi z powodu twojej firmy – starał się mówić normalnie, bez emocji.

W porządku, jestem pewien, że Meg znalazła lepszą pracę. Jest bardzo błyskotliwa – powiedział.

O tak, z tym się zgodzę – Jack potwierdził ironicznie. – Do usłyszenia Alan.

Do zobaczenia Jack.

W pierwszym momencie Jack chciał zadzwonić do Karen… ona wiedziała o Paryżu, więc wiedziała o wszystkim! Ale po chwili pomyślał, że może ostrzec Meg i na pewno będzie kłamać. Pamiętał, co mówiła. Ich firma otwiera nowy oddział w Paryżu… dlaczego kłamała… dlaczego nie powiedziała, że straciła pracę… mnóstwo pytań, żadnych odpowiedzi… w tym momencie. Siedział tak przez godzinę lub dłużej i zastanawiał się co zrobić. Zdecydował, że musi się dowiedzieć co jest grane. Po przemyśleniu zadzwonił do przyjaciela z policji.

Cześć Mike, potrzebuję twojej pomocy – zaczął.

Cześć Jack, miło cię słyszeć po… stu latach – odpowiedział Mike.

Przepraszam stary, jesteś w biurze? Mogę do ciebie przyjść? Mam bardzo trudną sprawę – Jack był bardzo zdenerwowany.

Wszystko w porządku Jack? Jasne przychodź – Mike zrozumiał, że coś jest nie tak.

Będę za piętnaście minut – powiedział i rozłączył się.

Piętnaście minut później był w biurze Mike’a. Jeszcze bardziej zdenerwowany niż wcześniej.

Cześć stary, co tam? – Mike przywitał się i patrzył na niego uważnie.

Mam problem z Meg – wypalił prosto z mostu.

Mike uniósł brwi ze zdziwieniem. Jack powiedział mu co wie.

Wiec czego oczekujesz… chcesz ustalić gdzie ona jest? – Mike próbował zrozumieć.

Tak, dokładnie… i jechać tam – dodał.

Ok, daj mi swój telefon – Mike włożył kabelek w telefon. – Dobra, teraz możesz do niej zadzwonić – powiedział i włączył lokalizator.

Cześć chłopaku – usłyszeli głos Meg w telefonie.

Cześć dziewczyno, jak się masz? – Jack starał się mówić spokojnie.

W porządku – uśmiechnęła się. – A ty?

Jestem zajęty tak jak ci mówiłem. Ciągle jesteś w pracy?

Biedny skarb – westchnęła. – Jestem w domu i patrzę na wieżę Eiffel’a, ale też mam dużo pracy. Muszę stworzyć biuro od podstaw, mówiłam ci, myślałam, że to będzie prostsze.

Jack spojrzał na Mike’a a ten pokazał mu, żeby kontynuował.

Meg chciałbym się z tobą spotkać, bardzo za tobą tęsknię. Daj mi swój dokładny adres, przyjadę jutro rano.

Meg zamarła. Nie mógł tu przyjechać.

Jack przepraszam, ale w ten weekend mam szkolenie i nie będę miała czasu – kłamała. – Och, mam drugi telefon, to mój szef, muszę kończyć, przepraszam Jack, zadzwonię później, pa – i rozłączyła się.

Mike spojrzał na Jacka.

Kłamie, ale mamy ją – powiedział. – Oto jej adres – podał mu wydruk.

Dzięki Mike muszę tam jechać.

Ale chyba nie dzisiaj? – Mike spojrzał na zegarek, była szósta.

Właśnie że dzisiaj – Jack był wściekły.

Człowieku musisz się uspokoić. Pojedziesz do niej i co jej powiesz? Może ma dobry powód żeby kłamać. Skończyłem pracę, chodźmy do pubu, a jutro rano pojadę z tobą.

Nie mogę czekać…

Właśnie że możesz – Mike przerwał mu. – Naprawdę musisz się uspokoić, bo zrobisz z siebie głupka.

Jack pomyślał przez chwilę.

Ok, może masz rację – westchnął.

Grzeczny chłopczyk, postawię ci piwo – Mike poklepał go po plecach.

Meg mieszkała z Marcusem już ponad tydzień i dużo rozmawiali, ale nigdy o jej problemach. Marcus była bardzo delikatny i taktowny. Czasami tylko powiadał o swojej pracy; homoseksualistach, transwestytach, alkoholikach i narkomanach. W piątek popołudniu Meg weszła do kuchni. Marcus siedział na krześle, jadł chipsy, pił czerwone wino i czytał książkę.

Cześć Meg, wszystko gra? – odłożył książkę na stół.

Nie, niezupełnie – westchnęła i usiadła na krześle. – Jeśli masz kilka minut to chciałabym z tobą porozmawiać.

Jestem tu dla ciebie – uśmiechnął się. – Napijesz się czegoś?

Nie, dziękuję – potrząsnęła głową.

Marcus tylko siedział i czekał aż zacznie mówić.

Wiem, że Karen powiedziała ci o moim problemie – zaczęła – ale ja wciąż nie mam pojęcia co mam zrobić – spojrzała na niego.

No dobrze to może opowiedz mi wszystko od początku. Nieważne co powiedziała Karen, najważniejsze co ty mi powiesz i myślę, że dzięki temu, że mi to będziesz opowiadać, znajdziesz odpowiedź – jego głos był ciepły i miękki.

Meg zaczęła mówić. Marcus tylko słuchał, od czasu do czasu dopytywał o szczegóły. W każdym razie Meg faktycznie zrozumiała, że nie zabije tych dzieci… może odda do adopcji, ale nie zabije. Ale problem z Jackiem nadal był otwarty. Chciał jechać do Australii, ona chciała jechać z nim… ale nie mogła… nie w ciąży.

Dlaczego nie chcesz powiedzieć mu o dzieciach? Co cię tak przeraża? – Marcus nie mógł tego zrozumieć.

Ja, ja… w sumie nie wiem. Myślę, że on powie usuń i albo to zrobię albo będę musiała odejść. Jedno i drugie jest dla mnie wykluczone. Te dzieci to nie szczęście, to duży problem.

Dzieci zawsze są szczęściem, ale nie możesz tego zrozumieć – powiedział Marcus. – One cię słyszą i rozumieją co mówisz więc zastanów się zanim coś powiesz – dodał ostro.

Meg spojrzała na niego zaskoczona. Zauważyła, że Marcus jest wściekły.

Ok, dzięki za twój czas, myślę, że skończyliśmy na dzisiaj – wstała z krzesła.

Meg poczekaj – Marcus złapał ją za rękę. – Przepraszam, nie powinienem cię oceniać. Jestem pewien, że masz swoje powody, o których po prostu nie chcesz mówić.

Meg westchnęła. Marcus miał rację, poczuła, że musi opowiedzieć mu wszystko.

Mam tylko Jacka i nie mogę go stracić – powiedziała cicho. – Straciłam rodziców kiedy miałam osiem lat. Zginęli w wypadku samochodowym. Moja mama była w ciąży kiedy zginęła. Babcia opiekowała się mną, ale też umarła kiedy miałam dwanaście lat. Wtedy zajęła się mną ciotka, stara panna, która mnie nienawidziła. Między dwunastym a szesnastym rokiem życia to był najgorszy czas w moim życiu. Nie lubię o tym mówić i nikt, z wyjątkiem Jacka, nie wie o tej części mojego życia… nawet Karen. Kiedy poznałam Jacka był playboyem na uniwersytecie. Upatrzył mnie sobie na następną ofiarę. Nie chciałam być z nim ale ciągle łaził za mną i prosił… bez skutku jednak. Pewnego dnia musiałam jechać do ciotki do szpitala w moim miasteczku, a nie miałam czym. Jack zaproponował, że mnie podrzuci. Zgodziłam się. Zgodziłam się również na to, żeby poszedł ze mną do ciotki. Moja ciotka była bardzo złą osobą, wyrzuciła mnie ze swojego pokoju nazywając niewdzięczną idiotką i głupim bękartem. Jack był w szoku. Nie mógł uwierzyć, że znosiłam ją przez cztery lata. Kiedy płakałam na korytarzu przytulił mnie i obiecał, że dopilnuje tego, aby nikt już nigdy mnie tak nie potraktował. Zaczął też inaczej na mnie patrzeć i zostaliśmy przyjaciółmi. Zawsze był przy mnie gdy go potrzebowałam i pewnego dnia uświadomiłam sobie, że kocham tego playboya – przerwała i uśmiechnęła się do swoich wspomnień. – Kiedy mu powiedziałam, że jestem w nim zakochana, był najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Powiedział mi, że czekał na te słowa od pierwszego dnia, gdy mnie spotkał. Nigdy mnie nie skrzywdził i nigdy nikomu nie pozwolił źle mnie potraktować. Jeżeli stracę Jacka, stracę siebie – zakończyła ze łzami w oczach.

Myślę – powiedział Marcus po chwili – że jeżeli on kocha ciebie tak bardzo jak mówi, to nie powie ci usuń ciążę ponieważ te dzieci są częścią ciebie.

Nic nie rozumiesz – Meg potrząsnęła głową i westchnęła. Po chwili opowiedziała mu historię Jacka.

Wciąż sądzę, że jesteś dla niego ważniejsza niż trauma. Wiem, że to jest dla ciebie bardzo trudne ponieważ masz w sobie dużo lęku. Jeśli nie jesteś pewna co zrobić, weź długą białą świeczkę i zapal w intencji szczęśliwego rozwiązania problemu. I zostaw to, twoja podświadomość pomoże ci, jestem pewien – wstał i podał jej świeczkę. – Muszę iść zaraz do pracy – westchnął.

Masz jakiś problem? Mogę ci jakoś pomóc? – Meg zauważyła, że Marcus jest smutny.

Nie możesz, ale dziękuję – uśmiechnął się smutno.

Możesz mi powiedzieć o co chodzi?

Tak, oczywiście – usiadł ponownie. – Mam w barze klienta… Micky’ego, jest gejem i jego rodzina tego nie akceptuje. Ma myśli samobójcze i jest na najlepszej drodze do zabicia się. Obawiam się, że może to zrobić i nie będę mógł go powstrzymać. Dzisiaj Lucas idzie ze mną. Mam nadzieję, że nie będzie za późno – westchnął.

Kim jest Lucas? – Meg była zaskoczona. Marcus nigdy wcześniej go nie wspominał.

On jest… jest terapeutą… jak ja – zawahał się. W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. – To Lucas – Marcus poszedł otworzyć. Chwilę później wrócił do kuchni z bardzo przystojnym, czarnowłosym mężczyzną.

Cześć jestem Lucas, a ty pewnie jesteś Meg – uśmiechnął się i podał jej rękę.

Cześć Lucas, miło cię poznać – Meg była oczarowana jego głosem.

Powinniśmy iść – wtrącił się Marcus i spojrzał na Lucasa.

Nie martw się, będzie dobrze – Meg próbowała podtrzymać go na duchu.

Marcus pokiwał głową.

Mam nadzieję Meg, naprawdę mam nadzieję – i obydwaj wyszli.

Nawet jeśli to zrobił, to nie twoja wina. Nie możesz walczyć za niego, te energie są bardzo niebezpieczne i on o tym wie – powiedział cicho Lucas gdy wychodzili, ale Meg i tak słyszała. Zastanawiała się co to znaczy, bo nie rozumiała ani słowa.

Jack poszedł z Mike’m do pubu, ale nie mógł pic. Ciągle myślał o Meg; dlaczego kłamała? Co ukrywała? Następnego dnia obudził się o szóstej i zadzwonił do Mike’a. O wpół do siódmej ruszyli do Paryża. Oczywiście nawigacja prowadziła ich poza Paryż. Jack spojrzał na Mike’a.

Spokojnie stary, może wytłumaczenie jest banalnie proste – powiedział Mike z przekonaniem.

Tak oczywiście. Siedzi na wioskach i patrzy na wieżę Eiffela… to ma sens – odpowiedział ironicznie.

Kiedy dojechali było wpół do dziesiątej. Zostawili samochód kilka domów wcześniej i poszli pod wskazany adres. W tym momencie do domu podjechał biały pegueot i wysiadł z niego jakiś facet. Nagle drzwi się otworzyły i stanęła w nich Megan. Wyglądała jakby dopiero wstała z łóżka. Mike pociągnął Jacka i schowali się za krzakami. Ona coś powiedziała, on pokiwał głową i potem ona przytuliła go i zamknęła drzwi. Jack chciał iść do niej ale Mike go powstrzymał.

Zostań, co jej powiesz?! Chcesz ją zabić… albo jego?! Pomyśl zanim coś zrobisz! Oddychaj stary!

Nie mogę uwierzyć, że z niej taka zakłamana suka… razem z przyjaciółeczką Karen. Obie powiedziały mi o Paryżu więc Karen wie o wszystkim. A ja myślałem, że ona mnie kocha – wstał i poszedł do auta.

Przykro mi stary, nie wiem co powiedzieć. Może powinieneś z nią pogadać…

Mike, czy chciałbyś gadać z kimś, kto cię okłamuje? Szczególnie, że widziałeś to samo co ja? – Jack oczekiwał odpowiedzi.

Nie, nie chciałbym – odpowiedział Mike po chwili.

Wracajmy do domu, tracimy tylko czas. Ty prowadzisz – Jack rzucił mu kluczyki i poszedł.

Meg spała bardzo niespokojnie. Kiedy usłyszała samochód Marcusa wstała i poszła do drzwi. Gdy go zobaczyła, wiedziała, że coś poszło nie tak.

Marcus widziałeś Micky’ego?

Marcus pokiwał głową.

Było już za późno – westchnął

O mój Boże, tak mi przykro – przytuliła go i zamknęła drzwi. – Chcesz coś zjeść albo się napić? – zrozumiała, że ten chłopak prawdopodobnie nie żyje.

Nie, dziękuję – Marcus wyglądał na bardzo zmęczonego.

Jak się dowiedziałeś o tym… no wiesz… – nie mogła skończyć zdania.

Nie przyszedł do pubu więc Lucas pojechał do jego mieszkania. Spóźnił się, Micky powiesił się w łazience. Najgorsze jet to, że nic nie mogliśmy zrobić! Nie mogliśmy zmienić jego decyzji… ale oni mogą… mogą mu wmówić… to nie fair!

Marcus, przepraszam, ale nic nie rozumiem. Dlaczego ktoś może coś zrobić,a ty nie! O czym ty mówisz? – Meg była coraz bardziej zdziwiona.

Złe energie, ale nie chcę o tym mówić. Muszę znaleźć i odprowadzić jego duszę. To nie może się tak skończyć. Przepraszam Meg, chcę być sam – spojrzał na nią bardzo smutnymi i zmęczonymi oczami i poszedł na górę. Kilka minut później Meg usłyszała przepiękną muzykę dobiegającą z jego pokoju, ale nie miała odwagi podejrzeć. Pomyślała, ze Marcus jest bardzo dobrym, ale też bardzo dziwnym człowiekiem. Zdecydowała, że musi o tym pogadać z Karen.

Kilka godzin później Marcus wszedł do kuchni. Meg coś gotowała.

Pachnie bardzo ładnie, co robisz, angielski lunch? – zapytał.

Nie, włoski obiad. Spaghetti bolognese, zjesz? – odwróciła się i spojrzała na niego.

Pewnie – uśmiechnął się.

To dobrze – zgodziła się. – Lepiej się czujesz? Bo wyglądasz lepiej.

Nie, czuję się okropnie, bo nienawidzę być bezsilny, ale wciąż nie chcę o tym mówić.

Jesteś bardzo szczególnym mężczyzną – Meg spojrzała na niego ponownie – i bardzo głodnym jak widzę – zaśmiała się, bo Marcus zaczął zaglądać w garnki. – Włoski obiad za pięć minut – dodała.

Jesteś bardzo szczególną kobietą – Marcus pocałował ją w czubek głowy i usiadł na krześle.

Meg poczuła się niekomfortowo i pomyślała o Jacku. Musiała coś zadecydować natychmiast! Paliła świeczki i czekała na znak od podświadomości ale nic się nie wydarzyło. Nie mogła czekać w nieskończoność.

Marcus – powiedziała stawiając obiad na stole. Marcus spojrzał na nią uważnie. – Chcę powiedzieć Jackowi o dzieciach. Czekałam na znak, ale nie mogę już dłużej…

Marcus uśmiechnął się ukradkiem, ale Meg to zauważyła.

Dlaczego się uśmiechasz? – zapytała oburzona.

Nie bądź obrażona proszę – powiedział przepraszająco. – Jakiego rodzaju znaku oczekiwałaś? Listu z odpowiedzią, głosu z nieba? Podjęłaś decyzję, wcześniej nie byłaś w stanie tego zrobić… i to jest właśnie twój znak. Poza tym to dobra decyzja i myślę, że Jack będzie szczęśliwy.

Mam nadzieję – westchnęła. – A ty wreszcie się mnie pozbędziesz – uśmiechnęła się.

Jesteś bardzo dobrą współlokatorką, a twoje lunche są pyszne – puścił do niej oko.

Dzięki Marcus, chociaż wiem, że kłamiesz. Jestem w ciąży i będę miała bliźnięta, nie mam pracy, a moja sytuacja jest ogólnie niestabilna – dokończyła smutno.

Megan – Marcus wziął ją za rękę – możesz tu zostać jak długo chcesz, to duży dom.

Meg uśmiechnęła się.

Dzięki.. i jedz bo wystygnie.

Mike zawiózł Jacka do domu. Nie rozmawiali przez całą drogę. Kiedy zatrzymał się przed jego domem, spojrzał na niego.

W porządku stary? – zapytał.

Nie – odpowiedział cicho. – Po raz pierwszy czuję, że moje życie się skończyło. I nie mam zielonego pojęcia co powinienem teraz zrobić.

Może jedźmy do mnie – zaproponował Mike. – Możemy pogadać, pooglądać telewizję, napić się piwa… ty wybierasz.

Nie, dzięki – Jack potrząsnął głową. – Muszę zdecydować co teraz. Dzięki Mike za pomoc. Zostaw mój samochód i weź taksówkę – wysiadł z samochodu, wziął kluczyki i poszedł do domu nie oglądając się za siebie.

Mike westchnął i wezwał taksówkę. Wiedział, że jeżeli Jack będzie potrzebował pomocy, to do niego zadzwoni.

Jack wszedł do domu i rozejrzał się dookoła. Meg była wszędzie. Razem urządzali to mieszkanie. Nalał whisky do szklanki i wypił jednym haustem… potem drugą i trzecią. Była miłością jego życia… wiedział to od momentu kiedy spotkał ją po raz pierwszy. A teraz… znalazła sobie jakiegoś Francuza i nawet nie powiedziała prawdy! Wypił butelkę whisky ale wciąż bolało… więc otworzył następną. Po drugiej był już tak pijany, że chciał zadzwonić do Karen i powiedzieć jej, że jest stręczycielką i zadzwonić do Megan i powiedzieć jej, że jest dziwką. Dzięki Bogu ostatecznie wyłączył tylko telefon i poszedł spać.

Kiedy się obudził była północ, czuł się fatalnie więc wypił butelkę wódki i znów poszedł spać. Rano czuł się paskudnie zarówno fizycznie jak i psychicznie. Nie miał więcej alkoholu w domu więc poszedł do sklepu. Gdy wrócił wiedział już, że musi stąd wyjechać… gdziekolwiek, jak najdalej od tego domu. Wypił kilka drinków i znów poszedł spać. Pił ponieważ nie chciał myśleć o Meg. W poniedziałek pojechał taksówką do pracy. Wyglądał okropnie, ale nic go to nie obchodziło. Wszedł do biura Jonny’ego.

Jack? Jak ty wyglądasz… co się stało… wszystko w porządku? – Jonny był w szoku. Był niskim grubaskiem w okularach, mógł być około piętnastu lat starszy od Jacka.

Spójrz na mnie Jonny i powiedz jak myślisz, czy u mnie w porządku? – zapytał ironicznie.

Tak… nie… ale co się stało? – wciąż nie mógł wyjść ze zdziwienia.

W ostatni weekend moje dotychczasowe życie legło w gruzach i muszę zacząć nowe. Muszę gdzieś wyjechać; Australia, Ameryka, Afryka, nieważne. Będę wdzięczny jak wyślesz mnie gdzieś daleko do pracy.

Weź wolne i wyjedź gdzieś – zaproponował Jonny.

Nie potrzebuję wakacji tylko pracy. Jeśli nie możesz mnie nigdzie wysłać to odchodzę.

Ok, daj mi chwilę… ale możesz mi powiedzieć co się stało?

Przepraszam Jonny, ale nie chcę o tym rozmawiać. Wezmę z biurka swoje rzeczy, a ty pomyśl o jakiejś pracy zagranicą – powiedział i wyszedł.

Godzinę później wrócił do biura Jonny’ego.

Mam robotę w Stanach jeśli chcesz… bo wcześniej nie chciałeś – spojrzał na niego wyczekująco i podał mu list.

Ok, biorę. I wciąż chcę jechać do Australii w czerwcu – wsadził list do kieszeni nawet nie czytając.

Ok – Jonny był zmieszany. – Jedziesz w piątek.

Nie Jonny, do piątku to zapiję się na śmierć, muszę jechać jutro… proszę – naprawdę bardzo go prosił.

W tym momencie telefon na biurku Jonny’ego zaczął dzwonić.

Poczekaj – powiedział i podniósł słuchawkę. – Halo, tak proszę – powiedział i podał słuchawkę Jackowi. – To Meg – dodał.

Jack spojrzał na telefon i poczuł falę gorąca na twarzy. Jonny popatrzył tylko na niego i wyszedł. Po chwili Jack podniósł telefon do ucha.

Tak? – powiedział oschle.

W sobotę wieczorem Marcus znów szedł do pracy z Lucasem i Meg została sama. Lucas przyszedł do nich jako drag queen czym totalnie zaskoczył Meg. Postanowiła zadzwonić do Jacka i powiedzieć mu, że chce pogadać. Niestety Jack miał wyłączony telefon więc poczytała trochę książkę i poszła wcześnie spać. W niedzielę znów dzwoniła, ale telefon nie odpowiadał więc trochę się zdenerwowała. Marcus spał cały dzień a Karen była w szpitalu z Nicky’m więc nie mogła rozmawiać i Meg została sama. Poszła na spacer i do sklepu ale wciąż myślała o Jacku… może wydarzyło się coś złego? W poniedziałek telefon wciąż milczał więc postanowiła zadzwonić do biura Jonny’ego.

Cześć Jack, masz problem z telefonem czy go wyłączyłeś? Co się dzieje? Dzwoniłam do ciebie przez cały weekend – powiedziała z wyrzutem.

Nie chciałem z tobą rozmawiać i tyle – odpowiedział.

Ale dlaczego… Jack… powiedz mi co się stało. Dlaczego jesteś taki niegrzeczny? – Meg była bardzo zaskoczona.

Megan nie chcę ciągnąć tego cyrku. Wiem o wszystkim. To twoje życie i twoje decyzje. Jeśli uważasz, że właśnie to jest dla ciebie dobre… nie krępuj się. Nie dzwoń do mnie więcej, to koniec. Żegnaj – powiedział i rozłączył się.

Meg poczuła ogromny ból w dole brzucha i zemdlała.

Jack oparł się o krzesło i oddychał głęboko. To koniec. Pięć lat ich wspólnego życia właśnie się skończyło. Tak po prostu… ponieważ znalazła sobie kogoś innego. Do biura wszedł Jonny.

Przebukowałem ci bilet na jutro. Jack, wszystko w porządku? – spojrzał na niego uważnie.

Nie, nie jest w porządku. Zerwałem z Meg – powiedział ze smutkiem. – Zostawię ci mój telefon. Nie chcę nikomu mówić gdzie jadę i nie chcę z nikim rozmawiać. Daj mi nową kartę SIM i tylko ty będziesz znał mój numer. Możesz to dla mnie zrobić?

Jasne Jack. Przykro mi z powodu Meg. Czy mam odbierać twój telefon?

Tak, proszę. Jak będzie coś ważnego to mi powiesz gdy zadzwonię.

W porządku stary, przyjdź jutro przed wylotem i dam ci więcej informacji o pracy w Ameryce.

Dzięki, dobry z ciebie przyjaciel – Jack poklepał go po plecach i wyszedł.

Meg leżała na podłodze w swojej sypialni i czuła, że się budzi. Czuła, że boli ją całe ciało i słyszała głosy w drugim pokoju.

Nie mamy wyboru, powinniśmy to zrobić – usłyszała kobiecy głos.

Daj jej szansę, to musi być jej decyzja – usłyszała męski głos, który brzmiał znajomo.

Nie mamy czasu ona może umrzeć, ona chce umrzeć, tylko Jack się liczy – mówiła zirytowana kobieta.

Nie zgadzam się, musimy ją zapytać! – mężczyzna był nieprzejednany.

Dobra, zapytaj ją – kobieta poddała się.

Meg leżała i czekała co się wydarzy. Nagle zobaczyła Lucasa, który pochylał się nad nią. Chciała coś powiedzieć, ale nie mogła… ale on słyszał wszystko co ona pomyślała.

Megan posłuchaj mnie bardzo uważnie. Musisz podjąć bardzo ważną decyzję… i nie masz na to dużo czasu. Powiedz mi czy chcesz urodzić te dzieci?

Co chcesz zrobić? Dlaczego mnie o to pytasz? Straciłam Jacka… nie chcę żyć bez niego – ona myślała, a Lucas słuchał.

Wiem, że to trudne, ale proszę spróbuj nie myśleć o Jacku, myśl o bliźniętach w twoim łonie. Możesz je uratować… albo stracić… to najważniejszy wybór w twoim życiu – głos Lucasa był ciepły i miły.

Meg zaczęła płakać. Straciła Jacka ale te dzieci były częścią Jacka. Poczuła, że nie może ich stracić, bo wtedy straci siebie.

Megan proszę – Lucas był bardzo zdenerwowany.

Chcę je urodzić – powiedziała cicho.

Powiedz to jeszcze raz, głośniej!

Chcę urodzić moje dzieci – powtórzyła stanowczo.

Nie możesz nic zrobić – powiedział Lucas z satysfakcją. – Uratuj ją natychmiast! – dodał i Meg zobaczyła ciemność i poczuła, że spada w otchłań.

Kiedy się obudziła, leżała w szpitalu, a przy jej łóżku stali Karen i Marcus.

Co się stało? Co z moimi dziećmi? Gdzie jest Lucas? – zapytała przestraszona.

Meg kochanie witaj z powrotem. Przestraszyłaś nas. Marcus znalazł cię nieprzytomną w twoim pokoju i wezwał pogotowie. Z dziećmi… już teraz wszystko w porządku. A kim jest Lucas? – Karen odpowiadała Meg.

Lucas jest moim przyjacielem, jest w Niemczech i wraca jutro, dlaczego o niego pytasz? – Marcus wziął Meg za rękę.

Och… to nic… nie wiem… miałam sen…tak myślę – Meg starała się zebrać myśli.

Co się stało, dlaczego straciłaś przytomność? – Karen usiadła przy niej na łóżku.

Rozmawiałam z Jackiem – powiedziała smutno. – Powiedział, że wie o wszystkim i to moje życie, moje decyzje i z nami koniec – zakończyła ze łzami w oczach.

Sukinsyn – zaklęła Karen. – Ale skąd wiedział?

Nie mam pojęcia – Meg była coraz bardziej zdenerwowana.

Tak mi przykro – Karen przytuliła ją. – Wszystko będzie dobrze, nie jesteś sama, pomożemy ci.

Dzięki Karen – westchnęła Meg. – W moim śnie… no wiesz… z Lucasem… powiedziałam, że moje dzieci są najważniejsze… i naprawdę to czułam… ale teraz… rzeczywistość jest brutalna. Nie mam pracy, domu i za kilka miesięcy nie będę miała pieniędzy… ale jestem pewna, że chcę urodzić te dzieci.

Marcus uśmiechnął się ukradkiem, a Karen szeroko.

Dzielna dziewczyna. Uwierz mi, nie będziesz tego żałować – Karen spojrzała na Marcusa wymownie. Tylko się uśmiechnął.

Chciałabym wrócić do domu – Meg usiłowała wstać z łóżka.

Nie, nie, nie, nie możesz – Marcus zatrzymał ją. – Musisz odpocząć, prawie poroniłaś. To cud, że wciąż jesteś w ciąży.

Ok, ok – Meg nie protestowała. – Karen, co ty właściwie tu robisz? Powinnaś być w Anglii, nieprawdaż?

Marcus zadzwonił, że miałaś wypadek więc przyjechałam – wzruszyła ramionami.

Meg zmarszczyła brwi.

Więc jaki dzień mamy dzisiaj? – zapytała po chwili.

Wtorek południe – odpowiedziała Karen. – Marcus był z tobą całą noc.

Dziękuję Marcus i przepraszam za wszystko – Meg zaczerwieniła się. Nie chciała robić mu żadnych problemów.

Zawsze chętny do pomocy – Marcus powtórzył słowa angielskiej reklamy i uśmiechnął się.

Marcus idź do domu odpocząć, ja zostanę z Meg – powiedziała Karen.

Ok, to idę i wrócę wieczorem. Do zobaczenia moje panie – powiedział i wyszedł.

Meg westchnęła i nagle zaczęła płakać.

Hej dziewczyno, co z tobą? Przestań płakać proszę – Karen przytuliła ją. – Masz przyjaciół, którzy ci pomogą. Nie martw się, będzie dobrze.

Karen, nie rozumiesz. Ja nie mam nic! I nie mam pojęcia co dalej robić ze swoim życiem…

Po pierwsze uspokój się – Karen przerwała jej. – Musisz odpocząć. Byłaś w kiepskim stanie, kiedy Marcus cię znalazł… w bardzo złym… twoje serce prawie przestało bić. Powiedzieli nam, że nie uda się uratować dzieci, że nie masz na tyle siły, aby uratować siebie i maleństwa. Ale się mylili – uśmiechnęła się znowu. – W każdym razie nie musisz wracać do Anglii. Jeśli chcesz możesz zostać z Marcusem, rozmawiałam z nim o tym. Powiedział też, że znajdzie ci jakąś pracę…

Ale Karen… czasami czuję się mało komfortowo z Marcusem ponieważ… sama nie wiem… jest jakiś dziwny. Jest bardzo miły i jest dobrym przyjacielem ale to wszystko. Wciąż kocham Jacka, będę miała dzieci i nie chcę nawet myśleć o nowej miłości – zakończyła stanowczo.

Spokojnie dzieciaku – zaśmiała się Karen. – Marcus jest przyjacielski i to wszystko. Uwierz mi, że on nie chce być z tobą.

Więc to znaczy, że on jest… – Meg zamilkła wyczekująco.

To znaczy, że jeśli zechce opowiedzieć ci o sobie to to zrobi, ok? – Karen ucięła rozmowę. – W każdym razie nie musisz się tym martwić. Zastanawia mnie coś innego, skąd Jack wiedział o ciąży?

Nie mam pojęcia – westchnęła Meg. – Myślałam, że od ciebie albo Martina…

Nie powiedziałam mu, a Martin nic nie wiedział. Może z przychodni przysłali ci list?

To możliwe – zgodziła się. – Pamiętasz jak ci mówiłam, że Jack nie będzie szczęśliwy. Ale miałaś rację, że Francja otworzyła mi oczy i umysł. Teraz jestem pewna, że chcę te dzieci nawet, jeśli będę z nimi sama.

Meg, nie będziesz sama. Teraz masz tylko przyjaciół ale jeśli będziesz chciała, to pewnego dnia znajdziesz faceta, który pokocha ciebie i twoje dzieci, jestem tego pewna. Ale muszę ci powiedzieć, że myślałam, że Jack kocha cię na tyle mocno, że zgodzi się na dzieci… może nie od razu, ale za chwilę. Jestem nim bardzo rozczarowana i po prostu na ciebie nie zasługiwał.

Może masz rację, ale problem jest taki, że ja wciąż go kocham – Meg znów miała oczy pełne łez.

Wiem skarbie, wiem – Karen znów ją przytuliła. – Mam nadzieję, naprawdę mam nadzieję, że on się ogarnie i będziecie jeszcze razem… jeśli wciąż będziesz tego chciała. Myślę, że powinnaś się zdrzemnąć ponieważ jesteś bardzo zmęczona i zestresowana. Muszę zadzwonić do Martina, bo jest bardzo zdenerwowany… teraz już wie o twojej ciąży – Karen wstała i wyszła na korytarz.

Meg chciała jeszcze pomyśleć o całej tej sytuacji, ale była zbyt zmęczona więc poszła spać.

Następnego dnia Karen musiała jechać do domu, ale obiecała, że wpadnie w weekend, a Meg wyszła ze szpitala w piątek. Marcus zabrał ją do domu. Tego wieczoru dużo rozmawiali na temat przyszłości Meg. Ona chciała wracać do Londynu, ale nie miała pojęcia gdzie będzie mieszkać i pracować. Obawiała się, że nie znajdzie pracy będąc w ciąży… i miała rację. Marcus zaproponował, żeby została u niego, że zatrudni ją jako pomoc domową, będzie miała ubezpieczenie, opiekę medyczną i trochę pieniędzy. Meg popatrzyła na niego uważnie.

Kim jesteś Marcus? Dlaczego tak mi pomagasz, nawet mnie nie znasz?

Marcus tylko się uśmiechnął.

Jestem miłym facetem, a ty jesteś najlepszą przyjaciółką Karen… i co najważniejsze, potrzebujesz mojej pomocy. Nosisz w sobie nowe życie, zdecydowałaś się urodzić dzieci pomimo, że twoja sytuacja jest naprawdę trudna. Wiele przeszłaś w życiu i w moim odczuciu najwyższy czas, żeby ci się udało.

Dziękuję Marcus, kimkolwiek jesteś – Meg dała mu do zrozumienia, że wie, że on coś ukrywa. – Prawda jest taka, że jestem bardzo szczęśliwa, że mogę tu zostać. Trudno mi sobie wyobrazić, że miałabym spotkać się teraz z Jackiem – za każdym razem kiedy o nim mówiła miała łzy w oczach.

W porządku Megan, jestem przekonany, że wszystko będzie dobrze – Marcus objął ją i pocałował w czubek głowy. Tym razem dobrze się z tym czuła. Przytuliła się do niego z ufnością. – Muszę iść do pracy – powiedział po chwili. – Mogę cię zostawić samą? – spojrzał na nią uważnie.

Tak, pewnie, czuję się dużo lepiej – skłamała. Kiedy Marcus wyszedł do pracy rozpłakała się i płakała tak długo aż zasnęła.

Karen wróciła do domu i następnego dnia poszła do Jacka ale niestety go nie zastała. Wieczorem poprosiła Martina aby z nią poszedł, ale dom był nadal pusty. W czwartek postanowiła do niego zadzwonić, ale telefon był wyłączony. Ostatecznie poprosiła Martina, żeby dowiedział się co się dzieje z Jackiem. Niestety Martin nie miał dobrych wieści. Jonny powiedział mu, że Jack zostawił telefon i wyjechał do Stanów, a stamtąd do Australii i prawdopodobnie wróci dopiero na Boże Narodzenie… prawdopodobnie ale nie na pewno.

Pieprzony skurwiel! – Karen była wściekła. – I co ja teraz powiem Meg? – zwróciła się do Martina.

Nic – Martin wzruszył ramionami. – Powiesz jej jeśli zapyta… ale może nie zapyta. Przecież wie, że on ma jechać do Australii.

Ale nie mogę sobie wyobrazić jak on mógł zrobić coś takiego!? To jego dzieci… jego krew… jego DNA!

Wiem kochanie – Martin przytulił ją. – Również jestem zaskoczony. Myślałem, że oni nie mogą bez siebie żyć. Dzieci to nie koniec świata zwłaszcza dla nich. Mają pieniądze, dobrą pracę i najlepszy czas na potomstwo.

Kocham cię Martin jesteś taki mądry – Karen dała mu buziaka.

Pójdę do Jonny’ego za kilka tygodni i znów zapytam. Może będę mógł pogadać z Jackiem… tylko co mu powiem?

Nie wiem kotku, pomyślimy o tym później. Dziękuję ci za pomoc – znów go pocałowała.

Bardzo proszę – uśmiechnął się.

Jack pojechał do Stanów i próbował zapomnieć o Meg… ale nie mógł. Dużo pracował, organizował spotkania, promocje, koncerty i poszukiwał nowych klientów. Miał wiele kobiet, ale żadna nie była Meg. Odkrył, że alkohol jest zbyt słaby, ale narkotyki wciąż pozwalają na chwilę zapomnieć. Prosto ze Stanów pojechał do Australii… nie chciał wracać do Anglii. Rozmawiał tylko z Jonnym, czasem zadzwonił do matki i pracował, i pracował, i pracował. Dwa miesiące przed zakończeniem kontraktu w Australii spotkał Angie… dziewczynę podobną z wyglądu do Meg. Oczywiście tego nie zauważył w tym momencie, ale dzięki niej przestał pić i ćpać tak często jak wcześniej. Po prostu zobaczył dla siebie nadzieję.

W październiku Jonny zadzwonił do niego z informacją, że musi wrócić na dwa, może trzy tygodnie ponieważ w firmie jest dużo zmian, między innymi właściciel i Jack musi przedstawić raport co zrobił dla firmy w ostatnim roku. Jack nie był z tego zadowolony, ale zdecydował się przyjechać razem z Angie i jednocześnie spróbować załatwić sobie przeniesienie do Australii na stałe, tym bardziej, że biznes rozwijał się tam bardzo dynamicznie. Wrócił do Anglii 27 października.

Meg mieszkała we Francji i z każdym dniem była grubsza i grubsza i grubsza.. i bardzo jej się to podobało. Wciąż tęskniła za Jackiem ale rozumiała, że nie chciał dzieci… mówił o tym otwarcie. Przyjęła to do wiadomości i była nawet szczęśliwa, co zdecydowanie było dużo zasługą Marcusa. Chodziła do lekarza i dowiedziała się, że urodzi chłopca i dziewczynkę. Bardzo chciała zdecydować się na imiona ale codziennie miała inny pomysł. Marcus miał z niej niezły ubaw. Lucas bywał bardzo rzadko, szczególnie od kiedy Meg poruszyła temat swojego snu z Lucasem. Nic jej nie powiedział, ale Meg czuła, że on coś ukrywa. Odkryła też, że tęskni do Lucasa i była tym bardzo zaskoczona i wręcz zażenowana. Karen często u niej bywała, spędziła wraz z całą rodziną miesiąc wakacji we Francji. W tym czasie chodziły na zakupy i zgromadziły całą wyprawkę dla maluszków łącznie z łóżeczkami i wózkiem. Po tym miesiącu Meg była gotowa… mogła urodzić w każdej chwili. Był to dla niej bardzo szczęśliwy czas zwłaszcza, że dzieciaki Karen nie mogły się doczekać kiedy ciocia będzie miała dzieci.

Martin co jakiś czas dzwonił do Jonny’ego i pytał o Jacka, ale odpowiedź była zawsze taka sama… w końcu stracił nadzieję, że Jack wróci. Pewnego dnia Jonny zadzwonił do niego z informacją, że Jack będzie w Anglii i prośbą, żeby Martin nie mówił skąd wie. Martin obiecał mu to i powiedział Karen. Zaczęli zastanawiać się jak porozmawiać z Jackiem o Meg i przekonać go do zmiany zdania. Pewnego dnia Karen była na zakupach z Becky i spotkała Alana.

Cześć Alan, co słychać? – ucieszyła się.

W porządku, dziękuję, a u ciebie? – zapytał uprzejmie.

Również. Jesteśmy na halloweenowych zakupach z Becky, bo sam rozumiesz, dzieci mają imprezę i muszą wyglądać zachwycająco – uśmiechnęła się.

Oczywiście – zgodził się Alan i spojrzał na Becky. – Pracujesz gdzieś? – zmienił temat.

Nie, nie szukałam innej pracy. Lubię być kurą domową.

Tak, jasne, rozumiem. A Meg… wróciła z Paryża?

Skąd wiesz, że jest w Paryżu? – Karen zmarszczyła brwi.

Och, kilka miesięcy temu Jack do mnie dzwonił i pytał o jej adres w Paryżu. Powiedziałem, że już u nas nie pracuje, a firma się rozwiązuje.

Karen zrobiła się blada jak ściana i złapała Alana za rękę.

Karen, wszystko w porządku? – zapytał zmieszany.

Nie – odpowiedziała szczerze. – Powiedziałeś mu coś jeszcze?

Nie, podziękował i tyle – Alan wzruszył ramionami. – W każdym razie jeśli spotkasz Meg powiedz jej, że mam dla niej pracę jeśli chce – dodał i podał jej wizytówkę.

Ok, dziękuję, powiem jej – odpowiedziała słabo. – Przepraszam, ale musimy iść, do zobaczenia Alan – dodała i pociągnęła zaskoczoną Becky do samochodu

Kiedy przyjechały do domu zadzwoniła do Martina i kazała mu natychmiast przyjechać. Piętnaście minut później do domu wpadł przerażony Martin. Karen siedziała w kuchni ze szklanką whisky, a dzieci hałasowały na górze.

Karen, wszystko w porządku? Co się stało?! – zapytał zdenerwowany.

On nie wie o dzieciach – powiedziała cicho Karen wpatrując się w szklankę.

Co?! Kto?! O czym ty mówisz?!

Jack – Karen spojrzała na Martina.

Co?! Powiedziałaś, że wie o wszystkim!

Ponieważ tak powiedziała mi Meg. Jack nie chciał z nią rozmawiać ponieważ wie wszystko… nie konkretnie wie o ciąży. Czy ty rozumiesz tę różnicę? – Karen była załamana.

Ale skąd wiesz? – Martin wciąż nic nie rozumiał.

Spotkałam dzisiaj Alana i pytał o Meg. Powiedział, że Jack do niego dzwonił. Powiedziałyśmy Jackowi, że Meg wyjeżdża do Paryża z firmy, organizować biuro i Alan powiedział mu, że to nieprawda. Nie wiem co jeszcze wie Jack, ale myślę, że nie ma pojęcia o dzieciach.

Ale to nie ma sensu. Powinien spróbować wyjaśnić, porozmawiać a nie powiedzieć żegnaj, to koniec. To głupie – Martin starał się myśleć logicznie.

Martin – Karen spojrzała na niego poważnie. – Mam dla ciebie misję do wykonania. Musisz się dowiedzieć co wie Jack.

Cholera, wiedziałem, że to powiesz – Martin wcale nie palił się do tej misji.

Martin musisz mi pomóc… musimy pomóc Meg. Jeżeli on myśli, że ona go okłamała to nienawidzi mnie z całego serca ponieważ ja powiedziałam mu o jej pracy. Myśli, że pomagałam jej go oszukać – Karen była zrozpaczona.

Dobrze kochanie, nie martw się, postaram się pomóc. Dzięki Bogu wkrótce będzie w Anglii – Martin westchnął i przytulił Karen.

Meg było coraz ciężej, nie była bardzo gruba, ale miała duży brzuszek. Do porodu zostało trzy tygodnie. Lekarz mówił, że wszystko jest w porządku i powinna urodzić o czasie, to znaczy około czternastego listopada, ale ponieważ to bliźniacza ciąża, proponuje cesarskie cięcie tydzień przed terminem. Dwudziestego siódmego października Marcus miał iść do pracy, ale zdecydował się zostać w domu. Meg śmiała się, że nie idzie do pracy bo się boi, że ona zacznie rodzić, ale była o to spokojna. W środku nocy Marcus obudził ją.

Megan obudź się, obudź się już czas – powiedział cicho.

Jack jestem śpiąca, idź sobie – odpowiedziała. Często nazywała go Jack.

Megan musimy jechać do szpitala – powtórzył.

Megan obudziła się i poczuła, że prześcieradło jest mokre. Spojrzała zakłopotana na Marcusa.

Zaczęłaś rodzić, to wody płodowe – wyjaśnił.

O mój Boże, tak się boję – rozpłakała się.

Hej, będzie dobrze – Marcus kucnął przy niej i pogłaskał ją po włosach.

Karen obiecała, że będzie ze mną – Meg płakała – Ona ma takie doświadczenie…

Marcus uśmiechnął się. Nie spodziewał się takiego załamania w kluczowym momencie.

Megan popatrz na mnie – poprosił.

Spojrzała na niego zapłakanymi oczami.

Obiecuję, że ci pomogę – powiedział stanowczo.

Chcę Karen! – Meg rozpłakała się rzewnie.

Marcus westchnął.

Nie mogę dać ci Karen w tym momencie, ale mogę dać ci kogoś innego. Zamknij oczy Megan.

Zrobiła to i zobaczyła Lucasa.

Mój Boże to Lucas – krzyknęła radośnie.

Cześć Meg, musisz jechać do szpitala – Lucas był bardzo poważny.

Kim jesteś, dlaczego widzę cię w snach?

Jestem twoim aniołem. Opiekuję się tobą przez cały czas. Proszę jedź do szpitala z Marcusem.

Możesz być przy mnie? Tak bardzo się boję – poprosiła. Nawet nie była zdziwiona tym, co usłyszała.

Będę czekał w szpitalu – powiedział.

Ale w moich snach?

Nie, osobiście – powiedział i zniknął.

Meg otworzyła oczy. Marcus cały czas stał uśmiechnięty.

Czy ty także jesteś moim aniołem? – zapytała.

Jestem tylko twoim dobrym duchem – odpowiedział.

Nie wierzę ci – pokręciła głową i wstała. – Ale porozmawiamy o tym później – dodała i poszła do toalety.

Lucas czekał w szpitalu tak, jak obiecał. Meg była bardzo spokojna, kiedy on był przy niej. Poród przebiegł bez komplikacji. Meg miała cesarskie cięcie i urodziła dwoje ślicznych dzieci. Lucas i Marcus byli przy niej przez cały czas. Lucas opiekował się nią, a Marcus dziećmi. Kiedy Meg zmęczona zasnęła Marcus napisał sms –a do Karen. Była szósta rano.

Karen obudziła się o siódmej i gdy zobaczyła sms –a natychmiast obudziła Martina.

Kochanie obudź się, Meg już urodziła.

Moje gratulacje – odpowiedział Martin i obrócił się na drugi bok.

Martin a co z Jackiem! – krzyknęła Karen.

Nie drzyj się – zdenerwował się. – Jest w Londynie, pójdę do niego po pracy.

Nie ma mowy, nie mamy czasu – Karen zerwała się z łóżka. – Idę do niego, a ty zostań w domu – zdecydowała i poszła do łazienki.

Martin spojrzał za nią, położył się z powrotem i przykrył głowę poduszką.

O ósmej Karen zapukała do drzwi Jacka. Chwilę później stanęła w nich piękna blondynka. Była w szlafroku. W pierwszej chwili Karen chciała ją znokautować, ale po chwili zrozumiała, że ta dziewczyna jest przecież niewinna.

Cześć, muszę pogadać z Jackiem – powiedziała przyjaźnie.

Jack śpi – odpowiedziała nieznajoma.

Karen zauważyła, że dziewczyna ma dziwny akcent… może australijski?

To nie ma znaczenia – uśmiechnęła się Karen, pchnęła drzwi i skierowała się prosto do sypialni.

Co ty wyprawiasz?! – dziewczyna była tak zaskoczona, że nawet jej nie zatrzymała.

Jack, obudź się – Karen usiadła na łóżku. – Jack! – powiedziała głośniej.

Jack otworzył jedno oko i natychmiast zamknął.

Mam nadzieję, że to tylko koszmar – powiedział. – Odejdź Karen, nie chcę cię widzieć!

Jack nie odejdę dopóki nie pogadamy – odpowiedziała.

Jack westchnął, otworzył oczy i usiadł na łóżku.

Karen, nigdy w życiu nie uderzyłem żadnej kobiety, ale dla ciebie mogę zrobić wyjątek – powiedział groźnie.

Jego dziewczyna stała za drzwiami i słuchała.

Jack naprawdę mnie to w tej chwili nie obchodzi. Wiem, że mnie nienawidzisz, ale nie mam czasu teraz o tym myśleć. Przyszłam tutaj, bo musisz gdzieś ze mną iść – mówiła do niego spokojnie i przyjaźnie.

Spierdalaj Karen – odpowiedział. – Chyba nie muszę nic już więcej dodawać. Do niewidzenia – wstał i poszedł do łazienki.

Karen weszła tam za nim.

Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo jak Meg – powiedziała.

Ty głupia, stuknięta, pieprzona dziwko! – Jacka ogarnęła furia. – Wynoś się stąd bo nie ręczę za siebie!

Pięć minut – Karen była niewzruszona. – Czekam w kuchni – dodała i wyszła.

Jack oparł się o umywalkę. Wiedział, że nie powinien wracać… przeszłość dopadła go natychmiast. A swoją drogą bardzo dziwne, że przez tyle czasu nikt się do niego nie odzywał… Meg, Karen… nawet Martin… a teraz…

Dziesięć minut później wszedł do kuchni. Zastał tam Karen, Angie siedziała w salonie. Nie chciała się wtrącać… to była jego sprawa.

Zjedz coś, bo musimy iść – powiedziała Karen.

Posłuchaj mnie – Jack starał się być miły. – Między mną a Meg wszystko skończone i myślę, że ty dokładnie wiesz dlaczego… ale nie chcę o tym rozmawiać. Moja przeszłość to zamknięta karta. Mam nową dziewczynę i jestem przekonany, że Meg również jest szczęśliwa. Przypominam ci, że to był jej wybór.

Jack, wiem, że czujesz się oszukany, ale musisz coś zobaczyć. Obiecuję ci, że nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Musisz ze mną jechać, jeżeli rzeczywiście chcesz zamknąć swoją przeszłość…

Nie chcę się widzieć z Meg – przerwał jej.

Nie zobaczysz się, obiecuję – przyrzekła.

Na życie swoich dzieci? – dopytywał się.

Ty naprawdę jesteś głupi – westchnęła. – Ale tak, przysięgam.

I nigdy więcej cię nie zobaczę?

Nigdy – potwierdziła.

Ok, wezmę kanapkę i możemy jechać – zgodził się.

W tym momencie do Karen zadzwonił Martin.

Cześć kochanie, jeszcze żyję – odebrała telefon. – Muszę jechać z Jackiem… tak… nie… wrócę wieczorem… tak, jestem pewna. Muszę przywieźć Jacka z powrotem, weź urlop na kilka dni proszę… tak, jutro… chciałabym zostać dwa dni… dziękuję kochanie, kocham cię.

Jack wszedł do salonu, porozmawiał chwilę z Angie i wrócił do kuchni.

Możemy jechać – powiedział. – A dokąd?

Do Paryża.

Spojrzał na nią zaskoczony.

Nie spotkasz Meg… obiecałam.

Przez całą drogę nie odzywali się do siebie, tylko radio grało. Karen zastanawiała się czy to był dobry pomysł zabierać go do Paryża, a Jack zastanawiał się o co do diabła chodzi. Kiedy byli w Paryżu Karen uruchomiła nawigację wpisując adres szpitala. Kiedy dojechali Jack był bardzo zaskoczony.

Szpital? O co chodzi Karen?

Nie pytaj, po prostu chodź – odpowiedziała i wzięła telefon. – Jesteśmy na zewnątrz – powiedziała po chwili do telefonu.

Kiedy weszli do szpitala, na korytarzu czekał Marcus.

Cześć Marcus – Karen pocałowała go w policzek. – Jak ona się czuje?

Śpi – odpowiedział. – Cześć Jack, jestem Marcus – wyciągnął do niego rękę.

Wiem, jesteś chłopakiem Meg – Jack nie podał mu ręki. – Co to za cyrk Karen, co ja tu robię? – zapytał zdenerwowany.

Zaprowadzę was – westchnął Marcus i poszedł.

Bądź miły i bądź cicho – szepnęła Karen do Jacka.

Weszli na drugie piętro i stanęli przed drzwiami.

Możecie wejść – zaprosił ich.

Karen instynktownie złapała Jacka za rękę. Był tak oszołomiony, że nawet się nie bronił. Karen otworzyła drzwi. W pokoju stały dwie kołyski ze śpiącymi dziećmi, których pilnował Lucas. Weszli do środka.

Mój Boże są takie śliczne – wyszeptała Karen. – Jack to twoje dzieci, twoje i Meg – uśmiechnęła się i spojrzała na niego.

Jack był w szoku. Spojrzał na dzieci, na Karen i po prostu wyszedł. Karen spojrzała na Lucasa.

Za dużo dla niego, znajdź go natychmiast – powiedział.

Karen wybiegła z pokoju, ale Jacka już nie było. Wybiegła na zewnątrz i zobaczyła go, gdy szedł przez parking.

Jack poczekaj! – krzyknęła ale on się nie zatrzymał. Biegła szybciej i szybciej i w końcu dogoniła go na końcu parkingu. – Jack zatrzymaj się proszę – wysapała.

Zatrzymał się i spojrzał na nią. Wyglądał bardzo źle, jakby miał dwadzieścia lat więcej.

Przepraszam Jack, naprawdę cię przepraszam – powiedziała po chwili. – Nie miałam pojęcia jak powiedzieć ci o dzieciach. Wiedziałeś, że Meg była w ciąży?

Zwariowałaś?! Skąd miałem wiedzieć!? – był wściekły. – Dlaczego nie powiedziała? – spojrzał na nią z wyrzutem.

Pamiętasz co mówiłeś o dzieciach? Bała się, że każesz jej usunąć ciążę.

Jack schował twarz w dłoniach.

Tak bardzo cię kochała, ale była przerażona. Zasugerowałam jej Paryż, że przyjedzie i wszystko sobie przemyśli. No i zdecydowała się powiedzieć ci o wszystkim, ale wtedy ty powiedziałeś; „to koniec”. Prawie umarła po tej rozmowie. Myślała, że dowiedziałeś się o ciąży i dlatego dała ci wolność. Jack czy możesz na mnie spojrzeć? – Karen przerwała opowieść.

Jack popatrzył na nią.

Kim był ten facet na korytarzu?

To Marcus mój najlepszy przyjaciel. Zgodził się nią zaopiekować, jest terapeutą.

Czy oni są ze sobą? – zapytał Jack po chwili.

Nie, to tylko przyjaciel. Meg kocha ciebie tak bardzo, że nie byłaby w stanie pokochać nikogo innego… za wyjątkiem waszych dzieci oczywiście.

Przez kilka minut stali w milczeniu.

Powinniśmy wracać do Anglii – zadecydowała Karen i poszła do samochodu, a Jack za nią. – Mogę ci opowiedzieć całą historię gdy będziemy wracać, ale mam jeden warunek; nie dawaj jej nadziei jeśli nie chcesz być z nią i z dziećmi. Rozumiem, że masz nową dziewczynę i nowe życie. Minęło kilka miesięcy, to była twoja decyzja i jej. Zaakceptowała, że nie chcesz być z nią więc jeśli zdecydujesz się tu wrócić, musisz być pewny, że chcesz ją razem z dziećmi. Nikt jej nie powie, że widziałeś dzieci, możesz być tego pewny – otworzyła samochód i wsiadła.

Czuję się jak potwór – Jack był załamany.

Niepotrzebnie. Jedynym twoim błędem było opowiadanie tych wszystkich okropnych rzeczy o dzieciach, reszta, to były jej decyzje – Karen była bardzo zdziwiona, że ma dla Jacka tyle zrozumienia. Jeszcze kilka dni wcześniej zabiłaby go chętnie i to gołymi rękami.

Przez całą drogę Karen opowiadała Jackowi o Meg i jej ciąży. Pomimo tego, Jack nie mógł zapomnieć, że Meg mieszkała i wciąż mieszka z Marcusem oraz, że sam widział jak się przytulali.

Jack proszę cię nie bądź głupiutkim, zazdrosnym dzieciakiem – Karen była już tym znudzona. – Nawet jak ci powiem kim jest Marcus to i tak mi w to nie uwierzysz więc przestańmy o tym rozmawiać. Miała dużo szczęścia, że Marcus mógł się nią zająć. Wiele lat temu pomógł mnie – Karen uśmiechnęła się do swoich wspomnień.

Karen wiem, że z twojego punktu widzenia jestem głupiutkim i zazdrosnym dzieciakiem, ale wiem co widziałem. To było rano, on wrócił do domu, ona otworzyła mu drzwi i go przytuliła. Jak sądzisz co powinienem o tym myśleć?

Karen zatrzymała samochód i spojrzała na Jacka.

Marcus nie jest człowiekiem, jest aniołem. Rozumiesz to? Kocha wszystkich ludzi na świecie ale nie może się zakochać. Więc to niemożliwe aby kochał Meg bardziej niż ciebie czy swojego sąsiada – Karen wywróciła oczami.

Tak, oczywiście, a jego najlepszym przyjacielem jest Święty Mikołaj i Olaf –bałwan z „Frozen” – odpowiedział ironicznie Jack.

Oglądałeś „Frozen”? Myślałam, że dorośli, którzy nie mają dzieci nie oglądają bajek – Karen była szczerze zaskoczona.

Karen! – Jack był zły. – Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć kim jest Marcus? Czy to ściśle tajne? Jest szpiegiem?

Och przestań! Mówiłam ci, że nie uwierzysz. Jeśli chcesz sam go zapytaj, ale na moje oko to masz większy problem niż „kim jest Marcus?”.

Przestali rozmawiać i zatopili się każde w swoich myślach. Karen odwiozła Jacka do domu.

Dzięki, że mnie nie zabiłeś – powiedziała.

Nie ma sprawy – odpowiedział smutno. – Mam większy problem niż pozbycie się ciebie.

Uszanujemy każdą twoją decyzję i ona się nigdy nie dowie – Karen była bardzo poważna. – I proszę jeszcze raz nie rób jej nadziei… bądź pewny.

A co jeśli ona każe mi się wynosić?

Jest takie ryzyko, ale zawsze możesz walczyć. Ty nie dałeś jej takiej szansy – Karen wzruszyła ramionami.

Dzięki za szczerość – westchnął. – Do zobaczenia – wysiadł z samochodu.

Trzymaj się Jack – westchnęła Karen i odjechała.

Jack chciał iść do domu, był bardzo zmęczony, ale po chwili rozmyślił się. Zadzwonił po taksówkę i pojechał do Mike’a. Niestety nie było go w domu, więc poszedł do hotelu. Musiał przemyśleć to co dzisiaj zobaczył i czego się dowiedział i zdecydować… co dalej. Kupił butelkę whisky, ale nie mógł pić. Nie mógł zapomnieć tych ślicznych maluszków w kołyskach. Jego dzieci… jego własne dzieci. Dlaczego mu nie powiedziała? Przypomniał sobie co mówił o Billym Kidzie i jego żonie. Meg była wtedy w ciąży i prawdopodobnie już o tym wiedziała. Miała rację, że mu nie powiedziała… to był najgorszy czas w całym ich wspólnym życiu. Prawdopodobne kazałby jej usunąć… tak, to bardzo prawdopodobne. Ale teraz? Co powinien zrobić teraz? Nie mógł usiedzieć w pokoju, poszedł pospacerować po mieście.

Następnego dnia Karen pojechała do Meg. Przeprosiła, że nie mogła przyjechać wcześniej. Meg czuła się fantastycznie i była bardzo szczęśliwa, wybrała też imiona dla dzieci: Thomas i Natalie. Karen była zachwycona ale również zaskoczona.

Myślałam, że dasz im imiona po przodkach albo…

Albo po Jacku ich ojcu? – dokończyła Meg. – Nie Karen moje dzieci mają „carte blanche”, nie chcę obciążać ich moją przeszłością – powiedziała smutno. – Możesz mi opowiedzieć jak poznałaś Marcusa? Teraz wiem kim on jest – zmieniła temat. Wciąż nie mogła myśleć ani mówić o Jacku bo od razu miała łzy w oczach.

To było około osiem lat temu. Byłam w pierwszej ciąży, ale jeszcze o tym nie wiedziałam. W tamtym czasie byłam dość niemiła, obrażałam innych a zwłaszcza Martina. I pewnego dnia powiedziałam kilka słów za dużo i on odszedł. Byłam uparta, jak sama wiesz, więc po prostu zerwaliśmy. I wtedy Marcus został moim sąsiadem… bardzo przystojnym i miłym sąsiadem. Miesiąc później dowiedziałam się, że jestem w ciąży, a Martin miał nową dziewczynę. Miałam pomysł, żeby usunąć ciążę, oddać dziecko do adopcji, być samotną matką, ale nie chciałam mówić Martinowi… pomimo że wciąż go kochałam. Byłam zbyt dumna. Dzięki Bogu Marcus był ze mną i jesteśmy razem właśnie dzięki niemu. Każdego dnia powtarzał mi, że powinnam dać Martinowi szansę kiedy wróci i pewnego dnia wrócił… i zapytał mnie o ciążę. Okazało się, że był u wróżki z nową dziewczyną i ona mu powiedziała, że wkrótce zostanie ojcem. To nie był zbieg okoliczności, pomimo, że Marcus zaprzeczał… ale ja wiedziałam. Kiedy Becky się urodziła powiedział, że już go nie potrzebujemy i wyprowadza się do Francji. Zostawił mi adres i numer telefonu i od tamtej pory jesteśmy w kontakcie.

Piękna historia ale dlaczego o tym nie wiedziałam? – Meg zmarszczyła brwi.

Obiecaliśmy sobie… z Martinem, że nie będziemy o tym mówić i do tego wracać. Dla nas obojga było to bardzo bolesne, a z drugiej strony bardzo dziwne… historia z aniołem.

Lucas jest moim aniołem i dlatego jest przy mnie – powiedziała Meg.

Szczęściary z nas – Karen puściła do niej oko.

O tak, to prawda – powiedział Marcus wchodząc do pokoju. – Czas na karmienie.

Pielęgniarka przyniosła dzieci w kołyskach i pomogła Meg je nakarmić.

Dwa dni później Meg wróciła do domu. Marcus był przy niej cały czas, Lucas od czasu do czasu. Zauważyła, że Lucas jest przy niej zawsze, gdy go potrzebuje… Marcus… zawsze, zawsze. Była im obu bardzo wdzięczna ponieważ sama by sobie nie poradziła. Wciąż „uczyła się” swoich dzieci… dlaczego płaczą, dlaczego oboje w tym samym czasie. Dwa tygodnie później była piękna pogoda więc Meg wybrała się z dziećmi na spacer. Marcus został w domu. Nagle ktoś podjechał pod dom. Marcus podszedł do drzwi i zobaczył Jacka. Wiedział, że on wkrótce wróci.

Czy to Jack? – zapytał Lucas stojąc na piętrze.

Tak, czy nie powinieneś być w Hiszpanii? – Marcus był zaskoczony.

Muszę z nim porozmawiać – wytłumaczył i zszedł na dół.

Marcus otworzył drzwi zanim Jack zapukał.

Wejdź proszę – uśmiechnął się.

Jack zawahał się ale wszedł do środka.

Chciałbym porozmawiać z Meg – powiedział.

Wiemy ale Meg jest na spacerze z bliźniakami. Siadaj proszę – Marcus zaprosił go do kuchni. – Napijesz się czegoś?

Nie, dziękuję – Jack potrząsnął głową. Patrzył na Marcusa i zastanawiał się co o nim mówiła Karen.

Tak to prawda, jestem aniołem – odpowiedział Marcus. – Ale nie znam osobiście Świętego Mikołaja… za to Olaf jest zdecydowanie moim przyjacielem – uśmiechnął się.

Jack zaczerwienił się po korzonki włosów.

Przepraszam nie bądź zły, to było bardzo śmieszne. Karen powiedziała mi o waszej rozmowie – dodał przepraszająco.

Jack uśmiechnął się słabo, czuł się zażenowany tą sytuacją. Marcus spojrzał na Lucasa i wyszedł.

Jack, chciałbym z tobą porozmawiać zanim wróci Meg – powiedział poważnie Lucas.

Chcę z nią być – odpowiedział bardzo szybko.

Lucas uśmiechnął się.

Wiem o tym, ale chciałbym porozmawiać.

Jesteś aniołem… jak Marcus?

Tak, jestem. I pamiętam jedną scenę. Na schodach siedział mały chłopiec, miał dziesięć lat, a jego rodzice kłócili się na dole. Ten chłopiec słyszał zbyt dużo, ale nie dość, żeby wszystko zrozumieć. Chcę ci powiedzieć, że twój ojciec kochał cię bardziej niż własne życie. Nigdy nie chciał żadnej aborcji. Twoja mama chciała mieć więcej dzieci ale nie mogła ponieważ wiele lat temu nie usunęła cysty z jajnika. Dlatego właśnie nie mogła. Twój ojciec miał do niej żal, że go nie posłuchała. Wciąż myślisz, że twoja mama straciła swoje życie ponieważ ciebie urodziła ale to nieprawda. Nigdy jej o to nie zapytałeś. Dlaczego? Zapytaj, a powie ci to samo co ja… bo taka jest prawda. Pomyśl o tym Jack – zakończył.

Jack miał łzy w oczach. Nie wiedział co powiedzieć. Dawno temu jedna rozmowa zmieniła go i jego relacje z ludźmi na zawsze a teraz, znów jedna rozmowa zrobiła to samo. To było zbyt wiele dla niego.

Meg była na spacerze dłużej niż godzinę i postanowiła wracać. Gdy była blisko domu zauważyła, że ktoś przyjechał. Zastanawiała się kto to mógł być. Zadzwoniła dzwonkiem do drzwi ponieważ potrzebowała pomocy. Marcus otworzył drzwi i wziął dzieci, był bardzo niespokojny.

Marcus wszystko w porządku? – zapytała. – Ktoś do nas przyjechał?

Tak, wezmę dzieci, idź do kuchni – odpowiedział i wprowadził wózek do salonu.

Meg zdjęła płaszcz i skierowała się do kuchni. W drzwiach stał Lucas.

Cześć Lucas, miło cię widzieć – zarzuciła mu ręce na szyję.

Cześć Meg wyglądasz ładnie i chyba czujesz się dobrze – uśmiechnął się.

Mogę powiedzieć, że jestem prawie szczęśliwa – odpowiedziała.

Chodź ze mną – wziął ją za rękę i wprowadził do kuchni. Jack siedział na krześle. Kiedy ją zobaczył wstał ale nie mógł wydobyć z siebie głosu.

Jack? – Meg myślała, że to sen. Spojrzała niepewnie na Lucasa.

Jest prawdziwy – Lucas czytał w jej myślach jak zwykle.

Meg zbliżyła się do niego.

Meg… ja… ja… ja nie wiem co powiedzieć… ja…

Jack jesteś tu… – nie mogła uwierzyć. – Nic nie mów tylko mnie przytul – przerwała mu.

Jack otworzył ramiona, a ona zarzuciła mu ręce na szyję. Lucas oparł się o framugę i odetchnął. Teraz mógł wrócić do Hiszpanii… więc poszedł.

Jack i Meg stali tak trzy minuty a może więcej. Oboje płakali. Nagle Meg zaczęła się osuwać.

Meg w porządku? – Jack posadził ją na krześle. Był przestraszony.

Tak w porządku – uśmiechnęła się – zbyt wiele emocji.

Chcesz może wody lub coś innego? – przykucnął przy niej.

Nie dziękuję, już mi lepiej. Co ty tu robisz Jack? – zmarszczyła brwi.

Przyszedłem błagać cię o przebaczenie. Teraz wiem wszystko… naprawdę wszystko – westchnął.

I znów chcesz być ze mną? – nie mogła w to uwierzyć.

Jeśli się zgodzisz…

Ale to nie jest takie proste – potrząsnęła głową – Mam dzieci.

My mamy dzieci – poprawił ją. – Wiem o dzieciach… wiem o wszystkim Meg i tak bardzo mi przykro, że byłaś z tym sama.

I chcesz być ze mną i z naszymi dziećmi? Jack, co się stanie z twoim życiem? Z twoim domem…

Ty jesteś moim życiem Meg. Kilka miesięcy temu byłem tu i zobaczyłem cię z Marcusem. Myślałem, że mnie okłamałaś i mieszkasz we Francji z innym facetem. Okłamałaś mnie o pracy, dzwoniłem do Alana. Nie wiedziałem, ze jesteś w ciąży ponieważ nikt mi o tym nie powiedział.

Przepraszam, wiem, że to moja wina – Meg spuściła głowę.

Mój Boże Meg kocham cię i chcę być z tobą i naszymi dziećmi. Jeśli wciąż mnie kochasz proszę, spróbuj jeszcze raz mi zaufać.

Nigdy nie przestałam cię kochać – wyszeptała.

Jack pochylił się i bardzo delikatnie pocałował ją w usta.

Chciałbym zacząć od nowa jeśli się zgodzisz – wyszeptał nie przestając jej całować.

Przepraszam, że przerywam tę jakże romantyczną scenę ale Natalie jest bardzo głodna – Marcus wszedł do kuchni z uśmiechem i podał małą Meg. – Próbowałem jej wytłumaczyć, że rodzice są bardzo zajęci, ale nie chciała słuchać.

Jest taka śliczna – Jack wziął ją za rączkę.

Zostaw ją, jest naprawdę głodna. Mam dla ciebie podobny egzemplarz – Marcus poszedł do salonu i po chwili wrócił z Thomasem. – To twój syn stary, możesz być dumny – poklepał go po plecach.

Jack wziął Thomasa bardzo ostrożnie. Meg spojrzała na Marcusa z wdzięcznością.

Bardzo proszę – uśmiechnął się i wyszedł.

Trzy lata później

Spokój ferajna, jesteśmy na miejscu – powiedział Jack do Meg i dzieciaków siedzących i hałasujących na tylnym siedzeniu samochodu.

Dzięki Bogu, myślałam, że zwariuję – westchnęła Meg. – Mam nadzieję, że Marcus jest w domu.

Wysiedli z samochodu i dzieciaki pobiegły do drzwi.

W porządku kochanie? – Jack spojrzał na Meg z miłością.

Tak, w porządku – Meg pogłaskała się po brzuszku, była w piątym miesiącu ciąży.

Wujek Marcus – wrzasnęły dzieciaki kiedy otworzył drzwi.

Cześć szkraby – Marcus uśmiechnął się i wziął dzieciaki na ręce. – O, co ja widzę, znowu się rozmnażacie – zaśmiał się.

Ostatnio dużo straciłem; fochy, humory, zachcianki, musiałem to poczuć na własnej skórze – zaśmiał się Jack i pocałował Meg w czubek głowy.

Jestem bardzo szczęśliwy – Marcus spojrzał na Meg.

Ja również – uśmiechnęła się.

Jutro przyjedzie Karen z Martinem i dzieciakami – powiedziała Meg, gdy siedzieli w kuchni.

Wspaniale – Marcus był naprawdę szczęśliwy. – W niedzielę możemy jechać do ZOO.

Świetny pomysł – zgodziła się Meg – Może mają tam pustą klatkę. Zamkniemy tam dzieciaki i pójdziemy na kawę.

Marcus i Jack zaczęli się śmiać. Natalie i Thomas również, chociaż w sumie nie wiedzieli z czego.

Wieczorem dzieci poszły spać. Marcus szedł korytarzem, gdy usłyszał głos Natalie.

Aniele Boży Stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój. Rano, wieczór, we dnie, w nocy bądź mi zawsze ku pomocy. Strzeż duszy i ciała mego… i mojej mamusi i tatusia i mojego niegrzecznego brata Thomasa i mojej małej siostrzyczki w brzuszku mamusi, i zaprowadź mnie do żywota wiecznego. Amen.

Tak będzie cukiereczku, możesz być pewna, że tak będzie – wyszeptał.



Długo oczekiwana “Spowiedź” polska wersja językowa opowiadania “Confession”. Zapraszam :)


Mam na imię Ann i to jest moja prawdziwa historia. Wszystko zaczęło się w dniu mojego urodzenia… nie, nie, nie, wcześniej, przed moim urodzeniem… to zależy czy ktoś wierzy w życie po śmierci, czy nie.

Zdaję sobie sprawę, że to trudne zagadnienie. Ja nie wierzyłam, ale pewnego dnia świadomie zdecydowałam, że chcę się przekonać… i uwierzyłam. Opowiem o tym później. Ok, więc moje urodziny… urodziłam się w zwyczajnej angielskiej rodzinie, mieszkaliśmy w małym miasteczku pod Londynem. Moja mama była dyrektorką przedszkola, ojciec pracował w prywatnej firmie. Byłam pierwszym dzieckiem moich rodziców, a także pierwszą wnuczką w rodzinie, więc wszyscy byli bardzo szczęśliwi. Byłam uśmiechniętą czarnowłosą dziewczynką z dużymi, brązowymi oczami. Kiedy miałam dziewięć lat, na świecie pojawiła się moja siostra, a ja zostałam opiekunką do dziecka. Moje dzieciństwo dobiegło końca. Dowiedziałam się, że skoro chciałam mieć siostrę, to muszę teraz się nią zajmować. Tylko, że ja nie przypominam sobie, żebym chciała mieć siostrę… było mi całkiem dobrze samej! Ale nie to było najgorsze. Dwa lata później przeprowadziliśmy się na wieś, dziesięć mil od naszego miasta. Nikogo tam nie znałam i czułam się bardzo samotna. W tym czasie mój ojciec stracił pracę i nie mieliśmy zbyt dużo pieniędzy. Nowy dom, nowe miejsce, brak pieniędzy i głupia, mała siostra Daisy, którą ciągle musiałam się zajmować. Byłam naprawdę wściekła i bardzo nieszczęśliwa. Moi rodzice zdecydowali, że zostanę w starej szkole… więc dojeżdżałam do szkoły dziesięć mil i tam też miałam znajomych. Nie mogłam spotykać się w soboty z moją przyjaciółką Lucy ponieważ mieszkała w mieście, zbyt daleko od mojego domu, a ja musiałam pomagać mamie i opiekować się siostrą. Mój ojciec był wiecznie zmęczony i nie mógł podrzucić mnie do Lucy… mieliśmy samochód, ale był używany tylko do jazdy do pracy. Nawet, gdy mój ojciec znalazł pracę, ciągle był zmęczony i nie musiał nic robić w domu… tylko przynosić wypłatę. W moim odczuciu to nie było fair. Moje życie stało się koszmarem. Każde wakacje spędzałam w domu opiekując się Daisy i pomagając mamie. Nienawidziłam mojego życia! Moja matka uważała, że powinnam być szczęśliwa, że możemy być razem i mamy taki piękny dom.

Przepraszam, że opowiadam tę historię z najdrobniejszymi szczegółami, ale jest to bardzo ważne aby zrozumieć jaki wpływ miało to na moje dalsze życie.

Wracając do tematu, kochałam muzykę, a moim marzeniem było nauczyć się grać na gitarze. Niestety w naszej wiosce nie było takiego nauczyciela. Kiedy poszłam do gimnazjum (w mieście, bo na wsi była tylko podstawówka), znalazłam prywatną szkołę muzyczną, gdzie za niewielkie pieniądze mogłabym uczyć się grać. Powiedziałam o tym mamie, ale ona oczywiście natychmiast znalazła mnóstwo powodów, aby mi odmówić. Po pierwsze nie mam gitary, więc najpierw musiałaby mi ją kupić, a potem jeszcze płacić za moje lekcje. Poza tym, nie była pewna czy ja naprawdę się tym interesuję czy to tylko chwilowe zauroczenie, ostatecznie uznała, że nie będzie tracić pieniędzy na moje fanaberie. Kolejnym problemem było to, że lekcje odbywały się po południu, a ja byłam za młoda, aby wracać do domu po ciemku… zwłaszcza jesienią i zimą, kiedy ciemno robi się naprawdę wcześnie. Oczywiście ojciec był zmęczony i nie mógł po mnie przyjeżdżać, a matka nie miała prawa jazdy więc było jasne, że muszę zrezygnować. Miałam trzynaście lat i miałam dosyć mojego życia. Nienawidziłam matki, ojca i siostry… chciałam umrzeć. Kiedy pomyślałam o tym po raz pierwszy, ta myśl powoli rozwijała się w mojej głowie. Poddałam się, nie potrzebowałam niczego, byłam jak robot… ponieważ miałam plan… plan zakończenia mojego życia. Byłam dzieckiem, bardzo nieszczęśliwym i samotnym dzieckiem. W szkole byłam bardzo grzeczna, nikt nie wiedział co planuję. 22 maja były moje czternaste urodziny. Moja mama zorganizowała przyjęcie… nie dla moich przyjaciół, ale dla dziadków i dalszej rodziny. Ten dzień był dla mnie bardzo radosny ponieważ dostałam pieniądze, żeby kupić sobie prezent. Mogłam kupić gitarę! Kiedy powiedziałam o tym mamie odpowiedziała, że oczywiście mogę, ale nie mogę iść do swojej wymarzonej szkoły… może w przyszłym roku… to było już dla mnie za wiele. Pierwszy raz w życiu poczułam, że chcę zabić matkę… ale nie byłam aż tak odważna. Postanowiłam więc zabić siebie. Ale jak? Wiedziałam , że matka ma tabletki… mocne tabletki na serce (miała nadciśnienie). W nocy, po moich urodzinach, wzięłam kilka… siedem, może osiem i połknęłam. Miałam dosyć mojego życia i mojej rodziny, naprawdę chciałam umrzeć. Poszłam do pokoju i położyłam się do łóżka. Wyobrażałam sobie, że zasnę i już nigdy się nie obudzę. W tym momencie czułam się naprawdę szczęśliwa, nie było we mnie strachu, wyrzutów sumienia czy złości. Wiedziałam, że podjęłam właściwą decyzję. Niestety kilka minut później zaczęłam tak gwałtownie wymiotować, że myślałam, że zwymiotuję wszystko łącznie z żołądkiem i wątrobą. Aż mama zapukała do łazienki z pytaniem co się dzieje. Powiedziałam jej, że zjadłam za dużo i że wszystko jest ok. Poszła spać, a ja zostałam sama. Wróciłam do pokoju i płakałam całą noc. Byłam beznadziejna, nawet nie potrafiłam się zabić! Zasnęłam nad ranem. Nie pamiętałam co mi się śniło, ale wiedziałam, że coś bardzo ważnego. Pamiętałam tylko męski głos, który powiedział do mnie miękko: „Pomogę ci”. Następnego dnia czułam się źle, byłam zmęczona, ale szczęśliwa… i w sumie nie wiedziałam dlaczego.

W poniedziałek po szkole poszłam do Funciaka (sklep w Anglii gdzie wszystko kosztuje 1 funt).Wciąż byłam szczęśliwa i czułam, że ktoś jest w mojej głowie… to była dziwne, ale miłe… nie byłam już taka samotna. Ok, więc poszłam do Funciaka i kupiłam nóż… bardzo ostry nóż do mięsa. Gdyby ktoś mnie zapytał po co, nie miałam pojęcia… teraz myślę, że to nie byłam ja. W każdym razie kupiłam go i wróciłam do domu. Schowałam nóż pod łóżkiem. Tej nocy, po północy, coś mnie obudziło i zrobiłam to po raz pierwszy… okaleczyłam się. Wzięłam nóż i zrobiłam bardzo głębokie cięcie na lewym ramieniu… zbyt głębokie ponieważ nie mogłam zatamować krwawienia. Poszłam do łazienki i włożyłam rękę pod zimną wodę. Kilka minut później opanowałam sytuację, przykleiłam duży plaster i poszłam spać. Czułam się tak świeżo, byłam szczęśliwa, to było bardzo mistyczne doświadczenie, nie miałam już w sobie gniewu i czułam się znacznie lepiej. Od tej nocy miałam sekret, tylko mój sekret i wreszcie zaczęłam być szczęśliwa. Rano zobaczyłam, że pościel jest pobrudzoną krwią, ale powiedziałam mamie, że dostałam okresu i uwierzyła. Cięłam się przez dwa lata, zawsze w nocy… po północy. Okaleczałam ręce, nogi i czasem brzuch, za każdym razem działało to na mnie bardzo odświeżająco. Odkryłam, że w mojej głowie jest głos, który mnie budzi i mówi mi co mam robić. Lubiłam go ponieważ czułam się z nim lepiej i bezpieczniej. Stał się najważniejszą rzeczą czy też „osobą” w moim życiu. Nie wiem skąd wiedziałam, że ma na imię Billy. Żyłam z nim już ponad dwa lata i przestałam być samotna pomimo tego, że nie miałam przyjaciół… głos w mojej głowie był moim najlepszym przyjacielem. Jeśli chodzi o moją rodzinę to nic się nie zmieniło: wiecznie zmęczony ojciec, sfrustrowana matka i głupia siostra… tylko ja byłam inna. Wiedziałam, że pewnego dnia się zabiję, ale jeszcze nie teraz. Oczekiwałam na ten dzień wiedząc, że nie muszę się spieszyć.

Pewnego wrześniowego dnia mieliśmy w szkole spotkanie z facetem, który był nauczycielem w prywatnym klubie muzycznym… to była nowa placówka w naszym mieście. Oferował pierwszą lekcję gratis na wybranym instrumencie. Miał na imię Jared i grał na gitarze w zespole rockowym.

Kiedy go zobaczyłam poczułam, jakbym go znała od zawsze. Miał długie blond włosy, był bardzo wysoki i chudy i miał śmieszne małe oczka. Mógł mieć około dwudziestu paru lat. Nigdy wcześniej go nie widziałam, a jednak czułam, że go znam! To samo poczułam kiedyś, kiedy spotkałam Lucy. Byłyśmy jak bliźniaczki, wiedziałyśmy o sobie wszystko i właściwie dzięki Lucy byłam szczęśliwa. Po podstawówce Lucy z rodzicami przeprowadziła się do Los Angeles. Wciąż miałyśmy kontakt, ale już nie taki częsty, a kiedy zaczęłam się okaleczać, zakończyłam tę znajomość.

Ale wróćmy do Jareda. Siedziałam przy swoim stoliku i gapiłam się na niego. Jego gesty, sposób mówienia, wszystko wydawało mi się znajome.

– Na co się tak gapisz Ann? – zapytała siedząca koło mnie Jessica.

– Na nic, po prostu czuję, że znam tego kolesia – odpowiedziałam zawstydzona.

– Podoba ci się – domyśliła się. – Powinnaś sobie znaleźć chłopaka ale nie jego, on jest dla ciebie za stary – zaczęła się śmiać.

– Zamknij się – syknęłam.

– Idź na pierwszą lekcję, jest za darmo – zaproponowała pojednawczo.

– Może to zrobię – odpowiedziałam.

Po spotkaniu Jared pytał każdego jaki instrument wybiera i kiedy chce przyjść na lekcję. Kiedy przyszła moja kolej Jessica stała za mną.

– Jak masz na imię i który instrument cię interesuje? – spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

– Mam na imię Ann i chciałabym gitarę – odpowiedziałam cicho.

– Uważaj na nią, to wiedźma, powiedziała mi, że czuje jakby cię znała – wtrąciła Jessica śmiejąc się.

Zrobiłam się czerwona i miałam ochotę ją zabić. Jared spojrzał na mnie z zaciekawieniem i znów się uśmiechnął.

– Może spotkaliśmy się w poprzednim życiu. Wierzysz w reinkarnację? – Puścił do mnie oko.

– Tak, jasne – kiwnęłam głową.

– Więc jaki dzień i która godzina ci pasuje? – Wrócił do interesów z uwagi na dość długą kolejkę za mną.

Zerknęłam na kartkę.

– Może w środę o trzeciej – wskazałam palcem wolną godzinę.

– Jasne, nie ma problemu. Widzimy się w środę i jeśli masz gitarę, weź ją ze sobą.

Zawahałam się przez moment.

– Nie, nie mam – odpowiedziałam cicho.

– To nie jest problem – powiedział szybko. – Mam kilka wolnych gitar. Do zobaczenia w środę.

– Dzięki, do zobaczenia. – Czułam się fatalnie, że nie mam swojej gitary.

Po szkole poszłam do sklepu muzycznego… chciałam sprawdzić ceny… większość z nich była naprawdę wysoka. Byłam wściekła, bo gdybym kupiła gitarę dwa lata temu, nie miałabym teraz problemu.

„Masz rację, idź do domu i zrób to.” Usłyszałam Billy’ego. Za każdym razem Billy mówił mi co powinnam zrobić. Czułam się z nim bardzo bezpiecznie. On zawsze wiedział co muszę zrobić, aby poczuć się lepiej. Poszłam do domu i wzięłam nóż, leżał w środku mojego łóżka. Byłam sama, rodzice i siostra wracali po szóstej, miałam dość czasu. Nóż był bardzo ostry ale nauczyłam się używać go umiejętnie, nie robić zbyt głębokich ran. Dzięki Bogu lato się już kończyło i znów mogłam ciąć się po łydkach i przedramionach. Lato było najgorszą porą roku ponieważ nie mogłam ciąć się wszędzie tam, gdzie chciałam, ze względu na ubranie, a raczej jego brak. W gruncie rzeczy byłam bardzo ostrożna. Cięłam się już dwa lata i nikt nawet się nie domyślał. Byłam z siebie bardzo dumna, że mam swój własny, osobisty sekret.

W każdym razie poczułam się lepiej… jak zawsze. Jeśli ktoś się tnie, kiedy widzi swoją krew, kiedy czuje ból, wszystkie problemy „ulatniają się” przez tę ranę. To bardzo trudno wytłumaczyć, co czuje człowiek, który się okalecza. To po prostu trzeba poczuć. Jednym słowem, to katharsis. Czujesz się tak, jakbyś mógł zacząć wszystko od nowa.

Nie mogłam doczekać się środy. Byłam bardzo podekscytowana. Po szkole poszłam do klubu muzycznego, Jared był taki miły pomimo że widać było zmęczenie na jego twarzy.

– Cześć Ann – powitał mnie. – Gotowa do nauki?

– Tak sądzę – uśmiechnęłam się niepewnie.

– Zacznijmy od wybrania gitary dla ciebie – Jared podszedł do szafy i z gitarami i chwilę popatrzył. – Ta będzie doskonała dla ciebie – wziął jedną i podał mi.

To było najlepsze czterdzieści pięć minut w moim życiu. Byłam dobrą uczennicą, szybko przyswajałam wiedzę. Widać było, że Jared był zaskoczony.

– No dobra Ann, myślę, że masz duży talent i powinnaś kontynuować naukę.

– Bardzo bym chciała, ale nie mam gitary, a rodzice nie chcą mi jej kupić. Uważają, że to tylko moje fanaberie – westchnęłam.

– Możliwe, nie znam cię, ale jeśli chcesz grać to powinnaś, bo masz wielki talent – powtórzył. – Co możemy zrobić… pożyczę ci gitarę, żebyś mogła grać w domu.

– Super – ucieszyłam się. – A ile kosztuje jedna lekcja?

– Osiem funtów za czterdzieści pięć minut. Chcesz raz, czy dwa razy w tygodniu?

– Raz – odpowiedziałam szybko. Nie mogłam mu powiedzieć, że nie mam za dużo kasy. – Mam dużo zajęć pozalekcyjnych – próbowałam się tłumaczyć, ale on nie był tym zainteresowany.

– Nie ma problemu, środa, trzecia, pasuje ci?

– Tak, jasne.

– Weź gitarę, widzimy się za tydzień – pożegnał mnie z uśmiechem.

Następne kilka miesięcy to był najlepszy okres w moim życiu. Uczyłam się pilnie i rodzice obiecali, że na Gwiazdkę kupią mi gitarę. Przestałam się ciąć… zrobiłam to może raz czy dwa, jak starzy naprawdę mnie wkurzyli. Czasami Billy próbował do mnie coś mówić, ale miałam swoją gitarę i to było dla mnie najważniejsze. Po świętach i Nowym Roku byłam bardzo podekscytowana spotkaniem z Jaredem. Chciałam pokazać mu moją gitarę. Kiedy przyszłam do klubu Jareda nie było, był za to inny chłopak.

– Gdzie jest Jared? – zapytałam nerwowo.

– Cześć, ty jesteś Ann? Jestem Patrick, przyjaciel Jareda. Jared musiał lecieć z zespołem do Stanów. Wróci za dwa, może trzy tygodnie, mają tam kilka koncertów. Mogę cię uczyć jeśli powiesz mi co przerabiasz.

– Ok – odpowiedziałam zrezygnowana.

Byłam bardzo zdenerwowana… i bardzo zawiedziona, że nie powiedział mi o wyjeździe. Myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi, ale się myliłam. Był miły i przyjacielski, bo to jego praca. Byłam dla niego wyłącznie klientką! Nie mogłam się skupić na lekcji, chciałam wracać do domu. Kiedy już wróciłam, pocięłam swoje ramiona. Billy mi pomógł… byłam szczęśliwa, że jest ze mną, że nie jestem sama. Był moim jedynym przyjacielem. Te trzy tygodnie bez Jareda były dla mnie bardzo trudne. Chciałam zrezygnować z lekcji, ale gdybym to zrobiła, rodzice utwierdziliby się w przekonaniu, że to była tylko fanaberia. Druga sprawa, że ja naprawdę kochałam gitarę. Ostatecznie byłam tak wściekła, że okaleczałam się prawie codziennie. Moje ręce, nogi, a nawet brzuch wyglądały naprawdę źle. I ja również czułam się źle. Dzięki Bogu rodzice tego nie widzieli, bo ciągle pracowali, nawet w weekendy. Czasami widzieliśmy się w ciągu dnia tylko przez pięć minut. Siedziałam głównie w swoim pokoju i czytałam książki albo grałam na gitarze. Patrick był miły, ale nie był Jaredem. Cała ta sytuacja była dla mnie dobrą lekcją… nie mogę nikomu ufać! Za wyjątkiem Billy’ego oczywiście, on nigdy mnie nie zawiódł.

Kiedy wrócił Jared wyglądałam naprawdę koszmarnie. Z jednej strony byłam szczęśliwa, że wrócił, z drugiej, naprawdę wściekła na niego. Po raz pierwszy w życiu czułam do jednej osoby dwa skrajne uczucia: radość i gniew. Jared czuł, że coś jest nie w porządku, ale kiedy zapytał, zaprzeczyłam. Przyglądał mi się uważnie przez całą lekcję, ale nie mogłam powiedzieć mu prawdy. Kiedy wróciłam do domu jak zwykle się pocięłam. W następną środę czułam, że nie powinnam iść na gitarę. Czułam, że coś się wydarzy, chciałam zapytać Billy’ego, ale go nie było. Zignorowałam więc swoje złe przeczucia i poszłam. Zauważyłam, że Jared jest zdenerwowany… czy raczej dziwnie niespokojny.

– Siadaj Ann – powiedział zbyt szybko i zbyt nerwowo. Podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. Poczułam się jak w tanim horrorze. Może był mordercą albo gwałcicielem. Gdyby mnie zabił, wyświadczyłby mi przysługę.

– Chcesz mnie skrzywdzić? – zapytałam cicho.

– Nie – uśmiechnął się, wziął krzesło i usiadł naprzeciwko mnie. – Chcę z tobą tylko porozmawiać, ale obawiam się, że będziesz chciała uciec.

– No dobrze, to jaki jest temat? – Próbowałam być zabawna i traktować go wyłącznie jak nauczyciela, bo przecież nie był moim przyjacielem.

– Proszę, pokaż mi swoje ręce – powiedział bardzo cicho… i miękko.

Zerwałam się z krzesła.

– To nie twoja sprawa, jesteś tylko moim nauczycielem, nikim więcej! – krzyknęłam.

Złapał mnie za rękę.

– Proszę, usiądź. Wiem, że to nie moja sprawa, ale chcę wiedzieć jak długo?

Potrząsnęłam głową. Wiedział o wszystkim. Pierwszy człowiek, który odkrył mój sekret. Głos w mojej głowie ostrzegał: „Nie mów mu! Wykorzysta to przeciwko tobie!”

– Pozwól mi wyjść, bo będę krzyczała – wyrwałam rękę z jego uścisku.

– Annie, potrzebujesz pomocy – mówił do mnie bardzo przyjaźnie. – Jeśli mi nie powiesz, zadzwonię do twoich rodziców.

– To szantaż! Nie możesz tego zrobić, to nie twoja sprawa! – powtórzyłam, ale wiedziałam, że może. Czułam się jak zwierzę w klatce.

– Jesteś moją uczennicą, twoje ręce i prawdopodobnie nogi są pocięte. Wyglądasz na bardzo przygnębioną i nieszczęśliwą. Moim obowiązkiem jest pomóc ci, albo to zgłosić. Jeśli nie chcesz mojej pomocy, nie pozostawiasz mi wyboru. Pytam więc po raz ostatni, jak długo się okaleczasz?

Westchnęłam zrezygnowana i usiadłam na swoje miejsce.

– Nie długo. Zaczęłam w tym miesiącu – kłamałam bez zająknięcia.

– Proszę nie kłam – westchnął. – Kiedy spotkaliśmy się w twojej szkole, widziałem ślady po cięciach na twoich rękach, ale później nie zauważyłem więcej. Wiedziałem, że jesteś bardzo nieszczęśliwa, ale kiedy zaczęłaś grać na gitarze, wydawało mi się, że poczułaś się lepiej. W zeszłym tygodniu wyglądałaś bardzo źle i zdecydowałem się na tę rozmowę. Proszę, naprawdę możesz mi zaufać. Powiedziałaś w szkole, że czujesz jakbyś mnie znała od dawna, ja czuję podobnie. Obiecuję ci, że nikt nie dowie się o twoich problemach.

Westchnęłam ponownie i schowałam twarz w dłoniach. Miał rację i pomimo tego, że Billy krzyczał: „Nie, nie, nie, nie ufaj mu!”, wiedziałam, że muszę. Wreszcie spojrzałam na niego.

– Jak długo? – zapytał raz jeszcze.

– Trzy lata – odpowiedziałam cicho.

Teraz on schował twarz w dłoniach… po chwili spojrzał na mnie. Jego „zawsze wesołe oczy” były bardzo smutne.

– Okaleczasz się trzy lata?! – Nie mógł uwierzyć. – A co na to twoi rodzice, rodzina, przyjaciele? – Jared był w szoku.

Uśmiechnęłam się smutno.

– Są bardzo zajęci. Moi zadaniem jest być dobrą córką, dobrą siostrą, dobrą uczennicą i pomagać zawsze wtedy, kiedy mnie potrzebują. Straciłam przyjaciółkę, kiedy przeprowadziła się do Los Angeles. Nie mam przyjaciół. – Nie mogłam powiedzieć mu o Billym, był tylko mój!

– Nie rozumiem, nie wierzę – Jared cały czas był w szoku. – Ty naprawdę potrzebujesz pomocy. Powinnaś zacząć terapię.

– Jest ok, nie musisz się o mnie martwić – próbowałam zbagatelizować moją sytuację. – Dzięki za troskę, ale jej nie potrzebuję. Muszę iść, mój czas się skończył – podniosłam się z krzesła i dałam mu osiem funtów.

– Nie płacisz mi dzisiaj – podszedł do swojego biurka. – Możesz przyjść do mnie jutro o wpół do trzeciej?

– Po co? – zapytałam nerwowo. Nie chciałam więcej rozmawiać o sobie.

– Na lekcję – odpowiedział z uśmiechem. – Ale mam jedną prośbę – podszedł do mnie i wziął mnie za rękę. – Jeśli będziesz potrzebowała pomocy, jestem tu. Jeśli zdecydujesz się na terapię, pomogę ci. Jesteś fantastyczną dziewczyną, masz wiele talentów i całe życie przed sobą. Proszę, obiecaj mi, że przestaniesz się okaleczać.

W moich oczach pojawiły się łzy.

– Nie mogę ci tego obiecać – wyszeptałam.

Jared przyciągnął mnie do siebie i przytulił.

– Wiem Annie, wiem.

Zaczęłam płakać i nie mogłam przestać. Jared przytulał mnie i głaskał po włosach. Wreszcie podszedł do swojego biurka, napisał coś na kartce i przyniósł mi ją.

– Tu masz mój numer. Jeżeli będziesz czegoś potrzebować, zadzwoń. Jeśli poczujesz, że znów chcesz się ciąć, zadzwoń. Możesz mi to obiecać?

Przestałam płakać i uśmiechnęłam się.

– Tak, obiecuję ci.

– Dobrze, wierzę ci. Twój sekret jest u mnie bezpieczny – puścił do mnie oko.

– Nie wiem dlaczego, ale ja także ci wierzę. Dziękuję Jared. Widzimy się jutro. – Otworzył drzwi z klucza i wyszłam. Ciężko to wytłumaczyć, ale poczułam się znacznie lepiej po tej rozmowie. Wiedziałam, że on naprawdę mi pomoże jeśli będę potrzebowała pomocy.

Następnego dnia czułam się bardzo, bardzo szczęśliwa. Jared był moim przyjacielem… miałam prawdziwego przyjaciela, który znał wszystko moje sekrety… prawie wszystkie. Dawno tego nie czułam… właściwie odkąd Lucy wyjechała. Myślałam, że nic nie zakłóci mojego szczęścia, ale oczywiście się myliłam. Moja wychowawczyni przyszła do mnie i dała mi list z sekretariatu, że nie dostarczyłam jeszcze zaświadczenia lekarskiego o stanie mojego zdrowia. Na szczęście lekarz będzie w szkole w poniedziałek i muszę być gotowa na badanie, bo bez tego nie dostanę świadectwa. Zamarłam. Nie mogłam rozebrać się przed nikim… wiadomo dlaczego. Dlatego też nie miałam chłopaka, nienawidziłam plaży, lata, zajęć w–f i lekarzy… za wyjątkiem dentystów. Dentysty nienawidziłam z innych powodów. W każdym razie byłam w kropce. Chciałam umrzeć. Kiedy przyszłam do Jareda znów wyglądałam jak cień.

– Cześć Ann, wszystko w porządku? – To było bardzo dziwne, ale on naprawdę cieszył się, że mnie widzi.

– Niezupełnie – odpowiedziałam szczerze.

– Co się stało? – Zbliżył się do mnie, wziął moje ręce i szukał nowych śladów po cięciach. – Powinienem sprawdzić twoje nogi? – zapytał ze strachem.

– Nie musisz – uśmiechnęłam się słabo. – Mam problem w szkole – powiedziałam mu o lekarzu.

– To faktycznie duży problem – westchnął. – Ale spróbuję ci pomóc. Jeśli mi się uda obiecasz mi, że skończysz z samookaleczaniem, ok?


– To nie jest takie proste jak myślisz…

– Wiem, ale większość twoich problemów jest w twojej głowie. Jeżeli zaczniesz o tym mówić, to odejdzie – przerwał mi. – Wiem o czym mówię, znam te problemy lepiej niż sądzisz.

Spojrzałam na niego zaskoczona.

– Długa historia, może kiedyś ci opowiem. W każdym razie zadzwoń do mnie w poniedziałek rano, powiem ci co zrobimy… i nie martw się… i nie tnij się. Obiecujesz?

– Obiecuję – uśmiechnęłam się.

– No dobrze, to możemy się teraz pouczyć kilka minut?

– Ty jesteś szefem – odpowiedziałam, a on spojrzał na mnie tak jakoś inaczej… a potem uśmiechnął się szeroko.

– Grzeczna dziewczynka – powiedział wreszcie.

Trudno sobie wyobrazić jak czułam się po spotkaniu z Jaredem. Dał mi tyle optymizmu, nie mogłam doczekać się poniedziałku. Oczywiście nie cięłam się… tak jak obiecałam.

W poniedziałek rano zadzwoniłam do niego.

– Cześć Ann, o której masz tego lekarza?

– Po lunchu.

– Możesz się zwolnić ze szkoły przed lunchem?

– Nie mogę, mogę tylko uciec – odpowiedziałam ostro. Byłam wściekła. Jaki powód miałam podać, żeby wyjść wcześniej?

– Nie, nie, to zły pomysł. Dobra, nie martw się, coś wymyślę…

– Zwariowałeś?! Nie masz planu?! Nie powinnam ci ufać, żałuję, że ci uwierzyłam!

– Uspokój się Annie, przepraszam, pomogę ci, proszę, uspokój się – był bardzo zdenerwowany. – Idź do szkoły jak zwykle, znajdę cię przed lunchem, obiecuję… proszę, zaufaj mi.

– Nie mam wyboru – odpowiedziałam, rozłączyłam się i poszłam do szkoły.

Wpół do dwunastej Jared zapukał do mojej klasy i otworzył drzwi. Wszystkie oczy zwróciły się na niego.

Przepraszam, że przeszkadzam, mogę panią na chwilę poprosić? – zwrócił się do mojej nauczycielki.

– Wyszła z nim i zamknęła drzwi. W jednej chwili oblał mnie zimny pot. Kilka minut później wróciła.

– Ann, możesz z nim iść – zwróciła się do mnie. – Powodzenia – dodała z uśmiechem kiedy wychodziłam.

Odwróciłam się do niej i uśmiechnęłam słabo. Nie miałam pojęcia co on jej powiedział! Miałam nadzieję, że nie prawdę. Jared czekał na mnie w holu.

– W porządku? – zapytał patrząc na mnie uważnie.

– Tak, co jej powiedziałeś?

– Że mamy koncert w Domu Weterana, a gitarzysta zachorował i tylko ty możesz go zastąpić – wzruszył ramionami.

– Ale z ciebie wariat – zaczęłam się śmiać i nie mogłam przestać.

– Masz bardzo miły śmiech, powinnaś śmiać się częściej – spojrzał na mnie uważnie. – Ok, musimy iść – wziął mnie za rękę i ścisnął ją delikatnie. Poczułam się dość niekomfortowo… nie, nie, to złe słowo… dziwnie… to lepsze. Może dlatego, że nikt nigdy wcześniej tego nie robił.

– Dokąd jedziemy? – zapytałam, gdy szliśmy do jego samochodu.

– Do lekarza, potrzebujesz zaświadczenia, prawda?

– Jared słuchaj… dzięki za pomoc, ale to mój problem, nie twój. Nie mogę iść do lekarza i ty dobrze wiesz dlaczego.

– Ufasz mi? – Zatrzymał się, odwrócił do mnie i spojrzał w oczy.

– Tak – wyszeptałam. Był tak blisko i pachniał tak ładnie…

– Więc jedziemy – uśmiechnął się… i pojechaliśmy.

– Dokąd jedziemy? – zapytałam ponownie. Jechaliśmy już od kilku minut.

– Do mojego domu, chciałbym, żebyś kogoś poznała – odpowiedział.

Uniosłam brwi na znak zdziwienia.

– Kogo? Twoją dziewczynę?

– Moją mamę – odpowiedział poważnie.

– Mieszkasz z mamą?! – krzyknęłam z niedowierzaniem i ze śmiechem. Nie wyglądał na gościa, który mieszka z mamusią.

– Tak – odpowiedział krótko. Zrozumiałam, że to nie temat do żartów.

Kiedy dojechaliśmy na przedmieścia, moim oczom ukazał się duży dom z przepięknym ogrodem.

– Masz piękny dom – powiedziałam, ale Jared nie zareagował. Był na mnie trochę zły.

– Chodź – powiedział i wysiadł z samochodu.

Wysiadłam grzecznie. Był zły i to wcale nie trochę.

– Mamo! – krzyknął, kiedy weszliśmy do środka.

Wyjechała z kuchni na wózku inwalidzkim. Uśmiechała się przyjacielsko. Miała białe włosy i śliczne zielone oczy, takie same jak Jared. Poczułam się źle i przestałam się dziwić, że Jared się wkurzył. Byłam kretynką.

– Witaj Ann, jestem Eve – powiedziała przyjaźnie.

– Dzień dobry – odpowiedziałam. Wciąż czułam się jak oślica.

– Daj mi swoją kurtkę i przejdź do salonu – powiedział Jared pomagając mi się rozebrać.

– Chodź ze mną moja droga – Eve wzięła mnie za rękę i zaprowadziła do pokoju.

Dom był tak samo piękny wewnątrz jak i na zewnątrz. Salon był cały w drewnie… jak domek myśliwski tylko bez martwych zwierząt na ścianach. I oczywiście z kominkiem… na półce, nad kominkiem stały dwa zdjęcia; jedno Jareda sprzed kilku lat, a drugie Eve z przystojnym mężczyzną, prawdopodobnie mężem. Zdjęcie było znad morza i ona nie siedziała wtedy na wózku. Ciekawa byłam co się wydarzyło.

Siadaj Ann, Jared przyniesie nam herbatę – odwróciła się do syna i uśmiechnęła.

Jared również się uśmiechnął i zniknął w kuchni.

Więc… Jared mówił mi, że potrzebujesz pomocy – zaczęła.

Poruszyłam się niespokojnie. Co Jared jej powiedział? „Twój sekret jest bezpieczny” przypomniałam sobie jak to mówił. Czułam, że to początek mojego końca. To nie był dobry pomysł, żeby mu zaufać.

Nie martw się – wzięła moją rękę. – On powiedział tylko mnie, a ja nie powiem nikomu.

Jared przyszedł z herbatą i usiadł na fotelu.

–Jak się czujesz mamo? Brałaś tabletki? – zapytał z troską.

„Kretynka,kretynka, megakretynka” pomyślałam o sobie.

– Dziękuję synu za troskę, ale już ich nie potrzebuję – odpowiedziała zniecierpliwiona. – Ostatni weekend spędziliśmy w szpitalu, bo miałam problemy z kręgosłupem – wyjaśniła mi. – Jared jest najlepszym synem pod słońcem – uśmiechnęła się do niego.

Jared w odpowiedzi puścił do niej oko, a ja czułam się gorzej i gorzej i gorzej. „Jak mogłam być tak samolubna?! Miał tyle własnych problemów, ale nie zapomniał o mnie… swojej uczennicy… tylko samookaleczającej się uczennicy.”

Dobrze Ann więc potrzebujesz zaświadczenie od lekarza, że jesteś zdrowa, zgadza się? – Eve spojrzała na mnie.

– Zgadza się – odpowiedziałam cicho.

– Ale nie jesteś zdrowa, zgadza się? – popatrzyła na mnie uważnie.

– Jestem – odpowiedziałam nerwowo. Nie wiedziałam czego mam się spodziewać.

Mama Jareda westchnęła głęboko i wzięła mnie za rękę. Siedziałam ze spuszczoną głową.

Ann jestem terapeutką i mogę spróbować ci pomóc. Mogę sobie wyobrazić jak się czujesz i jak trudne jest twoje życie, ale nie możesz wciąż się okaleczać. Czy chcesz umrzeć? – zapytała poważnie.

„To moje marzenie” pomyślałam, ale nic nie odpowiedziałam. Siedziałam wciąż ze spuszczoną głową.

– Moje dziecko będziesz miała cudowne życie jeśli tylko sama sobie na to pozwolisz.

Spojrzałam na nią zaskoczona.

– To prawda – uśmiechnęła się. – Mogę ci pokazać dlaczego jesteś tak bardzo nieszczęśliwa, jeśli tylko mi na to pozwolisz. Na początek pokaż mi swoje blizny.

Cofnęłam się gwałtownie, nie byłam na to gotowa.

– Mamo może zadzwoń do Toma Brady’ego, pojadę do niego po zaświadczenie – Jared spojrzał na nią znacząco.

– Tak, masz rację – skinęła głową. – Ann – zwróciła się do mnie. – Zadzwonię do mojego przyjaciela, jest lekarzem i da ci zaświadczenie ale mam jeden warunek… musisz przychodzić do mnie na terapię.

– Nie potrzebuję terapii, przepraszam, muszę iść do domu – zerwałam się z sofy, a za mną Jared. Miałam dwa powody, żeby stamtąd uciec. Po pierwsze nie mogłam nikomu zaufać. Absolutnie nikomu!!! Po drugie, nawet gdybym im zaufała, nie miałam pieniędzy na terapię.

– Ann poczekaj – Jared krzyknął za mną.

Poszłam do holu, a on za mną, Eve została w salonie. Jared wziął mnie za rękę, kiedy próbowałam założyć kurtkę.

– Ann, proszę, zostań – prosił. – Nie mogę ci więcej pomóc, ale ona tak – wskazał na matkę.

– Jared… nie rozumiesz… nie potrafisz zrozumieć co czuję. Żałuję, że powiedziałam ci prawdę, to wciąż powinien być tylko mój sekret, żadnych wspólników – próbowałam wytłumaczyć mu moją decyzję.

– Byłem narkomanem, mój najlepszy przyjaciel umarł na moich oczach. Znam tę drogę i wiem gdzie się kończy. Nie mogę pozwolić ci umrzeć. Samookaleczanie jest jak narkotyki, takie samo uzależnienie, te same energie – spojrzał na mnie i zobaczyłam w jego oczach smutek i cierpienie. – Jesteś bezpieczna w tym domu i przyrzekam, że twoja tajemnica również.

Nie wiedziałam co mam na to powiedzieć… co zrobić… nigdy bym się nie spodziewała… mój Boże! A on stał przede mną i czekał na moją decyzję.

– Nie mam pieniędzy na terapię – wyszeptałam po dłuższej chwili.

– Nie chcę twoich pieniędzy – Eve pojawiła się w drzwiach salonu. – Chcę ci tylko pomóc, to wszystko.

– Dobrze – poddałam się. Jared wziął moją kurtkę i wróciliśmy do salonu.

Eve zadzwoniła do lekarza.

– Cześć Tom tu Eve… tak, wszystko w porządku, dziękuję, ale mam wielką prośbę… oczywiście, że możesz. Mam przyjaciółkę, która potrzebuje zaświadczenie do szkoły… tak jest moją pacjentką, bardzo nieśmiała dziewczyna… Tak oczywiście, pracujemy nad tym… Nie, nie to niemożliwe Tom, masz moje słowo. Tak ma problem z rodzicami… Nie, absolutnie w domu nie ma przemocy! Przysięgam, wszystko jest w porządku, jest tylko bardzo nieśmiała… jak jej matka. Mogę za nią ręczyć. Proszę, zrób to dla mnie… Tak do szkoły… Tak dokładnie… Nie, dzisiaj. Tak, Jared będzie za dziesięć minut… Tak, będzie miał jej legitymację. Dzięki Tom, jesteś aniołem… Ok, widzimy się w piątek… oczywiście, że pamiętam. Dzięki Tom, do widzenia. – Odłożyła telefon i spojrzała na mnie.

– Dziękuję – wyszeptałam.

– Bardzo proszę – uśmiechnęła się szeroko. – Jared proszę jedź do niego. Ann, daj mu swoją legitymację.

– Ok, wrócę szybko – uśmiechnął się i wziął dokument. – Poczekasz na mnie? Obiecujesz?

– Tak – odpowiedziałam z wdzięcznością.

Kiedy Jared wyszedł Eve spojrzała na mnie ponownie.

– Chciałabym porozmawiać z tobą o twoich uczuciach, ale najpierw opowiem ci o mojej pracy. Jestem terapeutką, ale pracuję z podświadomością. Chciałabym nauczyć cię jak możesz wykorzystać swoją wiedzę i podświadomość, aby zmienić swoje życie – westchnęła i kontynuowała. – Wiem co to znaczy kiedy nie chce się żyć. Trzy lata temu zmarł mój mąż. Miał atak serca, kiedy był na dachu. Stałam na zewnątrz i trzymałam mu drabinę. Kiedy spadał, próbowałam go złapać… najgłupszy pomysł na świecie – znów westchnęła. – Spadł na mnie i złamał mi kręgosłup. Żałowałam, że mnie nie zabił. Kochałam go bardziej niż mojego syna… taka jest prawda. Chciałam umrzeć razem z nim… dwa razy próbowałam się zabić. Byłam bardzo samolubna, nie myślałam w ogóle o Jaredzie, myślałam tylko o sobie, o moim cierpieniu. Pewnej nocy mój mąż przyszedł do mnie i powiedział, że muszę żyć, opiekować się naszym synem i innymi ludźmi, którzy będą potrzebowali mojej pomocy. Powiedział mi, że jeśli popełnię samobójstwo, nie spotkamy się w specjalnymi miejscu między wcieleniami. Uwierzyłam mu, ale to nie było takie proste. Miałam bardzo głęboką depresję. Kiedy wróciłam do domu potrzebowałam stałej opieki. Jared przeprowadził się do mnie, jego narzeczona zostawiła go, bo nie mogła zrozumieć dlaczego on chce się mną zajmować zamiast zatrudnić wykwalifikowaną pomoc. Poświęcił swoje życie dla mnie i uratował mnie. Któregoś dnia zapytałam go dlaczego to zrobił, a on odpowiedział: „Ponieważ jesteś moją mamą i kocham cię. Dziękuję, że zdecydowałaś się zostać ze mną. Będę zawsze przy tobie ponieważ nie zostawiłaś mnie pomimo tego, że nie chciałaś żyć” Po tej rozmowie płakałam przez kilka dni, ale zmieniła ona moje życie na zawsze. Wciąż żyję dzięki niemu i dla niego ale chciałabym, żeby ułożył sobie życie. Teraz ma tylko swój zespół i starą matkę, która potrzebuje jego pomocy – skończyła i spojrzała na mnie.

Płakałam i nie mogłam przestać. Na tę rodzinę spadło tyle bólu, tyle cierpienia, a Jared… był po prostu… nieprawdopodobny.

– Nie płacz Ann, to przeszłość – Eve wzięła mnie za rękę i podała mi chusteczki. – Opowiedziałam ci tę historię ponieważ czasem wydaje nam się, że mamy najgorzej na świecie, a nie jest to prawda. Masz zdrowe ciało, nie potrzebujesz nikogo, żeby normalnie funkcjonować. Pomyśl o tym.

– Twoja historia jest bardzo dramatyczna, ale ja czuję się tu tak obco, jakbym była w złym miejscu… to bardzo trudno wytłumaczyć – powiedziałam.

– Rozumiem co masz na myśli. Bardzo prawdopodobne jest, że jesteś w złym miejscu, ale to nie powód, żeby się poddawać. To jest twoje doświadczenie… bardzo ważne doświadczenie. Jestem pewna, że odnajdziesz swoje miejsce na ziemi, jeśli naprawdę będziesz tego chciała. Porozmawiamy o tym następnym razem, może zrobię ci regres… zajmuję się też ziołami, jeśli pokazałabyś mi swoje blizny, mogłabym przygotować dla ciebie maść, wtedy twoja skóra wyglądałaby lepiej.

Westchnęłam i podwinęłam rękawy. Wyciągnęła rękę i dotknęła moich blizn.

– Mój Boże, jak długo to robisz? – zapytała z niedowierzaniem.

– Trzy lata – odpowiedziałam szczerze.

Nagle drzwi się otworzyły i wszedł Jared.

– Cześć, wszystko w porządku? – zapytał zdejmując kurtkę.

– W porządku – odpowiedziałam.

– To dobrze, tu jest twoje zaświadczenie i legitymacja – podał mi dokumenty.

– Dziękuję, naprawdę bardzo, bardzo dziękuję wam obojgu – spojrzałam na nich z wdzięcznością. – Myślę, że powinnam już iść – podniosłam się i przeszłam do holu.

– Dobrze Ann, pomyśl o tym, co ci powiedziałam.

– Pomyślę, obiecuję – odpowiedziałam. Wciąż nie mogłam uwierzyć w jej historię.

– Następnym razem porozmawiamy o tobie, dobrze? – zapytała.

– Dobrze, będę na to gotowa, obiecuję. Już teraz czuję się dużo lepiej, dziękuję – nie mogłam znaleźć właściwych słów, żeby jej opisać jak się czuję. A czułam, że moje życie się zmieniło… na zawsze.

– To co, możemy iść? – zapytał Jared.

– Nie, nie, ja pójdę sama – zaprotestowałam.

– Jadę do miasta, podrzucę cię, to żaden problem – odpowiedział.

– To kiedy do mnie przyjedziesz Ann? – zapytała Eve. – Może w przyszły czwartek?

– Tak, oczywiście. I zrobisz mi ten regres?

– Zobaczymy. Nie obiecuję, ponieważ musisz być na to gotowa – odpowiedziała.

– Co to jest ten regres? – zapytałam zaskoczona. Dlaczego musiałam być na to „gotowa”?

– To powrót do wcześniejszych wcieleń. Wierzysz w reinkarnację? – zapytała poważnie.

– Nie jestem pewna… ale… chyba tak.

– Poczytaj o tym w internecie i jeśli będziesz miała więcej pytań, porozmawiamy o tym w czwartek. O której będziesz?

– Koło trzeciej. Może być?

– Oczywiście moja droga. Będę na ciebie czekała – uśmiechnęła się ciepło.

– Nie mogę się doczekać, dziękuję ci, jesteś wspaniała – byłam tak szczęśliwa, że pochyliłam się i objęłam Eve.

Poklepała mnie po plecach.

– Wszystko będzie dobrze, nie martw się.

– Widzę, że z was są już dobre przyjaciółki. Jestem zazdrosny – śmiał się Jared. – Chodź Ann, pokażę ci przystanek autobusowy i naprawdę musimy już iść.

– Do zobaczenia w czwartek – powiedziała Eve.

– Dziękuję za wszystko – dodałam jeszcze i wyszłam z Jaredem.

– Twoja mama jest fantastyczna. Dziękuję, że mnie z nią poznałeś – powiedziałam kiedy jechaliśmy.

– Cała przyjemność po mojej stronie – Jared puścił do mnie oko.

– Opowiedziała mi waszą historię. Jesteś bardzo odważnym i szlachetnym człowiekiem.

Jared zaśmiał się.

– To bardzo miłe, ale nieprawdziwe. Straciłem ojca, nie mogłem stracić również matki. Każdy na moim miejscu postąpiłby tak samo.

– Nie sądzę – odpowiedziałam, a on spojrzał na mnie zaskoczony. Moim marzeniem było wyprowadzić się z domu tak szybko jak to będzie możliwe i nigdy nie wracać. Nigdy!

– Chcesz posłuchać mojej piosenki? – zapytał Jared przerywając niezręczną ciszę.

– Pewnie.

Włączył CD i usłyszałam ostry, rockowy kawałek.

– Jest dobra, naprawdę dobra – powiedziałem, kiedy muzyka umilkła.

– Nagraliśmy ją, a teraz będziemy robić klip w Wielkim Kanionie w Stanach. Mamy już scenariusz, czekamy tylko na wiadomość kiedy możemy zaczynać.

– Masz świetne pomysły, myślę, że będziesz sławny i będę mogła się chwalić, że cię znam – zakończyłam ze śmiechem.

Jared potrząsnął głową i też się zaśmiał.

– Jesteś zwariowaną nastolatką.

– Jared, opowiesz mi o swoich problemach z narkotykami? – zmieniłam temat, bo cały czas o tym myślałam.

Przestał się śmiać i spojrzał na mnie.

– Nie lubię o tym mówić, ale może kiedyś zdecyduję się opowiedzieć ci tę historię. Pomyślę nad tym, ok.

– Ok, będę czekać – uśmiechnęłam się. Jared zatrzymał samochód przy music clubie.

– Przepraszam, nie podrzucę cię do domu, bo zaczynam zajęcia za dziesięć minut – powiedział przepraszająco.

– Nie zawracaj sobie głowy, dziękuję ci Jared, naprawdę dziękuję ci za wszystko – powiedziałam wysiadając z samochodu.

–Bądź szczęśliwa Ann i… widzimy się w środę – przypomniał mi. – I żadnego cięcia się!

– Żadnego cięcia, obiecuję – odpowiedziałam i poszłam do domu.

W środę Jared dał mi maść od Eve i powiedział mi, że wyjeżdża na tydzień do Stanów. Dał mi numer do Eve, żebym mogła się z nią skontaktować, gdyby coś złego się ze mną działo. Nie zmartwiłam się, to był tylko tydzień. W następną środę będę miała lekcję z Patrickiem, w czwartek terapię z Eve, a za dwa tygodnie w środę normalne zajęcia z Jaredem.

W piątek, po wyjeździe Jareda, wszystko zaczęło się walić. Moja siostra zachorowała na ospę wietrzną i musiała zostać w domu… razem z matką oczywiście. Poszłam do szkoły jak zwykle, ale nienawidziłam wracać do domu pełnego ludzi. Zazwyczaj miałam jeszcze kilka godzin dla siebie, teraz miałam na głowie matkę i głupią siostrę. Matka zarządziła sprzątanie, bo mamy dużo czasu. My czyli ona i ja. Chciałam uciec, ale nie miałam dokąd. I wtedy pojawił się Billy. Ostatnio rzadko go słyszałam, przyjaźniłam się z Jaredem i nie potrzebowałam Billy’ego. Kiedy sprzątałam przyszedł do mnie i przypomniał mi jak fajnie się czułam po samookaleczaniu. Jared nie musiał o tym wiedzieć. Miałam w sobie dużo złości, a Billy miał rację, zrobię to i poczuję się lepiej. To były tylko trzy cięcia w niedzielny wieczór, potem poszłam spać. Rano faktycznie czułam się znacznie lepiej. „Mówiłem ci” usłyszałam Billy’ego. Pomyślałam, że być może samookaleczanie jest moim przeznaczeniem i nikt nie może nic na to poradzić. Kiedy wróciłam ze szkoły zaczęło się moje piekło. Matka sprzątała w moim pokoju i znalazła nóż. Leżał na stole w kuchni. Kiedy go zobaczyłam, zamarłam.

– Dlaczego trzymasz nóż w swoim pokoju? – zapytała.

– Dlaczego grzebiesz w moich rzeczach? – zapytałam spokojnie. Grzebała, inaczej by go nie znalazła. Odpowiedz na pytanie! – krzyknęła.

„Pokaż jej” usłyszałam Billy’ego i coś we mnie pękło. Nie chciałam już dłużej tego ukrywać. – Myślisz, że masz wszystko pod kontrolą?! Myślisz, że jestem twoją niewolnicą?! Pokażę ci, do czego używam noża! – zdjęłam kurtkę i podciągnęłam rękawy. Złapałam nóż ze stołu i zrobiłam trzy cięcia na lewym przedramieniu.

– Co robisz idiotko?! – Matka podskoczyła do mnie i wyrwała mi nóż. Stałam bez ruchu, cała we krwi i nie mogłam uwierzyć w to, co zrobiłam.

– Jesteś nienormalna, dzwonię po pogotowie! – krzyknęła matka i sięgnęła po telefon.

– Spierdalaj – odpowiedziałam i poszłam do siebie. Myślę, że ona była przerażona, bała się mnie… i dobrze. Czułam się wspaniale i było mi obojętne co będzie dalej. Byłam wolna… i dumna, że miałam odwagę jej to wreszcie pokazać… i ta jej głupia mina… warto było to zobaczyć. W każdym razie karetka przyjechała kilka minut później. Matka, w ciągu tych kilku minut, nie miała odwagi wejść do mojego pokoju. Lekarz otworzył drzwi bardzo ostrożnie.

– Witaj Ann, wszystko w porządku? – zapytał przyjaźnie.

– Tak, w porządku – odpowiedziałam. Opatrzyłam sobie rany… jak zwykle i siedziałam na sofie czytając książkę.

– Chciałbym zabrać cię do szpitala. Twoja mam powiedziała, że potrzebujesz pomocy – był bardzo miły i widać było, że nie chce mnie zdenerwować.

– Nie potrzebuję, dziękuję – odpowiedziałam grzecznie i wróciłam do czytania.

– Ann okaleczasz swoje ciało, musisz iść z nami – wciąż był bardzo grzeczny aczkolwiek stanowczy.

– Okaleczam swoje ciało od trzech lat i ona do tej pory tego nie zauważyła. Moim zdaniem to ona bardziej potrzebuje pomocy niż ja.

– Twoja mama martwi się o ciebie…

– Moja mama się martwi ponieważ straciła niewolnika i to jest największy problem. Pójdę z wami i nie chcę już tu wracać. Proszę poczekać kilka minut wezmę swoje rzeczy – przerwałam mu, wzięłam dużą torbę i zaczęłam się pakować. Lekarz poszedł do matki. Minutę później przyszła do mnie.

– Jak śmiesz opowiadać takie rzeczy! Jesteś niewdzięczną idiotką…

– A ty jesteś zwyczajną idiotką – przerwałam jej. – Mam dosyć, nie chcę mieszkać w tym domu. W ogóle cię nie obchodzę. Zniszczyłaś mi życie, nienawidzę cię. I oczywiście najważniejsze jest co ludzie powiedzą. Pojadę do szpitala i wszystkim opowiem czyją jestem córką i że jestem tu przez ciebie!

Lekarz stał w drzwiach i słuchał. Matka odwróciła się do niego.

– Do którego szpitala ją zabieracie? – zapytała.

– Do najbliższego, w mieście – odpowiedział.

– Pan pozwoli ze mną, doktorze – wyszła z mojego pokoju i poszła z nim do kuchni. – Proszę, zawieźcie ją do szpitala w Londynie. Ona jest nienormalna a ja… ja jestem w pewnym sensie publiczną osobą w naszym mieście i boję się, że ona… chce zniszczyć moją karierę – powiedziała ze łzami w oczach.

– Mój Boże, nie mogę uwierzyć, że martwi się pani o karierę. Córka ma duży problem z samookaleczaniem a pani mówi o swojej karierze! Ona ma rację, pani bardziej potrzebuje pomocy niż ona. Przepraszam, ale muszę wrócić do mojej pacjentki – wszedł do mojego pokoju bardzo zdenerwowany. – Jesteś gotowa? – zapytał.

– Tak – westchnęłam – Wszędzie będzie lepiej niż tu – dodałam.

– Dam ci adresy domów dla ludzi z podobnymi problemami. Nie musisz tu wracać jeśli nie chcesz.

– Dzięki doktorze – była szczęśliwa, że trzyma moją stronę.

– Wszystko będzie dobrze – uśmiechnął się i wziął moją torbę.

– Nie mogę iść z tobą kochanie ponieważ Daisy jest chora – matka stała w przedpokoju i próbowała być miła.

– Nie chcę cię widzieć – odpowiedziałam. – Mam prawie osiemnaście lat, to moje życie i moje decyzje.

– Przyjedziemy jutro kochanie – nie przestawała grać. – Dokąd ją zabieracie? – zapytała lekarza.

– Do najbliższego szpitala – odpowiedział i wyszedł ze mną.

W naszym mieście był tylko jeden szpital z kilkoma oddziałami. Ja trafiłam na psychiatrię. Wszyscy tu byli bardzo mili. Z jednej strony czułam się tu świetnie, z drugiej czułam, że tracę siebie. Dawali mi jakieś tabletki trzy razy dziennie i za każdym razem czułam się jakbym unosiła się nad ziemią, byłam jak we śnie. Mogli robić ze mną wszystko, co chcieli. Zapomniałam o Jaredzie i Eve, dzięki Bogu Billy wciąż był ze mną. Mówił mi, że mój czas nadchodzi i wkrótce będziemy razem na zawsze. Nie wiedziałam co to dokładnie oznacza, ale wierzyłam mu. Byłam szczęśliwa, że nie muszę się już dłużej ukrywać. Posiadanie sekretów jest bardzo męczące. Powiedziałam terapeutce wszystko o moim głupim, beznadziejnym życiu. Tylko Billy wciąż był sekretem. Powiedział mi, że jeżeli powiem komuś o nas, zrobią wszystko, żeby go zniszczyć. Billy był moim jedynym przyjacielem… zrozumiałam, że go kocham.

Moi rodzice przyjechali następnego dnia, ale nie chciałam ich widzieć więc poszli do lekarza. Pewnej noc miałam sen… z Billym. Pokazał mi się, był bardzo przystojnym mężczyzną. Obiecał, że zajmie się wszystkim, a ja muszę tylko odpoczywać. Tak bardzo go kochałam. Dotykał mnie i całował jak nikt dotąd. Byłam bardzo, bardzo szczęśliwa, choć zdawałam sobie sprawę, że żyję w dwóch światach. Billy był w moim alternatywnym, nierealnym świecie, któremu ostateczny kształt nadały tabletki, które zażywałam. W tym samym czasie żyłam w realnym świecie, rozmawiałam z lekarzami, spotykałam się z terapeutką. Wszyscy byli zadowoleni, że czuję się znacznie lepiej, a ja… coraz bardziej i bardziej traciłam siebie.

Jared przyjechał do domu w piątek w nocy. Był bardzo szczęśliwy, klip wyszedł doskonale czuł, że to jego przepustka na międzynarodowe listy przebojów. Teraz wystarczyło tylko nagrać album do końca, zrobić promocję singla z klipem i zdobyć pierwsze miejsca na światowych listach przebojów. Kiedy wszedł do domu, Ewa pojawiła się w drzwiach kuchni.

– Cześć mamo, czekasz na mnie? – zapytał wesoło.

– Cześć synu – odpowiedziała smutno. – Ann nie przyszła na terapię, myślę, że wydarzyło się coś złego.

– Nie martw się mamo może zapomniała – podszedł do niej i pocałował ją w czoło.

– Była w bardzo złych energiach, myślę, że one chcą jej umysłu – westchnęła.

– Ostatnio mówiłaś, że wszystko będzie dobrze – Jared był zaskoczony.

– Myślałam, że jest silniejsza, ale mogłam się mylić.

– No dobra, jest jedenasta, nie mogę teraz zadzwonić do jej domu i o nią pytać. Musimy poczekać do jutra. Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie wczoraj?

– Nie chciałam cię denerwować. Jesteś bardzo zaangażowany w sprawy tej dziewczyny – spojrzała na niego uważnie.

– Czuję ją jak kogoś bardzo bliskiego. Nie umiem tego wytłumaczyć. Zrobisz mi regres mamo? Spróbuję ją znaleźć w poprzednich inkarnacjach.

– Dobrze synu, ale nie dzisiaj. Jestem bardzo zdenerwowana, mam nadzieję, że po prostu zapomniała o spotkaniu.

– Nie wierzysz w to?

– Nie, nie wierzę. Będę próbowała ją chronić – dodała i poszła do swojego pokoju.

„Annie proszę nie możesz umrzeć” – pomyślał Jared i poszedł na górę.

W sobotę o ósmej rano zadzwonił do mojego domu. Moja siostra powiedziała mu, że jestem w szpitalu, bo miałam wypadek. Nie pytał o nic więcej, pół godziny później był u mnie. Skończyłam właśnie śniadanie, wzięłam tabletki i chciałam uciąć sobie drzemkę. Wszedł bardzo zdenerwowany.

– Annie co się stało? – zapytał.

– Cześć Jared – odpowiedziałam wesoło – o nic się nie martw, wszystko jest pod kontrolą.

Spojrzał na mnie bardzo uważnie.

– To widzę, ale… pod czyją kontrolą?

– Moją oczywiście – powiedziałam z oburzeniem.

– Ann, czy możesz mi powiedzieć co się wydarzyło?

Opowiedziałam mu całą historię. Siedział z twarzą schowaną w dłoniach.

– Teraz czuję się dużo lepiej, nie muszę już kłamać, jestem bardzo szczęśliwa. Nie musicie się już o mnie martwić przysięgam.

– Czujesz się lepiej ponieważ tabletki, które przyjmujesz działają jak narkotyki. Masz bardzo zmienione oczy…

– Ale dzięki tym narkotykom mogę spotykać się z Billym cały czas – przerwałam mu, ale natychmiast pożałowałam swoich słów.

– Kim jest Billy? – zapytał zaskoczony Jared. Był jeszcze bardziej zdenerwowany niż przedtem.

– Nikim – odpowiedziałam.

– Annie, kim jest Billy? – powtórzył.

– Moim najlepszym przyjacielem. Zawsze jest ze mną, gdy go potrzebuję. Zabronił mi mówić o nim, przepraszam – wzruszyłam ramionami.

– Czy on jest żywy? – zapytał poważnie. Próbował zmusić mnie do mówienia.

– Oczywiście! – zaśmiałam się.

– W takim razie poczekam na niego. Chciałbym z nim porozmawiać.

– To niemożliwe! – Nie mogłam przestać się śmiać.

– Dlaczego? – Jared się nie poddawał.

– Już wystarczy Jared. Opowiedz mi o swoich problemach z narkotykami – zmieniłam temat.

– Nie dzisiaj – odpowiedział szybko. – Annie – wziął mnie za rękę – czy możesz go poczuć tak, jak czujesz mnie? – pogłaskał mnie po policzku, a potem wziął moją rękę i bardzo delikatnie pocałował. Poczułam ciarki na całym ciele. – Czy czujesz to samo, kiedy on jest z tobą? – zapytał miękko.

– Nie mogę go tak czuć ponieważ on jest tylko w moich snach… w mojej głowie. – Słyszałam Billy’ego jak krzyczał do mnie, że nie powinnam ufać Jaredowi, ale zrozumiałam, że kocham ich obu. Nie chciałam mieć przed nim sekretów. – Ale Billy jest bardzo realny…

– Czy masz więcej takich przyjaciół jak Billy? – przerwał mi.

– Nie, tylko Billy.

„Pozbądź się go” usłyszałam Billy’ego. „Czekam na ciebie skarbie.”

– Przepraszam cię Jared ale jestem bardzo zmęczona. Czy mógłbyś już iść? – zapytałam.

– Tak, oczywiście – wstał z krzesła. – Ann proszę nie bierz tych tabletek. One zamykają świadomość i nie masz kontroli nad tym, co się z tobą dzieje. Przyjadę tu jeszcze dzisiaj z Eve, ok?

– Dobrze, do zobaczenia popołudniu – zgodziłam się i poszłam spać. Billy był na mnie wściekły, musiałam go przepraszać i obiecać, że z nikim już nie będę o nim rozmawiać. Wspaniale spędziliśmy czas, Billy był taki czarujący, że uznałam, że kocham go bardziej niż Jareda. Billy powiedział mi też, że powinnam brać tabletki, gdyż dzięki nim możemy być ciągle razem, a wkrótce będziemy razem na zawsze. Nie miałam pojęcia jak on chce to zrobić ale wierzyłam mu… ponieważ go kochałam. Wczesnym popołudniem przyjechali Jared i Eve.

– Witaj kochanie jak się czujesz? – zapytała Eve i patrzyła na mnie tak bardzo dziwnie, jakby zaglądała do środka mnie. – Martwiłam się o ciebie Ann.

– Przepraszam, powinnam była zadzwonić – odpowiedziałam.

– Nic nie szkodzi. Cieszę się, że czujesz się lepiej – uśmiechnęła się.

Jared podszedł do mojej szafki, postawił długą, białą świeczkę i zapalił ja. Poczułam się bardzo niekomfortowo… chociaż właściwie nie wiem dlaczego. Martwiłam się, że Eve będzie chciała rozmawiać o Billym, ale niepotrzebnie. Jak zwykle gadała o sobie. Jared w zasadzie się nie odzywał. Kiedy wyszli byłam bardzo, bardzo zmęczona, ale kiedy zasnęłam Billy nie przyszedł.

– Co o tym myślisz mamo? – zapytał Jared kiedy jechali samochodem.

– Jest źle, naprawdę źle. Wyrzuciłam z niej tę energię, ale obawiam się, że wróci, a ona posłusznie ją wpuści – westchnęła.

– Co możemy zrobić? Czy ona może umrzeć?

– Może – Eve spojrzała smutno na Jareda. – Powinniśmy zabrać ją z tego szpitala do naszego domu, ale nie mam pojęcia jak to zrobić.

– Ile mamy czasu? – zapytał konkretnie.

– Dzisiaj jest bezpieczna. Ta energia odeszła, ale jestem pewna, że wróci. Pojedziemy do niej jutro i wtedy zadecydujemy co dalej.

– Dobrze mamo – westchnął. – W poniedziałek muszę jechać do Manchesteru ale wrócę w nocy.

– W porządku synu, mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze… mam nadzieję…

Spałam całe popołudnie, a kiedy się obudziłam byłam zła i nieszczęśliwa. Straciłam Billy’ego, nie miałam pojęcia gdzie się podział. Wieczorem wzięłam tabletki w nadziei, że Billy wróci… i miałam rację. Wołałam go i wołałam, a kiedy go zobaczyłam bardzo źle wyglądał… jak cień. Powiedział mi, że Eve jest czarownicą i chce go zniszczyć. Wiedziałam, że muszę się jej pozbyć. Billy był dla mnie najważniejszy.

W niedzielę Jared i Eve przyjechali do mnie po południu. Jared znów zapalił świecę, wkurzyłam się, że robi to bez pytania. I po co w ogóle ta świeczka? Kiedy zapytałam Eve odpowiedziała, że płomień ma mnie chronić od złych energii. Zapomniałam całkiem o Billym, nie jestem pewna, ale być może dlatego, że Eve robiła coś w mojej głowie. W każdym razie rozmawiała ze mną o tabletkach, że zabijają moją duszę i mój umysł i nie jestem w stanie rozpoznać co jest dobre a co złe. Czułam, że ma rację, ale jednocześnie nic z tym nie mogłam zrobić… byłam zbyt słaba. Jared tylko siedział i słuchał. Bardzo lubiłam Eve ale chciałam choć przez chwilę pobyć tylko z Jaredem. Kilka minut później Eve oświadczyła, że musi iść do toalety i wyszła. Jared usiadł na moim łóżku i wziął mnie za rękę.

– Annie, muszę z tobą porozmawiać o Billym – zaczął.

– Wybacz mi Jared ale nie chcę rozmawiać o Billym – odpowiedziałam.

– Myślę, że on nie jest dobrym człowiekiem jeśli lubi kiedy się okaleczasz – kontynuował.

– Nie, nie, to nie jest tak jak myślisz – zaprzeczyłam. – Pokazał mi tylko jak mogę rozładować agresję. To było dla mnie bardzo dobre, ale już tego nie robię, bo już nie potrzebuję.

– Wierzę ci Ann ale bardzo się o ciebie martwię – usiadł bliżej i pogłaskał mnie po policzku.

Był taki ciepły i pachniał tak ładnie. Bardzo chciałam się do niego przytulić… i zrobiłam to. Trzymał mnie w ramionach a ja… czułam się cudownie, lepiej niż z Billym. Po chwili odsunął mnie troszkę i spojrzał w moje oczy.

– Musisz żyć – powiedział stanowczo, a potem bardzo delikatnie pocałował mnie w usta. Czułam się jak w niebie, mój Boże, nie wiedziałam, że jeden pocałunek może zmienić całe życie.

– To jest moja obietnica dla ciebie i moja nadzieja na więcej – uśmiechnął się. – Jutro wcześnie rano jadę do Manchesteru, wrócę w nocy ale we wtorek rano przyjdę do ciebie. Zaczekasz na mnie? – znów pogłaskał mnie po policzku.

– Zaczekam – wyszeptałam.

– Proszę nie bierz już więcej tych tabletek – poprosił.

– Obiecuję – przyrzekłam. Byłam w takim stanie, że mogłam obiecać mu wszystko. Byłam zakochana i tyle.

Eve pojawiła się w drzwiach. Tylko na nas spojrzała i wszystko już wiedziała. Zauważyłam jej ukradkowy uśmiech.

– Dobra dzieciaki, mama wróciła – powiedziała. – Powiedziałeś jej? – zapytała Jareda.

– O czym? – zapytałam.

– Nie miałem czasu – odpowiedział nerwowo.

– O czym?! – podniosłam głos.

– Chcemy zabrać cię do naszego domu – Eve zwróciła się do mnie.

– Po co? – zapytałam zaskoczona.

– Ponieważ moim zdaniem, to miejsce nie jest dla ciebie korzystne.

„Mój Boże mieszkać z Jaredem w tym samym domu… nie, to zbyt wiele… nie mogłam się zgodzić.” Byłam tak przerażona tą propozycją, że nie potrafiłam logicznie myśleć.

– Pomyśl o tym moja droga – powiedziała Eve. – Myślę synu, że powinniśmy już iść – zwróciła się do Jareda.

– Dobrze mamo – zgodził się. – Annie będę u ciebie we wtorek, nie zapomnij co mi obiecałaś – przysunął się bliżej i pocałował mnie w szyję. Poczułam motyle w brzuchu.

– Postaram się przyjechać do ciebie jutro – powiedziała Eve.

– Nie, nie musisz – zaprzeczyłam. – Czuję się dużo lepiej i myślę, że już jestem zdrowa.

– O tak, jestem pewna – uśmiechnęła się i spojrzała na Jareda. – Chodźmy synu. Do zobaczenia Annie – dodała i wyszła.

Jared stanął w drzwiach, posłał mi buziaka i poszedł.

– Czy Ann jest teraz bezpieczna? – zapytał, gdy szli do samochodu.

– Mam nadzieję – odpowiedziała Eve. – Nie jestem pewna co ta energia chce od niej. Jeśli chce tylko jej umysłu to okay, mamy czas, ale jeśli chce jej życia, ona może umrzeć w każdej chwili. Kiedy wrócisz z Manchesteru spróbujemy zabrać ją do domu. Musi przestać brać tabletki i zacząć pracować ze sobą. Czy już ustaliłeś co do niej czujesz czy wciąż potrzebujesz regresu? – zmieniła temat i spojrzała na niego uważnie.

Jared uśmiechnął się do siebie.

– Nie ma znaczenia z którego wcielenia się znamy. Chciałbym się nią zaopiekować… jest taka młoda i taka bezradna.

– A ty jesteś wspaniałym człowiekiem. Jestem z ciebie dumna synu – uśmiechnęła się.

– Dzięki mamo – odpowiedział.

Zostałam sama, ale byłam bardzo, bardzo szczęśliwa. Najpierw nie mogłam zasnąć, a kiedy wreszcie mi się udało, obudziłam się rano. Billy odszedł.

Po śniadaniu pielęgniarka przyniosła mi tabletki i zażądała, żebym wzięła je natychmiast. Nie miałam wyjścia, musiałam je połknąć, a wtedy poczułam się bardzo senna… jak zwykle. Kiedy spałam przyszedł Billy.

– Nie mamy czasu kochanie – powiedział. – Kocham cię i chcę być z tobą na zawsze.

– Ja też cię kocham – odpowiedziałam. Była taki miły, zapomniałam o Jaredzie i chciałam być tylko z Billym. Zanim się obudziłam powiedział mi, że dzisiejszej nocy połączymy się ze sobą na zawsze. Przyszedł do mnie po wieczornych tabletkach. Wydawało mi się, że nie spałam… a on przyszedł do mnie w realu. Powiedział, że muszę iść do pokoju pielęgniarek po nóż… że będzie nam potrzebny w nocy. Nie mam pojęcia w jaki sposób wykradłam ten nóż, ale zrobiłam to. Włożyłam go pod poduszkę i położyłam się do łóżka. Byłam bardzo zmęczona, zasnęłam przed siódmą. Nagle Billy obudził mnie.

– Ann obudź się, już czas – powiedział miękko.

W ogóle nie wiedziałam co mam robić.

– Nic się nie martw, wszystko ci powiem – Billy czytał w moich myślach. – Weź nóż i krzesło, idź do łazienki i bądź cicho proszę.

Zrobiłam to bardzo cicho.

– Grzeczna dziewczynka – pochwalił mnie. – Teraz zamknij drzwi i podłóż krzesło pod klamkę.

Bezmyślnie robiłam to, co mi kazał. Nagle zauważyłam, że Billy leży w wannie. Wziął nóż z mojej ręki i przyciągnął mnie do siebie delikatnie.

– Chodź do mnie kochanie – uśmiechnął się. – Zrobimy to w tym samym czasie i będziemy razem już na zawsze.

Przypomniałam sobie Jareda i jego pocałunek. Zawahałam się, ale Billy wciąż trzymał mnie za rękę.

– Billy dzisiaj nie mogę – powiedziałam wreszcie. – Obiecałam Jaredowi, że na niego zaczekam.

– Jared nie jest ważny, my jesteśmy ważni. Jesteśmy dla siebie i musimy być razem. Chodź do mnie skarbie – znów mnie pociągnął.

– Przepraszam, nie mogę – próbowałam wyszarpnąć rękę, ale trzymał mnie mocno.

– To nasz czas, musimy to zrobić – powiedział i pociągnął mnie do wanny. – Nie bój się Annie, kocham cię i nie chcę cię skrzywdzić. Naprawdę chcę ci pomóc. Pamiętasz tę noc, kiedy próbowałaś popełnić samobójstwo? To nie był dobry czas, ale dzięki temu ja pojawiłem się w twoim życiu. Znam cię jak nikt. Tylko ja cię kocham i tylko ja jestem z tobą szczery. Kochasz mnie Annie? – zapytał i wziął moją rękę.

– Tak, kocham cię Billy – odpowiedziałam i nagle poczułam, że on przecina skórę na moim przedramieniu. Nie w poprzek, jak ja zawsze robiłam tylko wzdłuż żył, bardzo głęboko. Poczułam, że umieram i zaczęłam płakać. Nie chciałam umierać… ale było za późno. Byłam zbyt słaba, żeby zrobić cokolwiek. A Billy trzymał mnie bardzo mocno.

Jared chodził podenerwowany przez cały dzień. Miał nagrywać materiał na płytę, ale nie mógł. Po południu zadecydował, że musi wracać do Ann. Dzwonił do szpitala, ale pielęgniarka powiedziała mu, że Ann śpi i wszystko jest w porządku. Czuł, że coś jednak może być nie tak tym bardziej, że Eve zadzwoniła, że nie pojedzie do szpitala, bo ma okropny ból głowy. Kiedy przyjechał do szpitala było kilka minut po dziewiątej. Wbiegł od razu na drugie piętro.

– Co pan wyprawia? – zapytała pielęgniarka, gdy zobaczyła go na oddziale. – Jest za późno na odwiedziny, pacjenci już śpią. Proszę iść do domu i wrócić jutro.

– Przepraszam, ale nie mogę – odpowiedział bez tchu. – Pokój numer siedem, Annie, muszę sprawdzić. Jeśli śpi, pójdę do domu i wrócę jutro.

– Jestem pewna, że śpi. Byłam u niej pół godziny temu – nie ustępowała.

– Proszę… błagam…

– No dobrze – westchnęła. – Proszę za mną, tylko cicho – poszła pierwsza i otworzyła drzwi. Łóżko było puste.

Jared odepchnął ją i wszedł do środka.

– Annie! – krzyknął. Zapalił światło i rozejrzał się dookoła. Jego wzrok zatrzymał się na drzwiach od łazienki. Wziął za klamkę, ale nie mógł ich otworzyć. – Annie, słyszysz mnie, Annie! – krzyczał i szarpał za klamkę.

– Co ty robisz, obudzisz pacjentów – wyszeptała pielęgniarka. Nie wiedziała co ma z nim zrobić.

Nie obchodziło mnie co on robi z moim ciałem. Byłam zbyt słaba, a Billy okaleczał moje ręce i powtarzał jak bardzo mnie kocha. Kiedy usłyszał Jareda przestał, i zakrył mi usta.

– Bądź cicho dziwko – wysyczał. – Szybko – dodał i ciął mnie szybciej.

Kiedy usłyszałam Jareda myślałam, że on jest tylko w mojej głowie, ale kiedy Billy zakrył mi usta zrozumiałam, że Jared jest tutaj. Otworzyłam oczy i ostatkiem sił zaczęłam się wyrywać.

– Jared pomóż mi! – krzyknęłam stłumionym głosem.

Jared kopnął w drzwi aż krzesło potoczyło się przez całą łazienkę. Wpadł do środka i podbiegł do mnie. Leżałam w wannie, w piżamie, cała we krwi. W ręku trzymałam zakrwawiony nóż.

– Jared ja nie chciałam… obiecałam ci – powiedziałam i straciłam przytomność.

– Wołaj lekarza natychmiast! – krzyknął do pielęgniarki. – Annie, dlaczego to zrobiłaś, proszę nie umieraj – głaskał mnie po włosach.

Chwilę później wróciła pielęgniarka z lekarzem.

– O mój Boże, straciła dużo krwi, rany są bardzo głębokie. Pomóż mi, nie ma czasu – lekarz zwrócił się do Jareda. Przenieśli mnie na łóżko. – Do zabiegowego z nią i dzwoń po pomoc – krzyknął do pielęgniarki i wyjechali z łóżkiem. Jared pobiegł za nimi.

– Musisz tu poczekać synu – lekarz odwrócił się do Jareda przed gabinetem.

– Czy ona umrze? – zapytał Jared przełykając głośno ślinę.

– Módl się za nią – odpowiedział i wszedł do środka.

– Nie możesz umrzeć Annie, nie możesz – oparł się o ścianę i powtarzał to jak mantrę. Spojrzał na swoje ubranie i ręce, wszystko było we krwi. Nie chciał jednak odchodzić od drzwi. Pół godziny trwało wieczność. W tym czasie wiele osób wchodziło i wychodziło z gabinetu i wszyscy uśmiechali się do niego przyjaźnie. Wreszcie w drzwiach stanął lekarz.

– Nie martw się przyjacielu, wszystko będzie dobrze. Kim dla niej jesteś?

– Tylko przyjacielem – odpowiedział. Chciało mu się płakać ze szczęścia. – Czy mogę z nią zostać?

Lekarz spojrzał na niego i uśmiechnął się.

– Oczywiście.

– Dzięki doktorze – odpowiedział z wdzięcznością Jared.

– Bardzo proszę. Musimy zadzwonić do jej rodziców – westchnął i poszedł do swojego gabinetu.

Jared był ze mną przez całą noc. Moje przedramiona były zabandażowane, a gdzieś między bandażami udało im się podłączyć kroplówkę. Obudziłam się o ósmej, całe ciało miałam obolałe. Jared spał na krześle z głową na moim łóżku. Kiedy się ruszyłam, obudził się.

– Cześć Annie, jak się czujesz? – zapytał.

– Wszystko mnie boli – odpowiedziałam. – Dziękuję za uratowanie życia. Przysięgam, że tego nie chciałam, przysięgam – zaczęłam płakać.

– Wiem Annie, proszę nie płacz – wziął moją dłoń i zaczął całować.

– Czuję, że zawiodłam ciebie i Eve…

– Nie myśl tak, nie czuj się winna, to nasza wina – przerwał mi.

Chwilę później weszła pielęgniarka.

– Dzień dobry Ann, jak się czujesz? Mam dla ciebie nową kroplówkę – uśmiechnęła się. – Twoi rodzice tu jadą – dodała, zmieniła kroplówkę i poszła.

– Teraz mi gorzej – mruknęłam.

– Nie martw się, dobrze, że przyjadą, chcę z nimi porozmawiać – powiedział Jared.

– O czym? – zapytałam zaskoczona.

– Mama i ja chcemy cię zabrać do naszego domu. Szkoda, że mamy tu nie ma – westchnął i w tym momencie drzwi się otworzyły i stanęła w nich Eve.

– Ann, Jared, wszystko w porządku? Co ci się stało w ręce? – zapytała przestraszona.

– Cześć mamo, już w porządku. Przyjechałaś taksówką?

– Nie mogłam spać, czułam, że coś jest nie tak. Co się stało?! Ann, mów natychmiast! – była bardzo zdenerwowana.

Zaczęłam opowiadać… i płakać, było we mnie tyle emocji. Jared usiadł na łóżku i mnie przytulał.

– Bezczelny skurwiel – mruknęła Eve kiedy skończyłam. – Nie miałam pojęcia, że on jest taki silny i taki zdeterminowany. Wygrałaś walkę, ale nie wojnę. Powinnaś jak najszybciej wyjść ze szpitala i zamieszkać u nas. Muszę chronić cię tak długo, aż on sobie odpuści.

– To nie jest takie proste – odpowiedziałam. – Nie mam pieniędzy, muszę rzucić szkołę, znaleźć pracę i zamieszkać w centrum pomocy ludziom takim jak ja. Nie chcę zawracać wam głowy, jesteście wspaniali i zrobiliście dla mnie więcej niż moi rodzice przez ostatnie trzy lata… – w tym momencie do sali weszli moi rodzice.

– Ann, co się stało? – mama była bardzo zdenerwowana. – Kim są ci ludzie? – Jared wciąż siedział na moim łóżku.

– To moi przyjaciele Jared i Eve. Wszystko w porządku, nie musieliście przyjeżdżać – westchnęłam.

– Nie jest w porządku jeśli próbujesz się zabić! Chcesz zwrócić na siebie uwagę to zrób coś mądrego, tylko głupoty ci w głowie! – krzyknął ojciec. – Przepraszam, czy możecie opuścić ten pokój. Chcielibyśmy porozmawiać z naszą córką – zwrócił się do Jareda i Eve.

– Nie ma mowy – odpowiedział Jared i wciąż siedział na moim łóżku.

– Jared, chodź ze mną – powiedziała Eve. – Ann, będziemy na zewnątrz – dodała i wyszła.

– Przy drzwiach – powiedział Jared, pocałował mnie we włosy i również wyszedł. Drzwi zostawił otwarte.

– Kim są ci ludzie? Nie znam ich – powiedziała Matka.

– A co ty w ogóle wiesz o mnie. Nic, więc nie dziwne, że nie znasz moich przyjaciół – odpowiedziałam.

– Powinnaś wrócić do domu i skończyć te dziecinady. Mamy dosyć twojego zachowania! – ojciec był naprawdę wściekły.

– Prędzej mi kaktus wyrośnie niż wrócę do domu! – krzyknęłam.

Ojciec zamknął drzwi.

– Myślisz, ze jesteś taka cwana? – zapytał z sarkazmem w głosie. – Gdzie będziesz mieszkać? Kto będzie ci dawał pieniądze?

– Nie twoja sprawa! To moje życie i nie chcę być już dłużej z wami! Zostawcie mnie w spokoju! – krzyczałam i płakałam. Nie byłam aż taka silna jak myślałam.

– Głupie dziecko – matka westchnęła i przytuliła mnie. – Oboje z tatą postaramy się wybaczyć ci te głupoty i wszystko będzie po staremu – uśmiechnęła się.

– Nie, nie! – krzyknęłam i odepchnęłam ją. – Nie chcę was więcej widzieć, wynoście się!

Drzwi się otworzyły i wszedł Jared.

– Wystarczy – powiedział.

– To nie twój interes – ojciec był naprawdę wściekły, ale na szczęście niższy od Jareda, bo nie wiem co by było. Stali tak naprzeciwko siebie.

– Mylisz się – do sali wjechała Eve. – Wasza córka potrzebuje pomocy, a ja mogę jej pomóc. Nazywam się Eve Davies, jestem terapeutką. Chciałabym zabrać Ann do mojego domu i ją wyleczyć.

– Doprawdy? – zapytał ironicznie ojciec. – Ona nie jest chora, ona tylko chce zniszczyć naszą rodzinę. Taki ma cel.

Jared usiadł na łóżku i objął mnie. Schowałam się w jego ramionach.

– To twój punkt widzenia – Eve była bardzo cierpliwa, a Jared wściekły. – Chcemy zabrać ją ze szpitala.

– My? – zapytała matka.

– Ja i mój syn – Eve wskazała na Jareda.

– Szukasz dupy dla swojego syneczka? – ojciec był wciąż ironiczny.

Jared zerwał się z łóżka i stanął przed ojcem. Jeszcze nigdy nie widziałam go w takiej furii.

– Słuchaj dupku, jesteś tak głupi, że pewnie i tak nie zrozumiesz…

– Jared – Eve przerwała mu – nie zniżaj się do jego poziomu, nie warto.

Wstałam z łóżka i stanęłam naprzeciwko rodziców… z kroplówką przyczepioną do ręki.

– Mamo, tato, pamiętacie gazetę szkolną do której czasem pisywałam? – zapytałam.

– Tak – odpowiedziała mama.

– Jeżeli nie zgodzicie się na propozycję Eve, opiszę moją historię w gazecie. Ze wszystkimi szczegółami. Dopiero wtedy narobię wam wstydu – spojrzałam na nich, mieli strasznie głupie miny. – Dziękuję za spotkanie, właśnie je zakończyliśmy. Wracajcie do domu.

– To twoja ostatnia szansa – mama była bardzo zdenerwowana, ale próbowała wyjść z tego z twarzą. – Jeśli zdecydujesz się opuścić dom rodzinny i być służącą dla tych ludzi, nie będziesz miała możliwości powrotu.

– W porządku – zgodziłam się. – Wolę być służącą dla nich niż niewolnicą dla ciebie.

– Głupie dziecko – westchnęła i wyszła. Ojciec poszedł za nią… nie powiedzieli nawet „do widzenia”.

Osunęłam się na podłogę, Jared złapał mnie w ostatniej chwili.

– Hej Annie, byłaś bardzo dzielna – położył mnie na łóżku. – Musisz teraz odpocząć – pocałował mnie w czoło.

– Dziękuję, ale nie mogę mieszkać z wami – powiedziałam sennie.

– Porozmawiamy o tym później – uśmiechnął się, a ja zasnęłam.

Kiedy się obudziłam siedział na krześle i patrzył na mnie.

– Cześć Annie – uśmiechnął się. – Wyglądasz słodko kiedy śpisz.

– Cześć, dzięki – czułam jak się czerwienie. – Gdzie Eve?

– Pojechała do domu. Rozmawialiśmy z lekarzem i zgodził się wypuścić cię za dwa dni, ale tylko pod warunkiem, że zamieszkasz z Eve. I oczywiście żadnych więcej tabletek.

– To nie w porządku – potrząsnęłam głową. – Nie mogę mieszkać w waszym domu, nie mam pieniędzy, nie mam nic! – tłumaczyłam bardzo zdenerwowana.

– Szzzz – Jared położył palec na moich ustach. – Rozumiem, że chcesz być niezależna, ale najpierw musisz być zdrowa, a potem zobaczymy, ok?

Westchnęłam. Wiedziałam, że on ma rację. Nie byłam zdrowa, czułam, że Billy wcale nie odszedł. Nie chciałam martwić Jareda, ale czułam, że to nie koniec.

– Jared – powiedziałam po dłuższej chwili.

– Tak kochanie – odpowiedział, a ja poczułam, że znów się czerwienie. Miałam nadzieję, że przyzwyczaję się do obecności Jareda, jego słów i gestów.

– Opowiedz mi swoją historię z narkotykami – poprosiłam.

Tym razem on westchnął.

– Dobrze, może to jest odpowiedni czas. Miałem przyjaciela, Jerry’ego, dorastaliśmy razem i byliśmy jak bracia. Kiedy mieliśmy po piętnaście lat, zaczęliśmy palić marihuanę. Wcześniej próbowaliśmy papierosów… mnie pasowały, ale Jerry wolał coś mocniejszego. Po ziołach widzieliśmy dzikie zwierzęta, gadające rośliny i byliśmy naprawdę szczęśliwi. Kiedy spróbowaliśmy ecstasy to był prawdziwy odlot, trwał dłużej i było jeszcze śmieszniej. Moi rodzice wiedzieli o moich eksperymentach i próbowali tłumaczyć mi jak niebezpieczną ścieżką idę, ale oczywiście ich nie słuchałem. Uciekliśmy z domu i spaliśmy na ulicy. To była niezapomniana przygoda. Mój ojciec znalazł nas brudnych i naćpanych i zabrał nas do domu. Jerry miał tylko matkę, jego ojciec zmarł, kiedy Jerry miał dziesięć lat. W każdym razie wróciliśmy do domu i musieliśmy odbyć karę. Ja miałem szlaban na spotkania z Jerrym. Przetrwałem miesiąc bez Jerry’ego i narkotyków, ale którejś nocy Jerry przyszedł pod moje okno i zaczął rzucać w szybę małymi kamykami. Wyszedłem do niego i poszliśmy do jego piwnicy. Wyciągnął z kieszeni torebkę z białym proszkiem, igłę i strzykawkę. Zawsze bałem się igieł i to mnie uratowało. Jerry wziął działkę i wstrzyknął sobie w żyłę. Najpierw zaczął się śmiać i mówić jak mu jest fantastycznie, potem powiedział, że „Czarni Rycerze” przyszli do niego i zabierają go do swojego zamku. Po chwili zaczął krzyczeć, że chce wracać i w końcu przestał oddychać. Pobiegłem do jego mamy, a potem do swoich rodziców, ale Jerry już nie żył. Płakaliśmy wszyscy, nie mogliśmy w to uwierzyć. Po pogrzebie mama zapytała mnie czy chcę wiedzieć gdzie teraz jest Jerry. Bardzo chciałem i zrobiła mi coś podobnego do regresu, zobaczyłem zamek i czarnych rycerzy za bramą. Mama powiedziała tylko, że nie wolno mi tam wchodzić, bo to pułapka z której nie ma wyjścia. Kiedy skończyliśmy zapytała mnie czy chcę skończyć tak jak Jerry. Jeśli nie, muszę skończyć z narkotykami… i skończyłem. I to cała moja smutna historia moja słodka Annie – zakończył.

– Bardzo smutna i bardzo pouczająca – pogłaskałam go po policzku. Wziął moją rękę i pocałował w dłoń, potem pogłaskał mnie po bandażach.

– Nigdy, przenigdy nie pozwolę już na coś takiego – powiedział stanowczo.

Znów się zaczerwieniłam. Jego dotyk był taki… taki niesamowity.

– Powinieneś iść do domu, jesteś bardzo zmęczony – zmieniłam temat.

– Nie ma mowy – uśmiechnął się. – Nie możesz tu zostać sama, będę cię pilnował przez cały czas.

– Nie zgadzam się – potrząsnęłam głową.

– Masz takie prawo, ale nikt cię nie pyta – zaśmiał się.

– Martwię się o ciebie – westchnęłam.

– Niepotrzebnie. Cieszę się, że mogę się tobą opiekować – znów pocałował moją dłoń.

– Ja również się cieszę – powiedziałam sennie. – Czuję się z tobą taka bezpieczna – dodałam i zasnęłam.

Dwa dni później mogłam wyjść ze szpitala. Było już po południu, miałam na sobie normalne ubranie, a Jared poszedł jeszcze do lekarza. Do mojej sali weszła moja siostra.

– Cześć Ann, jak się czujesz?

– Cześć Daisy, w porządku. Właśnie wychodzę ze szpitala. Chciałaś czegoś? – zapytałam uprzejmie.

– Chciałam tylko zapytać czy mogę wziąć twój pokój? – zapytała zażenowana.

Uniosłam brwi na znak zdziwienia.

– Tata chce zrobić sobie biuro w twoim pokoju, ale mnie się bardziej podoba twój pokój niż mój i chciałam się do niego przenieść – wytłumaczyła.

– Jasne, jest twój – wzruszyłam ramionami.

– Rodzice są na ciebie wściekli, ale ja myślę, że to dobrze, że nie wracasz do domu – powiedziała, a ja zobaczyłam kątem oka, że Jared stoi przy drzwiach i słucha. – Nie pasujesz do naszej rodziny, myślę, że tak będzie lepiej i dla nas i dla ciebie.

– Dzięki Daisy za szczerość – westchnęłam. W sumie nie wiedziałam co mam o tym myśleć.

– Rodzice chcą twój nowy adres, żeby wysłać twoje rzeczy – kontynuowała.

– Powiedz rodzicom, że przyjadę po jej rzeczy w sobotę – do sali wszedł Jared.

Daisy spojrzała na niego i od razu się zaczerwieniła.

„Właściwa reakcja” zaśmiałam się w duchu.

– Dobrze, powiem im, muszę już iść. Do zobaczenia – powiedziała i wyszła.

– Jesteś gotowa? – zapytał Jared uważnie mi się przyglądając.

– Tak, jestem gotowa – uśmiechnęłam się i wyszłam ze szpitala prosto do mojego nowego domu.

– Jared pokaż Ann jej pokój, obiad będzie za pięć minut – Eve komenderowała z kuchni. – Przepraszam, cześć Ann jak się czujesz? – podjechała do mnie i pocałowała w policzek.

– W porządku, ale musimy porozmawiać na temat mojego mieszkania tutaj – czułam się zażenowana.

– Jutro. Dzisiaj jesteś gościem, jutro będziesz domownikiem i pozmywasz naczynia – puściła do mnie oko i wróciła do kuchni. Uśmiechnęłam się w odpowiedzi.

– Chodź ze mną Ann – Jared wyciągnął do mnie rękę. Ścisnęłam ją delikatnie i poszliśmy na górę. Moja sypialnia była bardzo duża i ładna. Od razu mi się spodobała.

– Jak tu pięknie – wyszeptałam.

– Miło, że ci się podoba – zaśmiał się Jared. – Moja sypialnia jest obok… jeśli będziesz czegoś potrzebować, krzyknij – uśmiechnął się i wyszedł zamykając za sobą drzwi.

Byłam bardzo szczęśliwa, ale miałam też mnóstwo wątpliwości; co teraz? Jak będę żyła? Dlaczego Jared już więcej mnie nie pocałował? Kiedy wróci Billy? Czy moje samookaleczanie definitywnie należy już do przeszłości? Miałam o wiele więcej pytań, ale zabrakło mi czasu na myślenie o tym, musiałam iść na obiad. Po obiedzie Jared gdzieś poszedł, a ja zaczęłam rozmawiać z Eve o mojej przeszłości i moich rodzicach. Kiedy koło dziewiątej wrócił Jared, ja postanowiłam iść spać. Byłam bardzo zmęczona i przygnębiona z jego powodu. Nie wiedziałam co on w sumie do mnie czuje, traktował mnie jak młodszą siostrę albo córkę. Byłam tak nieszczęśliwa, że umyłam się tylko i poszłam do łóżka. Na stoliku nocnym stała zapalona biała świeczka. Uśmiechnęłam się pod nosem i poszłam spać. Kilka godzin później obudził mnie znajomy głos.

– Annie, obudź się moja słodka Annie – wyszeptał. – Ciągle na ciebie czekam.

– Odejdź Billy – odpowiedziałam cicho. – To skończone. Chcę być z Jaredem.

Billy prychnął.

– Twój Jared ciebie nie chce. On ma jedynie poczucie winy z powodu Jerry’ego. Dlatego tak się tobą zajmuje. Twoi rodzice też nie chcą mieć z tobą nic wspólnego. Pamiętasz co mówiła twoja siostra? Otwórz oczy, tylko ja ciebie chce, nikt inny. Należysz do mnie. Należymy do siebie. To nasze przeznaczenie i nie możemy tego zmienić.

Zaczęłam płakać… bo zrozumiałam, że on ma rację.

– Nie płacz kochanie, kocham cię i jestem dla ciebie. Zrobimy to dziś w nocy – był taki cierpliwy, głaskał i całował moje włosy. – Idź do kuchni po nóż, tylko musisz być naprawdę cicho.

Zawahałam się.

– Nie Billy, nie dzisiaj – powiedziałam stanowczo.

– Zrób to natychmiast dziwko! – krzyknął i w jednej chwili jego twarz się zmieniła. Nie był już przyjacielski, był przerażający. Zaczęłam krzyczeć, ale on wziął moją głowę i ścisnął ją, żeby nie mogła krzyczeć. Czułam, że tracę oddech. – Zabiję cię dziwko, jesteś moja.

W tym samym momencie, kiedy się poddałam poczułam, że ktoś szarpie mnie za ramiona i usłyszałam głos Jareda.

– Ann, obudź się, Ann! – krzyczał.

Zaczęłam wracać do rzeczywistości. Kiedy się obudziłam byłam spocona, zapłakana i przerażona. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Jareda… był bardzo zdenerwowany.

– Jared on tu był – powiedziałam cicho.

– Już wszystko w porządku, jestem tutaj, w porządku – wziął mnie na kolana i przytulił.

Był bez koszulki, przytuliłam się do niego i wdychałam jego zapach. W jego ramionach czułam się taka bezpieczna.

– Przepraszam – szepnęłam zawstydzona.

– Wszystko w porządku – odpowiedział całując moje włosy.

– Jared, Billy powiedział, że masz poczucie winy z powodu Jerry’ego i dlatego mi pomagasz – spojrzałam na niego.

– To nieprawda – uśmiechnął się. – Myślałem, że to czujesz.

– Czuję… ja… ja nie jestem pewna co ty czujesz – powiedziałam.

Jared pogłaskał mnie po twarzy a potem pocałował mnie bardzo delikatnie i namiętnie.

Zamilkłam i westchnęłam głęboko. Nie mogłam powiedzieć co było dalej, to było zbyt osobiste. Ale pamiętałam wszystko. Zamknęłam oczy i zobaczyłam to; naszą pierwszą wspólną noc, pierwszy seks, pierwsze „kocham cię.”

Otworzyłam oczy. Nie wiem ile czasu miałam je zamknięte i nie obchodziło mnie to. To był najpiękniejszy moment w moim życiu. Spojrzałam na Jareda, stał na końcu sali i uśmiechał się, a potem… przesłał mi buziaka. Dokładnie wiedział o czym myślałam.

W każdym razie następnego dnia wszystko stało się jasne. Poprosiłam Eve, żeby zrobiła mi regres, a ona zgodziła się. To była taka jakby bardzo głęboka medytacja. Zapytałam dlaczego czuję się jakby nie powinno mnie tu być. Odpowiedź jaką otrzymałam bardzo mnie zaskoczyła. Podczas regresu zobaczyłam duży biały pokój z różnymi ludzi… czy duszami, nieważne. Był tam Jared, Eve, Lucy, moja przyjaciółka z podstawówki, moich dwóch nauczycieli z podstawówki, sąsiedzi z poprzedniego domu i wiele innych dusz, których jeszcze nie spotkałam. Ale w tym pokoju nie było mojej rodziny. Problem ze mną był taki, że nie chciałam wracać na ziemię, a moi przewodnicy nie mogli mnie do tego zmusić. Zdecydowali więc, że wyślą na ziemię wszystkie dusze z mojego pokoju i zostanę sama. Nudziłam się więc postanowiłam zejść na ziemię do moich przyjaciół. I w ten sposób urodziłam się w rodzinie, która czuła, że do nich nie pasuję. I właśnie dlatego nie mogłam z nimi wytrzymać i zaczęłam się ciąć… z braku akceptacji i niedopasowania. Nie miałam świadomości co się ze mną dzieje. Kiedy spotkałam Jareda wszystko zaczęło się układać. Jared i Eve byli moimi pokrewnymi duszami i wiedziałam, że zostanę z nimi na zawsze. Czasami w mieście widywałam moją starą rodzinę, ale nigdy nie rozmawialiśmy. A co z Billym? Przestał przychodzić, kiedy byłam z Jaredem, ale gdy Jared wyjeżdżał na koncerty lub gdziekolwiek Billy wracał. Musiałam spać z Eve w tym samym pokoju ponieważ bałam się, że Billy będzie chciał mnie zabić. To trwało rok i przez ten rok cały czas pracowałam z Eve… to była bardzo ciężka i oczyszczająca praca. Dzisiaj mija dziesiąta rocznica kiedy przestałam się okaleczać. Teraz wiem kim jestem i czego oczekuję od życia. Opowiedziałam wam moją historię na Dziesiątym corocznym spotkaniu psychiatrów i terapeutów alternatywnych w Birmingham ponieważ to jest bardzo ważne dla wszystkich ludzi. Musicie rozmawiać z pacjentami, musicie rozpoznać problem, nie możecie dawać im tabletek bo tak jest najłatwiej, nie możecie! To jest wasza odpowiedzialność, zabijacie tych ludzi ponieważ oni tracą siebie! Nawet jeżeli ciągle będą żyli, to już tylko jako roboty. Wiem, że moja historia jest nieprawdopodobna… ale się wydarzyła. Pomyślcie o tym kiedy następnym razem jakiś człowiek zapuka do waszych drzwi, ktoś kto się okalecza, słyszy głosy lub ma jakikolwiek inny problem ze sobą.

Nazywam się Ann Davies i to była moja spowiedź. Jestem żoną, matką i córką, ale jestem także psychiatrą i terapeutą alternatywnym. Ja wygrałam walkę o siebie i sądzę, że wszyscy ludzie zasługują na taką szansę. Dziękuję państwu za uwagę.

Na sali rozległ się aplauz, wszyscy wstali. Ann zeszła z podium, Jared czekał już na nią.

– Jestem z ciebie dumny – szepnął jej do ucha.

– Dziękuję za wszystko – spojrzała mu w oczy.

– Kocham cię – powiedział i pocałował ją.

– Ja kocham cię bardziej – pomyślała Ann.



Opowiadanie “Zatrzymać czas” … coś o reinkarnacji :) Zapraszam do przeczytania.



Nazywam się Karol Nowak. Urodziłem się 17 lipca 1972 roku w Piasecznie. Umarłem 27 czerwca 1987 roku… również w Piasecznie. Pamiętam doskonale tę noc. Było kilka minut po północy. Wyszliśmy z balu ósmych klas, w szkole podstawowej nr 5, ja, Nika – moja dziewczyna, i Wojtek mój kumpel. Trochę byłem obrażony na Nikę, bo ciągle chciała tańczyć i nie dała mi się powygłupiać z kumplami. Właściwie byłem wściekły! Odprowadziłem ją jednak do domu, mieszkała daleko, na Czajewicza, Wojtek po drodze skręcił do siebie. Nie chciało mi się z nią gadać, więc odstawiłem ją za furtkę i wracałem do siebie, na Kusocińskiego. Ten samochód od początku mi się nie podobał. Jechał główną ulicą Piaseczna, ale jakoś tak niepewnie, przyspieszał, zwalniał. Ja jednak nie zwolniłem, miałem zamiar przejść na drugą stronę ulicy. Kiedy wchodziłem na pasy, samochód, fiat 125, jechał całkiem wolno i był dość daleko, nagle jednak przyspieszył i zanim pomyślałem o ucieczce, po prostu mnie przejechał. Właściwie to odbiłem się od maski i upadłem do przodu. Zdążyłem tylko pomyśleć, że trzeba było poczekać, aż przejedzie. A potem nic… tylko ciemność.

Chwilę potem ocknąłem się i wstałem. Popatrzyłem na kierowcę, nawet nie wyszedł z auta, był przerażony. Pomachałem do niego, ale w ogóle mnie nie widział. Spojrzałem na ulicę i zobaczyłem swoje zakrwawione ciało. Ogarnęła mnie panika. Co się dzieje?! Umarłem?!

Nagle zobaczyłem dwie wielkie łapy, które sięgają po mnie z nieba. Scena jak z kiepskiego horroru, gdybym nie był spanikowany, to pewnie bym się roześmiał. Ale byłem… jeszcze przez chwilę, bo nagle poczułem, że cały strach odszedł. Dziwne, nie? Z jednej strony chciałem zostać i zobaczyć co będzie dalej, z drugiej, wielkie łapska złapały mnie za ramiona i ciągnęły w stronę nieba. Przez moment stawiałem opór, ale facet w samochodzie nadal siedział w tej samej pozycji więc stwierdziłem, że nic tu po mnie i dałem się unieść bez protestu. Na górze czekała na mnie kobieta w białej sukni do ziemi. Odruchowo sprawdziłem czy to ona ma takie długie ręce… ale nie. Mogła mieć koło 30 lat, była bardzo ładna, miała długie blond włosy i zielone oczy. No i bardzo ładny uśmiech.

Witaj Karolu – powiedziała łagodnie.

Dzień dobry – odpowiedziałem. – Jesteś aniołem.

Dziewczyna ponownie się uśmiechnęła.

Niezupełnie. Mam na imię Domira i jestem twoją przewodniczką. Czy dobrze się czujesz? – zapytała z troską.

No… chyba przed chwilą umarłem, więc nic gorszego mnie już raczej nie spotka – odpowiedziałem uświadamiając sobie, że coś nie do końca jest w porządku. Powinienem być raczej rozhisteryzowany i przestraszony, a nie dowcipkować na temat śmierci… w dodatku własnej.

Tak, no cóż – dziewczyna była wyraźnie zażenowana – wybór tej drogi nas również zaskoczył. Nie spodziewaliśmy się ciebie tak szybko.

O czym ty do cholery mówisz?! – zbyt wiele niewiadomych spowodowało, że zacząłem być wściekły. – Co to za szopka?! Gdzie ja jestem?! Może to sen?! Chcę się kurwa obudzić!! – ostatnie zdanie kończyłem wrzeszcząc i rozglądając się wokół siebie. Teraz to dopiero byłem przerażony.

Domira usiłowała wziąć mnie za rękę, ale nie dałem się. Rozglądałem się szukając gorączkowo drogi wyjścia. Ale wyjścia nie było. Wejścia też nie. Wszystko było białe, jakbym siedział w chmurze.

Spokojnie Karolu, wszystko wyjaśnimy, uspokój się – mówiła do mnie takim tonem, że czułem jak wwierca się w mój mózg i sprawia, że staję się spokojny i zaczynam rozumieć co się stało. Bez słów po prostu to zrozumiałem i zaakceptowałem. – Już dobrze? – zapytała po dłuższej chwili.

Tak, w porządku – westchnąłem. Zrozumiałem, że mój czas na ziemi się skończył i już mnie tam nie ma. Trochę było mi przykro, miałem plany, chciałem iść do technikum informatycznego, a potem na polibudę. Po studiach chciałem ożenić się z Niką, a tak nawet nie zdążyłem się z nią przespać. Cholera. Przerwałem swoje rozmyślania, bo kątem oka spojrzałem na Domirę, która uśmiechała się ukradkiem. Zrozumiałem, że po prostu słyszy moje myśli. Tak, jakbym to wszystko wypowiadał na głos. Poczułem, że czerwienie się jak burak.

Chodźmy do Isaha – Domira postanowiła przerwać niezręczną ciszę, która zapanowała w moich myślach.

Kim jest Isah? – zapytałem, gdy przemierzaliśmy białe korytarze.

Także jest twoim przewodnikiem. Oboje ciebie pilnujemy – odpowiedziała.

No to jakoś kiepsko wam poszło – zaśmiałem się i zaraz potem zdziwiłem. Myślałem i mówiłem o wypadku, jakby w ogóle mnie nie dotyczył, a to przecież wydarzyło się przed chwilą.

Właśnie sprawdza dlaczego tak się stało – odpowiedziała poważnie. – Nie przejmuj się tym, że nie martwi cię już wypadek. To przeszłość, tutaj żyjemy bieżącą chwilą i nic więcej się nie liczy – znów odpowiedziała na moje wątpliwości, które jedynie pomyślałem.

Czy jestem w niebie? – zapytałem po chwili.

Nie – uśmiechnęła się. – To raczej coś w rodzaju przechowalni dla dusz. – Nie kontynuowała tego tematu, gdyż doszliśmy już do drzwi Isaha. Otworzyła je i weszliśmy do środka.

Isah wyglądał groźnie. Miał głęboko osadzone oczy, zarost i wąskie usta. Też był ubrany na biało. Skoro oni oboje byli moimi przewodnikami, miałem wrażenie, że Domira dużo więcej mi wybaczała niż Isah. Może to przez niego umarłem?

Witaj Karolu – pomimo groźnego wyglądu głos miał ciepły i serdeczny. – To nie przeze mnie umarłeś – uśmiechnął się słabo.

No tak, znowu zapomniałem, że jak myślę, to tak samo jakbym mówił – westchnąłem ciężko.

Nie przejmuj się, przyzwyczaisz się – znów się uśmiechnął.

To co teraz? Będę z wami mieszkał? – zapytałem spoglądając na jedno i na drugie.

Isah spojrzał zdziwiony na Domirę.

Nie powiedziałaś mu? – zapytał.

Nie zdążyłam – tłumaczyła. – Widzisz Karolu – zwróciła się do mnie – do nas trafiają dusze, które ponownie wracają na ziemię. Do tego czasu będziesz oczywiście z nami – spojrzała wymownie na Isaha.

Rozumiem – kiwnąłem głową. – Czyli reinkarnacja to nie wymysł czubów, ale fakt? – spojrzałem na nią pytająco.

Tak, oczywiście, reinkarnacja jak najbardziej istnieje – przyznała.

A czy w następnym życiu również będę człowiekiem, czy na przykład koniem, albo pszczołą?– zapytałem z ciekawości. Moja religia nie uznawała reinkarnacji i powinienem trafić do nieba, albo w najgorszym razie do czyśćca. O piekle nie myślę, w sumie był ze mnie porządny chłopak.

Domira zaśmiała się perliście.

Oczywiście, że będziesz człowiekiem głuptasie.

Isah też się uśmiechnął… i ja także.

A czy można zobaczyć co się ze mną dzieje teraz? Czy ktoś mnie już znalazł? Co z tym kierowcą, który mnie zabił? – w sumie chciałem wiedzieć co z moim ciałem. Ostatecznie ciągle było moje.

A może chcesz zobaczyć swój pogrzeb? – wyrwała się Domira, ale zaraz zamilkła. Isah spojrzał na nią groźnie.

Jasne, bardzo chętnie – ucieszyłem się, jednocześnie zdając sobie sprawę, że moje zachowanie jest kompletnie irracjonalne. Cieszyć się z oglądania własnego pogrzebu, co za debilizm! – Ale chwileczkę – zastanowiłem się – przecież jestem z wami dopiero od godziny. To niemożliwe… przecież jest środek nocy? – spojrzałem na nich pytająco. – Ile czasu z wami już tu jestem? – zapytałem podejrzliwie.

Tu nie ma pojęcia czasu – odpowiedział wymijająco, zniecierpliwiony Isah. Był zły, że musi mi o tym opowiadać.

Ale jak to? – tego już nie byłem w stanie pojąć.

Obejrzyjmy ten pogrzeb – westchnął Isah i zaczął kręcić ręką kółka i nagle w podłodze pojawiła się dziura i zobaczyłem kościół, trumnę, moich rodziców, mojego brata, Nikę, wszystkich kolegów ze szkoły i innych ludzi, których nie znałem. Kościół Świętej Anny w Piasecznie wypełniony był po brzegi. Gdy spojrzałem na moich rodziców, brata i Nikę, zrobiło mi się strasznie żal, że się z nimi nie pożegnałem. Tyle jeszcze chciałem im powiedzieć. Widziałem jak strasznie cierpi moja mama. Tata i Michał musieli ją podtrzymywać, bo nie mogła ustać. Cały czas płakała. Ogarnęła mnie wściekłość. Dlaczego właściwie umarłem!? Przecież to nie była moja wina… ten wypadek!

Żądam natychmiastowych wyjaśnień?! – rozdarłem się na całe gardło patrząc na Domirę i Isaha.

Karolu, uspokój się – Domira znów świdrowała mój mózg. Tym razem jednak nie poddawałem się jej tak łatwo.

Dlaczego umarłem, do cholery?! – krzyknąłem tym razem w stronę Isaha.

Twoje emocje w niczym ci nie pomogą – odpowiedział spokojnie, co rozzłościło mnie jeszcze bardziej. Gdyby były tu jakieś przedmioty, z pewnością w tym momencie zacząłbym nimi rzucać. Moja złość sięgnęła zenitu. Domira niepewnie patrzyła na Isaha. Ten jednak był niewzruszony. Po chwili poczułem, że odbiera mi moje emocje i poczułem jak osuwam się na podłogę, bez życia… po raz drugi dzisiaj.

Karolu, Karolu, obudź się – miły głos Domiry przywołał mnie ze snu.

Otworzyłem oczy, leżałem na łóżku w jakimś białym pokoju. Domira pochylała się nade mną.

Cześć – powiedziałem po chwili. – Długo spałem?

Nie bardzo – odpowiedziała szybko. – Dobrze się czujesz?

Tak, ok – odpowiedziałem i przypomniało mi się dlaczego zasnąłem. – Isah mnie zamroczył? – zapytałem.

Domira uśmiechnęła się lekko.

Tak, troszkę za dużo miałeś emocji. Mam dla ciebie niespodziankę – zmieniła temat. – Zwolniło się miejsce, możesz wrócić z powrotem na Ziemię.

Serio? Kiedy? – ucieszyłem się, ale zaraz posmutniałem. – Co mi z tego, że teraz wrócę. Właściwie nigdzie mi się nie spieszy. Wolę tu zostać – odwróciłem się na drugi bok.

Karolu, posłuchaj – Domira usiadła na moim łóżku i pogłaskała mnie po głowie. – Tutaj nic się nie dzieje, a ciągle rozpamiętujesz to, co się wydarzyło. Zejdź na ziemię i zacznij wszystko od nowa.

Zastanowiłem się przez chwilę i spojrzałem na nią.

No dobrze – westchnąłem. – A jaka jest szansa, że trafię znów do Piaseczna?

Domira uśmiechnęła się figlarnie i wstała z łóżka.

Mogę się postarać, żebyś trafił do Piaseczna.

No to umowa stoi – uśmiechnąłem się i stanąłem gotowy do podróży. W sumie byłem ciekawy w jaki sposób można wrócić na ziemię.

Poszliśmy do Isaha. Obserwował mnie bardzo uważnie, jakby nie do końca mi ufał. Podszedł do tego miejsca w podłodze, gdzie wcześniej pokazywał mi mój pogrzeb. Znów wykonał ten sam ruch ręką i w podłodze pokazał się czarny tunel.

Musisz tu wskoczyć i będziesz na Ziemi – powiedział wskazując dziurę.

Nie wiem dlaczego poczułem dreszcze, ale zaraz potem decyzję, że chcę to zrobić.

Jeszcze jedno – podeszła do mnie Domira i położyła mi rękę na ramieniu. – Nie potrzebujesz pamiętać i tak będziesz nas na początku odwiedzał.

Jak to nie potrzebuję pamiętać – oburzyłem się. – Ja właśnie po to wracam, żeby ich wszystkich odnaleźć.

Domira i Isah spojrzeli na siebie znacząco.

To niemożliwe Karolu – powiedział wreszcie Isah.

Domira wykonała ruch, jakby chciała mnie pocałować w usta. Na szczęście w porę się odsunąłem.

Żadnego całowania, to zarezerwowane dla mojej Niki – zaśmiałem się i zanim się zorientowali wskoczyłem do tej dziury. – Cześć – krzyknąłem jeszcze i tyle mnie widzieli.

Wydawało mi się, że płynę, a raczej lecę unoszony przez jakąś poduszkę z powietrza. Czułem się fantastycznie i w ogóle mi nie przeszkadzało, że nie zdążyłem się niczego dowiedzieć. Właściwie jak się dostanę na Ziemię, w dodatku do Piaseczna? Chwilę później zrobiło się strasznie ciemno i ciasno, poczułem jakby ktoś wepchnął mnie w puszkę po sardynkach i zatrzasnął wieczko. W jednej chwili zacząłem czuć ciało, strasznie małe i niewygodne. Tam gdzie się znalazłem było strasznie ciasno, a coś napierało mnie, żeby przepchnąć w jeszcze ciaśniejsze miejsce, że nie mogłem się już tam zmieścić! Czułem, że nie mogę oddychać, panicznie bałem się, że znowu umrę! O nie! To znowu mnie wypychało! I jeszcze raz! „Nie chcę!!!!” – z tym okrzykiem na ustach pojawiłem się znów na świecie.

O kurcze, strasznie wojownicze to pani dziecko – zaśmiała się położna kładąc mnie czyimś brzuchu.

Tak, wreszcie zrozumiałem co się stało. Urodziłem się. Wrobili mnie w całkiem nowe życie, byłem naprawdę wkurzony. Spojrzałem w górę, Domira i Isah stali i machali do mnie. Chciałem pokazać im gest Kozakiewicza, ale niestety miałem totalny brak koordynacji ruchowej. Uśmiechnęli się tylko widząc moje zmagania i zniknęli.

Dobra, ustalmy fakty – starałem się ogarnąć sytuację. – Jestem niemowlakiem, mam nową rodzinę. Dałem się wrobić jak idiota i teraz muszę z tego wybrnąć. To co muszę zrobić, to szybko urosnąć i odnaleźć mamę i Nikę. Ale, ale – zorientowałem się, że zbyt mocno popuściłem wodze fantazji. – Rosnąć będę w normalnym tempie, sikać w pieluchę, a potem do nocnika, nauczę się chodzić i mówić. Cholera. Dobra, najważniejsze to opanować swoje ciało, gdy już to zrobię i znów będę mógł mówić, po prostu je odnajdę. Znam przecież drogę do domu i do Niki. Z tego wszystkiego zapomniałem, że leżę goły, na brzuchu mojej nowej mamy. Z pewnością miła jest z niej kobieta, choć dla mnie w tym momencie zasadniczo obojętna. Urodziła mnie po to, żebym odnalazł rodzinę z poprzedniego życia.

Ktoś wziął mnie na ręce i podniósł delikatnie w górę. Byłem ciekaw tej mojej mamy, spojrzałem na nią, ale po pierwsze wszystko było strasznie zamazane, a po drugie miałem wrażenie, że do góry nogami. Ogarnęła mnie panika. – Mam poważną wadę wzroku! Jak prawie ślepy i widzący do góry nogami mam odnaleźć rodzinę!? Domira, Isah, zabierzcie mnie stąd! – wrzeszczałem, ale z mojego gardła wydobywał się jedynie histeryczny płacz.

Ciiicho kochanie, nie płacz maleństwo – uspokajał mnie jakiś głos. Zacisnąłem powieki. Skoro i tak nic nie widzę, to będę oglądał ciemność, przynajmniej nie jest rozmazana. Trochę się uspokoiłem. Ktoś mnie zabrał, umył i ubrał, tak czułem, bo oczy miałem cały czas zamknięte. Najważniejszy jest dobry plan. Nie mogłem się jednak skupić, bo strasznie mnie ssało w żołądku. Rozdarłem się więc mając nadzieję, że domyślą się, że jestem głodny. Udało się. Przynieśli mnie do mamy i wetknęli mi do buzi coś ciepłego i miękkiego, a potem drapali pod brodą. Strasznie mnie to załaskotało. Chciałem się roześmiać, ale wtedy poleciała mi do gardła jakaś ciecz. Cholera, dali mi cycka! Wiem co się z nimi robi, oglądałem na filmach, chociaż sam nie zdążyłem tego zastosować. Nie przypominam sobie jednak, żeby z cycków leciała ciecz! Nie jestem cielakiem! Wyplułem cycka i znów się rozwrzeszczałem. Nie będę tego jadł! Oddałbym wszystko co mam za kanapkę z kiełbasą i musztardą… ale miałem niestety jedynie pełną pieluchę… zrobiłem siku. Zmęczyło mnie to wszystko tak bardzo, że po prostu zasnąłem.

Znów znalazłem się w białym pokoju, bez krępującego mnie ciała, znów byłem dawnym Karolem. Przestraszyłem się jednak, że umarłem.

Domira! Isah! – wołałem rozglądając się za nimi.

Cześć Karolu – Domira pojawiła się nie wiadomo skąd. – Widziałam, że masz drobny problem z przystosowaniem się do swojego nowego życia. Właśnie po to jest pocałunek zapomnienia, żeby uniknąć takich sytuacji.

Czy ja znów umarłem? – zapytałem przełykając głośno ślinę.

Nie, tylko śpisz. Przez jakiś czas będziesz do nas przychodził za każdym razem jak zaśniesz. To normalne – wyjaśniła.

To nie jest normalne! – wrzasnąłem. – Jestem ślepy i totalnie zniewolony! Jak mam odnaleźć rodzinę skoro jestem ślepym niemowlakiem! Nie tak miało być! Miałem wrócić i odnaleźć mamę i moją dziewczynę!

Jak sobie wyobrażałeś powrót? Myślałeś, że zmartwychwstaniesz? Jeśli wracasz, zaczynasz od początku… i kropka. Poza tym nie jesteś ślepy. Wszystkie dzieci na początku tak mają. Za kilka tygodni będziesz widział normalnie. Czasu jednak nie przeskoczysz, będziesz rozwijał się jak normalne dziecko. Dlatego proponuję ci pocałunek zapomnienia. W przeciwnym razie bardzo trudno ci się będzie żyło – zakończyła ze smutkiem.

Nie chcę – odpowiedziałem szybko. – Muszę odnaleźć mamę i Nikę, powiedzieć im co się stało i że w sumie wszystko ze mną w porządku…

Karolu czy ty sam siebie słuchasz?! – teraz Domira straciła cierpliwość. – Sądzisz, że one tak po prostu ci uwierzą?! Pocałunek zapomnienia jest po to, żeby ludzie nie pamiętali niczego ani z poprzedniego życia, ani z okresu między wcieleniami. Inaczej by zwariowali. Jeśli zaczniesz głośno o tym mówić, skończysz w wariatkowie!

Wiem co robię – uciąłem rozmowę. – Powiedz mi tylko czy jeszcze czekają mnie jakieś niespodzianki związane z moim rozwojem? Oprócz tych nieszczęsnych oczu.

Wszystko jest w porządku – odpowiedziała niechętnie Domira. – Jesteś zdrowym niemowlakiem i będziesz rozwijał się prawidłowo.

No to dobrze – uspokoiłem się. – W takim razie wracam w swój przyciasny garniturek – zaśmiałem się i już mnie nie było.

Przez następne trzy tygodnie głównie spałem i oczekiwałem poprawy wzroku. Tak jak mówiła Domira, było coraz lepiej. Konsekwentnie jednak nie zgadzałem się na ciecz z cycka i marzyłem o kanapce z kiełbasą. Z braku uzębienia zadowoliłem się mlekiem z butelki… modyfikowanym, specjalnym dla niemowlaków, jak opowiadała mama. Aha, i cholernie drogim, to też jej słowa. Przez te trzy tygodnie przychodzili oglądać mnie różni ludzie. Starałem się na nich nie patrzeć z powodu sporego dyskomfortu widzenia do góry nogami, ale słuch miałem świetny. Wydawało mi się, że niektóre głosy znam, chociaż słyszałem je po raz pierwszy. Pewnego dnia coś mnie jednak zaniepokoiło. Przyszła jakaś baba, stanęła nade mną i zaczęła się zachwycać jaka śliczna ze mnie dziewczynka. Kretynka! Byłem stuprocentowym facetem! Ona jednak uparcie mówiła do mnie Karolinka. Co gorsza moja mama wcale tego nie prostowała. Postanowiłem przy okazji zapytać Domirę o co chodzi. Tak mnie to zmęczyło, że zasnąłem. Jak zawsze wróciłem do Domiry.

Cześć! – krzyknąłem wchodząc jak do siebie.

Po chwili pojawił się Isah.

Witaj Karolu – powiedział.

Ten to zawsze był sztywny jakby kij połknął. Poza tym obraził się, że nie chcę zapomnieć.

Słuchaj, mam pytanie… – zacząłem.

Jesteś kobietą – odpowiedział bez emocji.

Chyba was pogięło?! – wrzasnąłem. – Jak mogliście mi to zrobić?!

Isah stał jak słup i się nie odzywał. Postałem tak chwilę gapiąc się na niego. Wreszcie doszedłem do wniosku, że on już nic mi nie powie. Nie dość, że jestem niemowlakiem to w dodatku dziewczynką. Czy mogło mnie spotkać coś jeszcze gorszego?!

Wszystko przed tobą Karolu – powiedział nagle Isah.

Przez moment zastanowiłem się o co mu chodzi… no tak, przecież czytał w moich myślach.

Poproś o pocałunek zapomnienia – dodał.

Nigdy – odpowiedziałem z zaciętą miną i powróciłem do swojego nowego ciała.

Cały czas dźwięczały mi w uszach słowa Isaha: „Wszystko przed tobą”. W sumie nie wiedziałem czego się spodziewać, ale wiedziałem, że niespodzianki będą. Moja mama bardzo o mnie dbała, często zmieniała mi pieluchę i karmiła. Odpuściła też sobie wsadzanie mi do buzi cycka więc generalnie konfliktów nie było. Rozpoznawałem ludzi głównie na słuch, ale widziałem też coraz lepiej. Wiedziałem, że mama ma na imię Weronika a tata Michał. Ładnie się do siebie odzywali i do mnie zresztą też. Rodzeństwa raczej nie miałem. Przebolałem fakt, że mówią do mnie Karolinka, nie mogłem tego zmienić… na razie. Któregoś dnia leżałem sobie w łóżeczku, a nade mną dyndała karuzela z zabawkami. Pierwszy raz zauważyłem, że wyraźnie rozpoznaję kształty. Hura, odzyskiwałem całkowicie mój wzrok! Byłem tak szczęśliwy, że zacząłem wierzgać nogami i machać rękami – niestety koordynacja była bez zmian. Do tego jeszcze wydawałem z siebie bliżej nieokreślone dźwięki co zwabiło do pokoju mamę. Pochyliła się nade mną z uśmiechem na ustach i wtedy zamarłem. Moja mama wyglądała jak MOJA Nika tylko trochę starsza. Wszystko zaczęło mi się układać. Przypomniałem sobie jak jej głos wydawał mi się znajomy… i innych ludzi też. Być może odwiedzali mnie nasi znajomi ze szkoły! Nika pogłaskała mnie po policzku. Odruchowo wyciągnąłem do niej ręce. Podniosła mnie i przytuliła. To ja chciałem ją przytulić, chciałem powiedzieć, że to ja, Karol, że ją kocham i że jestem z nią już na zawsze. Zamiast tego gaworzyłem jak debil, a ona nic nie rozumiała. Teraz pożałowałem, że nie chciałem tego cycka. Pierwszy raz też ucieszyłem się, że jestem dziewczynką. Nie zniósłbym gdyby oglądała mojego penisa… w wersji mini mini. Po chwili jednak ogarnęła mnie nostalgia i się rozryczałem. Jak ona mogła! Ciekawe jak szybko się pocieszyła?! I z kim? Z jakimś Michałem?! Przytulała mnie i kołysała, aż zasnąłem.

Jak zwykle wylądowałem u Domiry. Czekała na mnie.

Dobrze się czujesz Karolu? – zapytała z troską.

Nie, czuję się fatalnie i jestem wściekły! – odburknąłem. – Jak mogłaś mnie w to wrobić?! – spojrzałem na nią z wyrzutem. – Moja laska jest teraz moją matką! Sama to wymyśliłaś?!

Karolu uspokój się, to nie do końca zależy ode mnie – świdrowała mój mózg próbując mnie uspokoić. – Twoja przedwczesna śmierć spowodowała, że nie zrobiliście tego, co było wam pisane. Musieliście więc spotkać się ponownie…

No ale co to za konfiguracja!? Ona jest moją matką, kurwa, nadążasz?! – przerwałem jej głupi wywód, bo byłem tak wściekły, że myślałem, że jej przywalę.

Dlatego jest pocałunek zapomnienia! – wrzasnęła Domira. Aż się cofnąłem. Nigdy się tak nie zachowywała. – Byłeś w przeróżnych konfiguracjach z Weroniką – powiedziała już spokojniej. – Dusze podzielone są na pewne grupy i w każdym życiu spotykają się ludzie z tej samej grupy, tylko w różnych konfiguracjach, rozumiesz to! Teraz ona wyciera ci tyłek, ale trzy życia wcześniej było dokładnie odwrotnie! Poproś o pocałunek zapomnienia, bo inaczej naprawdę zwariujesz – ostrzegła.

O na pewno nie teraz – odpowiedziałem. – Chcę wiedzieć kto ją bzyknął zamiast mnie i dam mu popalić, tego możesz być pewna.

Przy całej napiętej sytuacji Domira uśmiechnęła się ukradkiem.

Proszę, nie ciągnij tego zbyt długo – powiedziała poważnie. – Ja teraz nie mogę dać ci tego pocałunku na siłę. My możemy to zrobić tylko w momencie zejścia duszy na ziemię, potem sam musisz o to poprosić. Nie wolno nam ingerować w niczyje życie.

Wiesz – zmieniłem temat – Nika wygląda dosyć poważnie, choć jest bardzo piękna. Ile ona ma lat?

37 – odpowiedziała cicho Domira.

Byłem z wami 22 lata! – krzyknąłem z niedowierzaniem.

Mówiłam ci, że tu czas nie istnieje. Proszę cię Karolu poproś o pocałunek zapomnienia – westchnęła.

Jeszcze nie teraz – odpowiedziałem.

Tutaj czas nie istnieje, ale na ziemi tak. Będziesz do nas przychodził często, ale tylko do drugiego roku życia. Potem brama zacznie się dla ciebie zamykać, będziesz tu coraz rzadziej, aż w wieku twoich czterech lat zamknie się całkowicie. I spotkamy się dopiero po twojej śmierci.

Więc mam czas na pocałunek zapomnienia do czwartego roku życia – upewniałem się.

Pokręciła głową.

Im dłużej będziesz z tym zwlekał, tym gorzej.

Jeszcze nie teraz – powtórzyłem. – Do zobaczenia wkrótce – westchnąłem i wróciłem na Ziemię.

Obudziłem się całkiem zadowolony z życia. Prawie całkowicie wybaczyłem też Nice, w sumie nie żyłem ponad dwadzieścia lat, dobrze, że się ogarnęła. Ciekawiło mnie jednak za kogo wyszła za mąż, czy był podobny do mnie, czy może całkiem inny. Wiedziałem, że mój hm… tata wkrótce wróci do domu. Nika zawsze zwijała się jak w ukropie, żeby ze wszystkim zdążyć przed jego przyjściem. Opowiadała mi też, że tata niedługo przyjdzie. No dobrze… niech przychodzi. Wreszcie usłyszałem, że przekręca klucz w zamku, Nika jak zwykle zostawiła mnie samego i poleciała się z nim przywitać. Oczywiście słyszałem jak się całują w przedpokoju. Rozdarłem się na całe gardło, żeby o mnie nie zapomnieli. Po chwili Nika weszła do pokoju i pochyliła się nade mną.

Co się stało Karolcia, tatuś wrócił – pogłaskała mnie po głowie.

Wyciągnąłem ręce, żeby mnie podniosła. Wzięła mnie i mocno przytuliła. Uwielbiałem zapach jej włosów, pamiętałem go dokładnie jeszcze sprzed wypadku. Wtuliłem się w nią i poszliśmy do kuchni. Po chwili wszedł ON. Jak go zobaczyłem, to myślałem, że go zabiję. Moim ojcem był mój rodzony, rok starszy brat Michał. Ten palant ożenił się z MOJĄ dziewczyną i zrobił jej dziecko… czyli mnie. I jeszcze wyciąga do mnie ręce. O nie! Zemsta będzie słodka!

Nika podała mnie Michałowi, a ten zaczął mnie podrzucać, że podrygiwałem jak jakaś kukiełka. Wrzasnąłem na niego z niezadowoleniem, więc przestał i mnie przytulił. Miałem wielką ochotę wsadzić mu palec w ucho, ale niestety na razie nie byłem w stanie tego zrobić – zbyt mała dziura w stosunku do możliwości koordynacyjnych. Ale co się odwlecze… są inne sposoby, żeby umilić mu życie. Rozpłakałem się rzewnie i uspokoiłem dopiero, kiedy Nika wzięła mnie na ręce. Ten baran sam musiał sobie wziąć obiad… i dobrze. Potem ja dostałem swoją kolację. Musiał mi ją przygotować kochany braciszek, bo płakałem na sam jego widok, od tej pory mogła się mną zajmować wyłącznie Nika. Wyjątkiem była kąpiel, kiedy to działali oboje. I tu mogłem kontynuować mój plan zemsty. Po kąpieli Michał wziął mnie na ręce, okrył ręcznikiem i zaniósł do pokoju. Ponieważ było ciepło więc się rozkopałem i przyglądałem mu z ciekawością. Gadał do mnie więc wyciągnąłem do niego ręce. Wziął mnie gołego i przytulił do siebie. I wtedy to zrobiłem. Kupę. Poleciała po koszuli i po spodniach. Uśmiałbym się, gdybym potrafił. Zagadałem po swojemu radośnie gaworząc co w wolnym tłumaczeniu znaczyło: „No i jak teraz wyglądasz tłuczku? Zachciało ci się mojej dziewczyny, to masz.” Zawołał Nikę, która uśmiała się serdecznie jak zobaczyła moje dzieło. Czekała mnie rzecz jasna ponowna kąpiel, a tatuś poszedł się przebrać. Doszedłem też do wniosku, że w tej sytuacji nie mogę spać sam w swoim łóżeczku. Moje miejsce jest przy mojej ukochanej kobiecie. Wszelkie próby położenia mnie do łóżeczka kończyły się wrzaskiem, a gdy obudziłem się w nocy i zobaczyłem, że mnie wykopali ze swojego łóżka, urządzałem takie dantejskie sceny, żeby im się odechciało. Trwało to parę dni i słyszałem jak Nika radzi się mojej i swojej mamy co ze mną zrobić. Michał nie mógł się do mnie dotknąć, chyba, że wyczułem okazję, żeby mu dokopać. Rozpocząłem kampanię trzy razy TAK dla cycka i czułem, że już wkrótce dostanę go do zabawy. W tej sprawie też Nika rozmawiała ze starszyzną plemienną. W sumie śmiać mi się chciało na te wszystkie porady. Sprawa była prosta: Nika jest moja i kropka.

Rozwijałem się prawidłowo tak jak obiecała Domira, kochałem Nikę coraz bardziej i coraz bardziej wkurzał mnie Michał. Oczywiście mogła się mną zajmować wyłącznie Nika… i czasem moja mama. Nikt więcej nie miał prawa nawet na mnie spojrzeć, bo dostawałem szału i wyłem jak pies do księżyca. Pewnego dnia usłyszałem jak Nika płacze do swojej mamy, że już nie ma siły w kółko się mną zajmować, że jestem nieznośny, nie daje jej chwili spokoju nawet w nocy i w ogóle to skończy w wariatkowie jak tak dalej będzie. Mądra babcia poleciła jej, żeby poradziła się w tej sprawie lekarza, może przepisze mi jakieś środki uspokajające. Super!!! Szczęście, że to usłyszałem, musiałem zmienić taktykę. Jak zaczną mnie szprycować uspokajaczami, zostanę zombi jeszcze przed ukończeniem pierwszego roku życia. Zacząłem planować jakąś strategię działania, ale szybko stuknąłem się w czoło. Jestem niemowlakiem i moje zachowanie ma prawo być kompletnie irracjonalne i niewytłumaczalne! Szalony plan totalnego spontanu wprowadziłem natychmiast. Gdy tylko Michał wrócił z pracy zacząłem do niego gugać jak jakiś kretyn i wyciągać ręce. Zdziwiony wziął mnie z łóżeczka i bawił się ze mną przez cały wieczór. Oczywiście dwa razy mi się na niego ulało i raz go oplułem, ale i tak wyglądał na szczęśliwego. Kolejne dni przyniosły znaczną poprawę mojego zachowania i Nika znów zaczęła się uśmiechać. Opowiadała wszystkim, że zmieniłem się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. W dniu moich pierwszych urodzin zjechali się goście, był suto zastawiony stół, tort, dmuchanie świeczki i mnóstwo prezentów. Oczywiście jak zwykle byłem bardzo grzeczny i przyjaźnie nastawiony do wszystkich. Moją uwagę przykuła jednak szynka rozłożona fantazyjnie w plasterkach na półmisku. Od roku marzyłem o kawałku jakiegoś zwierzaka do zjedzenia. No cóż, taki los. W poprzednim życiu lubiłem mięso. Siedziałem na kolanach u dziadka Henia, który kiedyś był moim ojcem, i gaworzyłem do babci Jadzi, mamy Niki. I wtedy to się stało. Dziadek wziął dwa plasterki szynki i położył sobie na talerzyku. Niewiele myśląc złapałem je i wepchnąłem sobie do buzi. Co to był za cudowny smak. Jako że byłem posiadaczem kilku zębów gryzłem szynkę najszybciej jak potrafiłem. Pierwszy zauważył to Michał i rzucił się na mnie wpychając mi palec do buzi. Ugryzłem go najmocniej jak mogłem i niczym gęś wyścigowa czym prędzej połknąłem szynkę. Nie na długo jednak. Chwilę później zwróciłem ją na koszulę dziadka w niemalże nienaruszonym stanie. Cała ta historia skłoniła jednak moich gości do rozważania czy Nika nie powinna zacząć karmić mnie jakimś mięsem. Klaskałem radośnie i podskakiwałem na kolanach Michała (dziadek miał mnie chwilowo dosyć) dając im do zrozumienia, że to doskonały pomysł. Dalsza część urodzin minęła już bez większych stresów.

Chodziłem po domu jak pijana kaczka w momencie upadku łapiąc się czegokolwiek w myśl przysłowia, że tonący brzytwy się chwyta. Z tym, że ja akurat byłem upadający. Wtedy też poznałem prawdziwe zastosowanie mokrej pieluchy. Otóż upadanie na tyłek przy suchej pieluszce jest zdecydowanie bardziej bolesne niż przy mokrej. I tu pojawiła się kolejna moja fobia: przez cały dzień nie pozwalałem sobie zmienić pieluchy. Trwało to parę tygodni, aż przestałem się zataczać i lądować na tyłku po każdym oderwaniu stopy od podłogi.

Po pierwszych urodzinach przestałem tak często pojawiać się u Domiry i Isaha. Któregoś razu rozmawiała ze mną bardzo długo i namawiała na pocałunek zapomnienia. Mówiła, że teraz moja pamięć może stać się dla mnie niebezpieczna. Oczywiście czułem, że ściemnia. Wytrzymałem najgorszy okres, teraz mogło być już tylko lepiej. Zacznę gadać i wszystko stanie się jasne.

Nadeszły ciepłe, a nawet bardzo ciepłe dni i zaczęliśmy z Niką coraz więcej czasu spędzać na dworze. Co prawda ja głównie w spacerówce, ale co tam, było super. Chciałem odwiedzić stare śmieci, bo mieszkaliśmy w blokach na końcu Piaseczna, gdzieś koło ulicy Świętojańskiej. Stare śmieci to dla mnie był ogródek jordanowski z samolotem na górce i plac zabaw koło poczty Szkolnej. Nika jednak wychodziła ze mną głównie na mały placyk przed blokiem, wrzucała moje zabawki do piaskownicy i kazała mi ryć w piachu. Czy ja wyglądałem na jakiegoś kreta? Musiałem jakoś dać jej do zrozumienia, żeby poszła ze mną gdzie indziej. Któregoś słonecznego dnia siedzieliśmy sobie jak zwykle, ja w piachu, a ona na murku oddzielającym piaskownicę. Spojrzałem na nią, uśmiechnąłem się i wiedziałem, że tym razem mi się uda. Nika – powiedziałem wyraźnie. Trzymała w ręku łopatkę, która w tym momencie po prostu wpadła do piaskownicy. Nika siedziała z otwartą buzią i nie wiedziała czy się nie przesłyszała. Nie chodziło nawet o to, że to było moje pierwsze słowo, chodziło o to, że oprócz mnie… czyli Karola, nikt jej tak nie nazywał. Wiedziałem o tym doskonale… i ona też to wiedziała. Tego dnia szybko zabrała mnie z piaskownicy i poszliśmy do domu. Wiem, że do kogoś dzwoniła, ale niestety zasnąłem i film mi się urwał.

Przez jakiś czas przyglądała mi się dziwnie, a ja zrozumiałem, że muszę przygotować ją powoli do informacji, że jestem Karolem. Wiedziałem, że pewnego dnia będzie gotowa, żeby to usłyszeć i zrozumieć. Krótko po tym fakcie rozgadałem się na dobre. To niesamowite uczucie, tak jakby nagle, z dnia na dzień, ktoś rozwiązał twój zasupłany język i wkraczasz w świat normalnych ludzi. Komunikujesz się za pomocą słów. Nigdy nie myślałem, że to będzie takie fantastyczne uczucie. Nie gugasz, nie stękasz, nie płaczesz… po prostu mówisz o co ci chodzi.

Zaczęły się wakacje i Michał też był w domu. Z tego co podsłuchałem nie mieli za bardzo pieniędzy, żeby wyjechać na urlop więc postanowili, że spędzimy ten czas w domu, we trójkę. Któregoś dnia poszliśmy na spacer. Kiedy doszliśmy do starego cmentarza zacząłem wyrywać się z wózka, żebyśmy w końcu poszli na moje stare, duże place zabaw. Michał spiął mnie bardziej szelkami i poszliśmy. Po raz pierwszy dokładnie przyjrzałem się ulicom. Nic nie było takie jak w latach osiemdziesiątych. Kto to widział, żeby przy starym cmentarzu było rondo?! Przyglądałem się temu z coraz większą ciekawością. Szliśmy ulicą Hanki Sawickiej… kurcze za moich czasów na tej ulicy zazwyczaj była breja i trzeba było chodzić w kaloszach. Aha i jeszcze rozwalający się mostek przez Smródkę zwaną oficjalnie Perełką. Piękne domy, bloki, wielki sklep w miejscu, gdzie jak pamiętam nie było nic. Szliśmy sobie… to znaczy ja siedziałem w wózku, i rozglądałem się z niedowierzaniem jak bardzo Piaseczno zmieniło się przez te dwadzieścia lat. Ciekaw byłem czy place zabaw są nadal. Kiedy byliśmy przy przedszkolu na Fabrycznej… tak przedszkole stało jak dawniej i to bardzo mnie ucieszyło, znów zacząłem podskakiwać w wózku i krzyczeć „Tam, tam” pokazując jednocześnie żebyśmy poszli na ogródek jordanowski. Nie mogłem się doczekać kiedy się pobawię na samolocie. Nika i Michał w sumie bez problemu zaczęli iść tam gdzie pokazywałem pytając mnie tylko od czasu do czasu czy chcę iść właśnie tu, czy może gdzieś skręcimy. Byli wyluzowani i spokojni, w końcu to był ich wspólny urlop. Kiedy zobaczyłem coś srebrnego na górce znów zacząłem podskakiwać w wózku i krzyczeć „Molot, sia molot”. Michał i Nika popatrzyli na siebie zdziwieni. Nie mówiłem jeszcze zbyt wyraźnie, ale orientowali się mniej więcej w tym moim narzeczu.

Karolciu tu nie ma samolotu – Nika nachyliła się nade mną i pogłaskała mnie po głowie.

Lubiłem jej czułości, ale nie w sytuacji kiedy traktowała mnie jak głupka.

Oć, oć – pokazałem palcem, żebyśmy poszli dalej, to jej pokaże.

Ruszyliśmy i chwilę później byłem na moim ulubionym ogródku jordanowskim. Ale ten plac zabaw w niczym nie przypominał placu z mojego dzieciństwa. Samolotu też nie było. Nie miałem już do tego siły więc rozpłakałem się rzewnie. Michał wziął mnie na ręce spoglądając niepewnie na Nikę. Ta tylko wzruszyła ramionami. Tak mnie to wszystko przygnębiło, że poszedłem spać.

Wylądowałem „na dywaniku” u Domiry.

Co ty wyprawiasz? – powitała mnie ostro.

O co chodzi? – zapytałem zdziwiony jej atakiem.

Wszystko widziałam, chcesz wylądować w wariatkowie?! – nie zmieniała tonu.

O co ci chodzi? – zapytałem ponownie.

Nie możesz im pokazać, że znałeś te miejsca – warknęła. – Masz się zachowywać jak przeciętny prawie dwulatek!

Nie rozumiem – wzruszyłem ramionami. – Przecież wiesz doskonale, że chcę im powiedzieć, że jestem Karolem. Pozwól mi to zrobić po mojemu.

Karolu od samego początku nie podobało mi się to. Wiele razy prosiłam cię, abyś z tego zrezygnował. To co robisz jest bardzo ryzykowne głównie dla ciebie…

Wiem, słyszałem to już ze sto razy – przerwałem jej. – I nie chcę słuchać więcej. Idę z powrotem oglądać nowe Piaseczno – uśmiechnąłem się na pożegnanie i wróciłem do ciała.

Dwa dni później ponownie wybraliśmy się do Piaseczna. Tym razem byłem jednak przygotowany na kolejne zmiany w mieście. Poszliśmy na plac, który Nika nazywała Danonki. Opowiadała mi, że ten plac jest blisko mieszkania babci i dziadka. Ok, przyjąłem to bez sprzeciwu. Okazało się, że MÓJ plac zabaw nadal stoi, a oprócz tego są jeszcze dwa, naprzeciwko szkoły, którą akurat kończyli budować jak ja kończyłem podstawówkę. Tym razem bawiłem się super. Po zabawie poszliśmy do dziadków i tam zasnąłem. Usłyszałem tylko jak Michał opowiada mamie o akcji z samolotem na jordanku i odleciałem w niebyt. Obudziłem się godzinę później, zjadłem obiad i byłem gotów do dalszej zabawy. Michał z Niką postanowili iść już do domu. Nika prosiła jeszcze Michała, żeby po drodze zajrzeli do Rossmanna. Jakiego rosmana – pomyślałem sobie, ale nic nie mówiłem. Okazało się, że w miejscu flagowej knajpy w Piasecznie, która nazywała się Panorama i była tam od zawsze, teraz jest jakaś drogeria. Masakra. Pomyślałem sobie, że co jak co, ale chłopaki nie pozwolili chyba zamknąć Maskotki, w końcu to była knajpka piaseczyńskiej młodzieży. Jakież było moje zdziwienie gdy w miejscu Maskotki zobaczyłem sąd. A nie wspomnę już o innych nowościach po drodze. Całe szczęście, że chociaż kościół Świętej Anny stał niezmieniony i w tym samym miejscu inaczej pomyślałbym, że trafiłem do Piaseczna, ale w innym województwie. Przypomniało mi się jeszcze, że przed urzędem gminy stał czołg i zanim pomyślałem zacząłem machać rękami i pokazywać „Ciołg, ciołg”. Nika i Michał spojrzeli na siebie niepewnie. Doskonale zrozumieli o czym mówię, ale tego czołgu dawno już tam nie było. Przykryli mnie więc tetrową pieluchą, opuścili oparcie żebym się położył i popędzili do domu. Nie protestowałem, czułem, że mój mały mózg nie ogarnia tych wszystkich zmian. Moje Piaseczno już nie było moje. Kilka dni później przechodziliśmy koło miejsca, gdzie kiedyś była największa lodziarnia w Piasecznie i mówiło się na to miejsce „lody po schodkach”, ponieważ wchodziło się tam po schodach. Wyrwało mi się „cie joda, cie joda” i pokazywałem palcem na lodziarnie. Niestety lodów też już tam nie było, ale miny moich rodziców utwierdziły mnie w przekonaniu, żeby muszę przestać co chwilę wyjeżdżać im z tą historią Piaseczna, bo poważnie zaczynają się niepokoić. Słyszałem wieczorem jak rozmawiają ze sobą zestawiając fakty świadczące o tym, że jestem jakiś dziwny czytaj opętany. Michał niby nie do końca w to wierzył, ale nie miał również argumentów przeciw.

Kilka dni później przybiegła moja dawna mama i radośnie oświadczyła, że znalazła w Warszawie egzorcystę i jesteśmy umówieni na jutro. W ogóle się tym nie przejąłem, bo nie wiedziałem, że chodzi o mnie. Następnego dni pojechaliśmy tam: ja, Nika, Michał i mama. Egzorcysta nie był miłym człowiekiem i pracował z ciemnymi mocami. Jako dziecko doskonale widziałem kim on jest, chociaż zewnętrznie wydawał się całkiem normalny. Nawet do mnie zagadywał, ale się przestraszyłem i rozpłakałem, a ten dziad mówił do nich, że ja już czuję, że on będzie wyganiał ze mnie złe moce. Debil, powinien najpierw zacząć od siebie! W każdym razie jak zaczął te swoje rytuały to zaczęły się pojawiać jakieś duchy i energie, które chciały mnie na siłę wywlec z mojego ciała. To był horror. Darłem się ile sił w płucach, a on zadowolony pokazywał wszystkim jak to złe moce się bronią przed wyjściem. Palant, doskonale wiedział, że nic mi nie jest i chciał przejąć moją duszę. Spojrzałem do góry i zobaczyłem Domirę i Isaha. Mieli bardzo smutne, ale i skupione miny. Wyglądało jakby tylko się przyglądali, ale ja czułem, że ostro o mnie walczą z tym szarlatanem. Wszystko trwało może dziesięć minut, ale czułem, że tracę już siły. Nie mogłem się jednak poddać, gdyby wygonił mnie z tego ciała już nigdy nie mógłbym wrócić. Nie wiem skąd miałem taką informację, ale wiedziałem, że jest prawdziwa. Kiedy skończył powiedział, że zabieg trzeba będzie powtórzyć jeszcze przynajmniej dwa razy, że musimy przyjechać pojutrze i jeszcze za kolejne dwa dni i że on już za to pieniędzy nie weźmie. Powiedział, że zależy mu na tym dziecku, czyli mnie, i bardzo chce mi pomóc. Sukinsyn jakbym miał swoje dawne ciało to bym go rozszarpał! A moja rodzina słuchała go w skupieniu, zapłaciła i jeszcze byli mu strasznie wdzięczni. Jechaliśmy z powrotem do domu i cały czas gadali o tym, że ze mnie coś wyłaziło i że ten koleś jest świetny i w ogóle bardzo serdeczny i muszą koniecznie doprowadzić tę sprawę do końca. Chciałem im powiedzieć prawdę, ale wiedziałem już, że oni w tę prawdę nie uwierzą. Poza tym pogodzili się ze śmiercią Karola i wcale nie chcieli mojego powrotu. Czułem, że ich umysły by tego nie ogarnęły tym bardziej, że uwierzyli facetowi, który zamiast pomagać ludziom kradł ich dusze. Tak mnie te rozmyślania zmęczyły, że w końcu zasnąłem.

Oczywiście w jednej chwili znalazłem się u Domiry i Isaha, którzy już na mnie czekali.

Nie będziemy mogli pomóc ci następnym razem – oświadczył Isah.

Rozumiem, dziękuję, że teraz mnie uratowaliście – odpowiedziałem z wdzięcznością. Dobrze wiedziałem co dla mnie zrobili. Gdyby nie oni, w moim ciele siedziałby teraz jakiś demon, a ja byłbym na rozkazy tego szarlatana.

Karolu to jest twoja ostatnia szansa – westchnęła Domira. – Jeśli nie zgodzisz się na pocałunek zapomnienia, będziesz się błąkał po świecie bez ciała i bez możliwości powrotu do nas. Ten człowiek jest magiem, który przeszedł na ciemną stronę mocy. Zrobi wszystko, żeby cię zdobyć…

Ale nie rozumiem jak pocałunek zapomnienia mu w tym przeszkodzi – przerwałem jej.

Nie będziesz już dla niego atrakcyjny. Będziesz zwyczajnym dzieckiem – odpowiedziała spokojnie.

Usiadłem na krześle i schowałem twarz w dłoniach. Czułem, że muszę to zrobić. Wiedziałem, że żarty się skończyły i sam sobie z tym nie poradzę. Siedziałem tak dłuższy czas i biłem się z myślami. Wreszcie zerwałem się z krzesła.

Dobrze, zróbmy to – powiedziałem nerwowo. – To faktycznie do niczego nie prowadzi. Będę teraz Karoliną Nowak i chociaż niczego nie będę pamiętał, mam pewność, że moi najbliżsi są i zawsze będą mi bardzo życzliwi – wygłosiłem tę tyradę bardziej dla siebie niż dla nich.

Mądry chłopczyk – uśmiechnęła się Domira.

Isah też wyglądał jakby mu ulżyło.

Czy ja naprawdę już nigdy sobie nie przypomnę Karola? – zapytałem ze łzami w oczach.

Domira spojrzała na Isaha, a ten nieznacznie skinął głową. Wzięła mnie za rękę i uśmiechnęła się.

Przypomnisz sobie – powiedziała. – Karolina Nowak będzie bardzo szczególną dziewczynką, którą będzie ciekawiło wszystko co magiczne i niewytłumaczalne. Są sposoby, żeby odkryć przed sobą swoje poprzednie wcielenia i ty je poznasz i będziesz stosować w pracy z ludźmi.

Łał! – zakrzyknąłem radośnie. – Czy to znaczy, że będę prawdziwym egzorcystą, ale nie takim jak ten palant.

Nie Karolu, to znaczy, że jesteś Magiem i w tym życiu odkryjesz swoją moc – odpowiedziała Domira. – O nic więcej już nie pytaj i tak powiedziałam bardzo dużo – uprzedziła moje kolejne pytanie.

No dobra, to zróbmy to – westchnąłem. – A czy będę do was jeszcze przychodził? – zapytałem z nadzieją w głosie.

Bardzo rzadko – uśmiechnęła się Domira i pocałowała mnie w usta.

Czułem, że lecę w dół z ogromną prędkością.

Nika i Michał siedzieli na sofie, Nika oparła się o niego plecami, a on obejmował ją ramionami. Nic nie mówili, każde zatopione w swoich myślach, osobno, a jednak razem. W pewnym momencie w łóżeczku poruszyła się kołderka.

Zobacz maleńka się obudziła – Nika zerwała się z sofy i podeszła do łóżeczka. – Cześć Karolciu, jak się czujesz? – wzięła małą na ręce.

Karolcia roześmiała się radośnie i dała mamie buziaka, a potem wyciągnęła ręce do taty, który siedział na sofie.

Chodź Karolinko – uśmiechnął się Michał i wyciągnął ręce do córeczki. Karolcia objęła go mocno za szyję.

Myślisz, że teraz już wszystko będzie dobrze – Nika spojrzała na męża, w jej oczach czaił się strach.

Na pewno kochanie – Michał wstał z sofy i przytulił ją. Przytulili się wszyscy troje.

Dwa dni później znów pojechali do egzorcysty. Tym razem jednak spojrzał tylko na Karolinkę i oświadczył opryskliwie, że już nic więcej zrobić nie może i wyrzucił ich ze swojego gabinetu. Wszyscy byli dosłownie w szoku i postanowili więcej nie korzystać z usług takich podejrzanych i humorzastych osobników.

Wieczorem Karolcia poszła spać, a Nika i Michał usiedli naprzeciwko siebie, przy stole w kuchni. Michał wziął dłonie żony w swoje.

Nasze dziecko jest zdrowe i wszystko z nim jest w porządku – powiedział twardo.

Tak wiem – uśmiechnęła się Nika. – W końcu wujek Karol opiekuje się nią z góry. Gdyby żył z pewnością byłby jej ojcem chrzestnym.

Gdyby żył, pewnie byłby jej ojcem biologicznym – Michał spojrzał smutno na żonę. – Mimo to bardzo chciałbym żeby żył – dodał po chwili.

Nie wiesz co by było – Nika pocałowała męża w dłoń. – Dużo bym oddała, żeby Karol był z nami, ale teraz kocham ciebie i chcę być z tobą.

Tak wiem, czuję to – uśmiechnął się Michał. – Cieszę się, że jesteś ze mną i że mamy taką śliczną córeczkę.

Nika uśmiechnęła się figlarnie.

A co byś powiedział na ślicznego syneczka? – zapytała.

Michał spojrzał na nią z niedowierzaniem.

Serio, jesteś w ciąży? – zapytał radośnie.

To jeszcze nic pewnego, okres mi się spóźnia, ale czuję, że to może być maleństwo – odpowiedziała. – Ale to jeszcze nic pewnego – powtórzyła.

Michał zerwał się z krzesła i porwał żoną w ramiona.

To fantastycznie – powtarzał całując ją.

Puść mnie ty wariacie – śmiała się Nika obejmując go za szyję.

Na górze tej scenie przyglądali się Karol, Domira i Isah. Karol miał łzy w oczach, gdy słuchał jak miło go wspominają.

Serio znów jest w ciąży? – zapytał po chwili.

Domira uśmiechnęła się tajemniczo.

I będzie chłopak? – dopytywał się Karol.

Domira z uśmiechem wzruszyła ramionami. W głowie Karola zaświtał pewien pomysł.

O nie, nawet o tym nie myśl – powiedziała szybko Domira.

A serio, to jest możliwe? – Karol uśmiechnął się szelmowsko.

Domira zrozumiała, że dała się podpuścić.

Jest możliwe, ale bardzo rzadko. Nie zgadzam się, żeby twoja dusza zeszła w ciało tego dziecka. Ty już masz jedno ciało – powiedziała twardo.

Nie kombinuj Karolu – odezwał się Isah.

Do tego dziecka już jest przypisana dusza – oświadczyła Domira.

Dobra, już dobra, żartowałem – poddał się Karol.

To spadaj na dół i bądź grzeczny, a mamusia urodzi ci ślicznego i miłego braciszka – uśmiechnęła się na pożegnanie Domira, a Karol poczuł, że Karolinka zaczyna się budzić.

Wstał kolejny piękny dzień.


Prof. Andrzej Zieniewicz o Tryptyku miłosnym – recenzja


Pisarz Pan Andrzej Zaniewski o moim Tryptyku miłosnym – recenzja


Zapraszam do przeczytania :) recenzja “Zakazanej miłości”


Zapraszam do obejrzenia mojego spektaklu wystawionego w teatrze Kamienica :)


Relacja z Kamienicy w “Kurierze Południowym”